Այսպէս է ասում Տէրը. «Ոչ ոք ճրագ վառելով ծածուկ տեղ չի դնի, այլ կը դնի աշտանակի վրայ, որպէսզի մտնողը լոյս տեսնի։ Մարմնի ճրագը աչքն է. երբ աչքը առողջ է, ամբողջ մարմինը լուսաւոր կը լինի, իսկ երբ աչքը պղտոր է, մարմինն էլ խաւար կը լինի» (Ղուկաս 11:31-32)

Հովհաննես Շիրազ․ Մորս խրատը

Մայր իմ ասի,
Քեզ Գանգեսի
Արմավենին հարս բերեմ,
Թե՞ Եղևնին որ քո հարսի
Ողջ կյանքով քեզ համբուրեմ:
- Չե՞, ոստոտ է օտար սերը,
Փշեր ունի եղևնին,
Վերջը սրվող իր փշերը
Խաբված սիրտդ կխաբի:

Արմավենին` արմավենուն,
Դու քո բարդուն բարևիր,
Հարս բեր իմ հայ խնձորենուն,
Դու մեր այգուց մի շեղվիր:
Արմենուհու կույս եմ ուզում
Որ չպոկվես նրանից,
Որ չպոկե իմ հայ լեզուն
Նա թոռներիս բերանից:
Արագիլը արագիլից,
Արծիվն արծվից  է սերում,
Ճանճը` ճանճից,գայլը գայլից,
Վարդից է վարդն հարս բերում։

Բեր վարդուհու մի դեռ կոկոն
Դու քո ծնված անտառից,
Որ երբ հասնի քո երեկոն
Հավք չփախչի քո թառից…
Դեղձը միայն դեղձենիով,
Եղևնով չեն պատվաստում,
Չարն է քանդում օտար գինով
Բնության կապն իմաստուն:
Թե սուրբ լիներ խառնասերը`
Վաղուց էին խառնվել,-
Շատ են խառնել մեր ազգերը
Շատ ցավեր են մեզ տվել…
Ես հայուհու հարս եմ ուզում,
Որ ծաղկի ազգն իմ տանից
Որ չպոկի իմ մայր լեզուն
Իմ թոռների բերանից…