Այսպէս է ասում Տէրը. «Ով մեղաւորին իր մոլորութեան ճանապարհից յետ է բերում, կը փրկի նրա հոգին մահուանից եւ կը ծածկի մեղքերի մի ամբողջ բազմութիւն» (Հակոբոս 5:20)

Գուրգեն Մահարու նամակը Զապել Եսայանին

17 հունիսի, 1927 թ., Երեւան

Սիրելի տիկ. Զաբել

Կիմանամ, վոր դաշնակ «Դրոշակ»-ը սիրաշահող տողեր է նվիրել Չարենցին եւ ինձի, տպելով մեզմե այնպիսի բանաստեղծություններ, վորոնք մեր ստեղծագործությանց ամենատխուր էջերն են եւ պիտի մնան (1):

Գուրգեն Մահարին եւ Եղիշե Չարենցը

Յես միշտ զղջացել եմ բանաստեղծ լինելուս համար, վորովհետեւ մեր, հեղափոխական այս դարաշրջանին մեջ ամենացավագին զիգզագներով առաջ ընթացողները բանաստեղծներն են: Ապահովաբար վոչ վոք յենթակա չէ այնքան փորձությունների, վորքան բանաստեղծը, վորովհետեւ վոչինչ չկա ավելի քմասեր, քան մարդու զգացմունքային աշխարհը, իսկ ճշմարիտ բանաստեղծը (իմ կարծիքով) զգացմունքներինն է:

Մենք տառապելով կը բարձրանանք եւ կը փնտռենք դուրսը եւ մեր մեջ նոր մարդուն՝ իր զգացմունքներով (ընդգծումը՝ հեղինակի-խմբ.) հաճախ յե՞տ կերթանք, երբեմն էլ կը խոտորի՞նք...հոգ չէ, բայց ինձ առանձնապես կը մտահոգի այն մարդկանց վարքագիծը, վորոնք յերկրի մեջ կատարվող յուրաքանչյուր գեղեցիկ միֆն ու ցավագին սայթաքումը կը վերածեն ամենատխուր կոպեկների: Շա՞հ: Ունին յերեւի:

Մահարու նամակը Զ. Եսայանին

«Չարենցին հետ» բանաստեղծությունս լույս պիտի տեսնեն տեղիս «Յերիտ. Բոլշեւիկի» մեջ ընկ. Գյուլու նախաբանով. իր հավանած քերթվածքներից մեկն է (2) եւ հարմար տեսանի, վոր տպվի «Երեւան»-ին մեջ: Գուցե առիթ գա ձեզի եւս արտահայտվել եւ պատասխանելու եւ ուշադրելու համար. ամեն դեպքում՝ ձեզ հաջողություն:

Տղաները ամենքն ալ լավ են:

Երեւանը՝ տո՛թ…

Ջերմ բարեւներս՝ Չուբարին, վորն, ավաղ, ջրի պես կուգա, ավազի պես կմնա…

Ձեր՝ Գ. Մահարի

P.S.Իբրեւ նորույթ պիտի հաղորդեմ, վոր «Ուղեկիցներ»-ը կազմակերպվեցին. միությունը կկրե «Հայաստանի աշխատավորական գրողների միություն» անունը (3):

Աղբյուր՝ Mediamax