Այսպէս է ասում Տէրը. «Եւ կամ ի՞նչ միաբանութիւն Քրիստոսի եւ Բելիարի միջեւ. կամ ի՞նչ առնչութիւն ունի հաւատացեալը անհաւատի հետ. կամ ի՞նչ նմանութիւն ունի Աստծու տաճարը մեհեանների հետ։ Արդարեւ, կենդանի Աստծու տաճար էք դուք» (Կորնթացիներ 6:16)

Գուրգեն Մահարու նամակը Զապել Եսայանին

17 հունիսի, 1927 թ., Երեւան

Սիրելի տիկ. Զաբել

Կիմանամ, վոր դաշնակ «Դրոշակ»-ը սիրաշահող տողեր է նվիրել Չարենցին եւ ինձի, տպելով մեզմե այնպիսի բանաստեղծություններ, վորոնք մեր ստեղծագործությանց ամենատխուր էջերն են եւ պիտի մնան (1):

Գուրգեն Մահարին եւ Եղիշե Չարենցը

Յես միշտ զղջացել եմ բանաստեղծ լինելուս համար, վորովհետեւ մեր, հեղափոխական այս դարաշրջանին մեջ ամենացավագին զիգզագներով առաջ ընթացողները բանաստեղծներն են: Ապահովաբար վոչ վոք յենթակա չէ այնքան փորձությունների, վորքան բանաստեղծը, վորովհետեւ վոչինչ չկա ավելի քմասեր, քան մարդու զգացմունքային աշխարհը, իսկ ճշմարիտ բանաստեղծը (իմ կարծիքով) զգացմունքներինն է:

Մենք տառապելով կը բարձրանանք եւ կը փնտռենք դուրսը եւ մեր մեջ նոր մարդուն՝ իր զգացմունքներով (ընդգծումը՝ հեղինակի-խմբ.) հաճախ յե՞տ կերթանք, երբեմն էլ կը խոտորի՞նք...հոգ չէ, բայց ինձ առանձնապես կը մտահոգի այն մարդկանց վարքագիծը, վորոնք յերկրի մեջ կատարվող յուրաքանչյուր գեղեցիկ միֆն ու ցավագին սայթաքումը կը վերածեն ամենատխուր կոպեկների: Շա՞հ: Ունին յերեւի:

Մահարու նամակը Զ. Եսայանին

«Չարենցին հետ» բանաստեղծությունս լույս պիտի տեսնեն տեղիս «Յերիտ. Բոլշեւիկի» մեջ ընկ. Գյուլու նախաբանով. իր հավանած քերթվածքներից մեկն է (2) եւ հարմար տեսանի, վոր տպվի «Երեւան»-ին մեջ: Գուցե առիթ գա ձեզի եւս արտահայտվել եւ պատասխանելու եւ ուշադրելու համար. ամեն դեպքում՝ ձեզ հաջողություն:

Տղաները ամենքն ալ լավ են:

Երեւանը՝ տո՛թ…

Ջերմ բարեւներս՝ Չուբարին, վորն, ավաղ, ջրի պես կուգա, ավազի պես կմնա…

Ձեր՝ Գ. Մահարի

P.S.Իբրեւ նորույթ պիտի հաղորդեմ, վոր «Ուղեկիցներ»-ը կազմակերպվեցին. միությունը կկրե «Հայաստանի աշխատավորական գրողների միություն» անունը (3):

Աղբյուր՝ Mediamax