Այսպէս է ասում Տէրը. «Իսկ վերին իմաստութիւնը նախ՝ սուրբ է եւ ապա՝ խաղաղարար, հեզ, բարեացակամ, լի ողորմածութեամբ եւ բարի գործերով, մաքուր խղճմտանքով, առանց կեղծաւորութեան: Արդարութեան պտուղը խաղաղութեամբ է սերմանւում նրանց համար, ովքեր խաղաղութիւն են անում» (Հակոբոս 3:17-18)

Շահան Շահնուր

«Կը նահանջեն ծնողք, որդի, քեռի, փեսայ. կը նահանջեն բարք, ըմբռնում, բարոյական, սէր: Կը նահանջէ լեզուն, կը նահանջէ լեզուն, կը նահանջէ լեզուն: Եւ մենք դեռ կը նահանջենք բանիւ ու գործով, կամայ եւ ակամայ, գիտութեամբ եւ անգիտութեամբ, մեղա՜յ, մեղա՜յ Արարատին»:

* * *

«… Ե­ղան հա­յեր, ո­րոնք ի­րենց մոր­թը փրկե­լու հա­մար վճա­րե­ցին ոս­կի. ե­ղան ու­րիշ­ներ, ո­րոնք տո­ւին հա­ւատք, կու­սու­թիւն. ե­ղան ա­նոնք, ո­րոնք լքե­ցին տուն, տեղ, եր­կինք. ե­ղան դեռ վա­տեր, որ ու­րա­ցան ազգ ու լե­զու. եւ հե­րոս­ներ, որ տո­ւին ա­րիւն, կեանք, օր ու ա­րեւ։ Իսկ մե՞նք, կը վճա­րենք իբ­րեւ վեր­ջին փրկա­գին այն, որ պի­տի գայ։ Իբ­րեւ վեր­ջին փրկա­գին՝ մա­նուկ­ներ, ո­րոնք կրնա­յին մեծ­նալ. ա­պա­գա­յի սե­րունդ­ներ, ո­րոնք մեզ­մէ վերջ պի­տի գա­յին։ Ո­րով­հե­տեւ այն, որ պի­տի գայ, պի­տի ըլ­լայ օ­տար, բա­նիւ եւ գոր­ծով, կա­մայ եւ ա­կա­մայ, գի­տու­թեամբ եւ ան­գի­տու­թեամբ, մե­ղա՜յ, մե­ղա՜յ Ա­րա­րա­տին»…

* * *

«­Թու­նա­ւո­րո­ւե­ցանք, ազ­գո­վին թու­նա­ւո­րո­ւե­ցանք: Ա­հա՛ թէ ին­չու պար­տո­ւած ենք: Պար­տո­ւած­ներ ենք, ո­րով­հե­տեւ այդ վա­նա­կա­նին հաշ­ման­դամ հո­գիին պէս ար­հա­մար­հե­ցինք եւ ան­գի­տա­ցանք գո­յու­թիւ­նը մեր ե­սին, մեր ու­ժին, կամ­քին, ան­հա­տա­կա­նու­թեան.- չկռո­ւե­ցանք, չխա­ծինք, չմա­քա­ռե­ցանք: Ք­րիս­տո­նէա­կան վար­դա­պե­տու­թեան ա­նոր սխալ ու թե­րի մեկ­նու­թիւ­նը ըն­դու­նե­լով՝ ե­ղանք անմ­տօ­րէն կրա­ւո­րա­կան, հա­մա­կեր­պո­ւող, ա­ղեր­սար­կու, ան­գի­տա­կից»։