Այսպէս է ասում Տէրը. «Եւ կամ ի՞նչ միաբանութիւն Քրիստոսի եւ Բելիարի միջեւ. կամ ի՞նչ առնչութիւն ունի հաւատացեալը անհաւատի հետ. կամ ի՞նչ նմանութիւն ունի Աստծու տաճարը մեհեանների հետ։ Արդարեւ, կենդանի Աստծու տաճար էք դուք» (Կորնթացիներ 6:16)

Վաչագան Սարգսյան․ Հայելային հեքիաթ


Լինում է, չի լինում, մի թագավոր է լինում: Որ ասես լավ թագավոր է լինում՝ չի լինի, որ ասես վատ թագավոր է լինում՝ կլինի:

Սա մի կին է ունենում ու մի աղջիկ: Որ ասես սրանք էլ մի բարի պտուղ են լինում` չի լինի: Ամեն իրիկուն սրանք նստում են ու մտածում: Բայց դե էնքան խելք չեն ունենում, որ մտածեն, զոռ են տալիս գլխներին, զոռ են տալիս ու մի վատ բան որոշում: Սրանց խորհրդատուն իրենց հայելին է լինում: Նստում են ու նայում: Հայելին ասում է՝ հարկերը շատացրեք, ջուրը կտրեք, լույսը կտրեք: Սրանք էլ անում են: 

Ժողովուրդը կրակն է ընկնում էս երեքի ձեռը: Ի՞նչ անեն:

Մի տղա ասում է.

- Ես կգնամ, հայելին կկոտրեմ:

- Բայց փորձել ենք, - ասում են թագավորության մեծերը: - Գիշերը կոտրում ես, ցերեկն է լավանում, ցերեկն ես կոտրում, գիշերն է լավանում: Մի ճար կա միայն: Եթե թագավորն ասի, որ ինքն է կոտրել, կինն ու աղջիկն էլ հաստատեն: Եթե դատարանի առաջ այդպես ասվի, հայելին էլ չի լավանա:

- Ես կգնամ, կկոտրեմ, - նորից է ասում տղան:

Բերում են, պատրաստություն են տեսնում, գաթայից-բանից թխում են, նոր շորեր են հագցնում, ճամփու դնում: Սա գալիս, ներկայանում է թագավորին:

- Եկել եմ քեզ ծառայեմ, - ասում է:

- Անունդ ի՞նչ է, - հարցնում է թագավորը:

- Եսեմ:

- Լավ, գնա թագուհու մոտ, տես ինչ կասի:

Սա ներկայանում է թագուհուն:

- Եկել եմ ծառայեմ թագուհուն, - ասում է:

- Անունդ ի՞նչ է, - հարցնում է թագուհին:

- Ամուսինս, - պատասխանում է տղան:

- Լա՜վ, գնա աղջկաս մոտ, տես ինչ է ասում:

Գալիս է աղջկա մոտ:

- Անունդ ի՞նչ է, - հարցնում է աղջիկը:

- Հայրիկս, - պատասխանում է տղան:

Աղջիկը սրան գործ-մործ է տալիս: Մի երկու շաբաթ ապրում է պալատում: Ծակուծուկերն է ուսումնասիրում: Տեսնում է, թե սրանք հայելին որտեղ են պահում: Մի գիշեր մոտենում է հայելուն, որ կոտրի: Հայելին ձենը գլուխն է գցում.

- Թագավո՛ր, ինձ կոտրում են:

Չի հաջողվում: 

Մյուս գիշերն է գալիս, հայելին գոռում է.

- Թագուհի՛, հասի, ինձ կոտրում են:

Չի հաջողվում:

Երրորդ անգամ մի սավան է վերցնում հետը: Հայելին հենց ուզում է գոռա՝ աղջի՛կ, հասի, տղան սավանը գցում է հայելու վրա, ու՝ տուր թե կտաս: Հայելին դրել ես, արի տար, սխկում է, դնում մի կողմ:

Առավոտյան թագավորը, թագուհին ու աղջիկը տեսնում են, որ հայելին կոտրել են: Գլխի են ընկնում, որ տղան է կոտրել: Կանչում են սահմանադրական դատավորին, ժողովրդին, որ դատ անեն, տղու գլուխը կտրեն:

Դատավորը հարցնում է թագավորին.

- Ո՞վ է կոտրել հայելին, ի՞նչ է նրա անունը:

- Եսեմ, - պատասխանում է թագավորը:

Դատավորը հարցնում է թագուհուն.

- Ո՞վ է կոտրել հայելին, ի՞նչ է նրա անունը:

Թագուհին, նայելով տղային, ասում է.

- Ամուսինս:

Աղջկան է հարցնում.

- Ո՞վ է կոտրել հայելին, ի՞նչ է նրա անունը:

- Հայրիկս, - ցույց տալով տղային՝ ասում է աղջիկը:

Դատավորն ասում է.

- Ձեր հայելին դո՜ւք եք կոտրել, թագավոր: Դու խոստովանեցիր, կինդ ու աղջիկդ էլ հաստատեցին: Դե որ դու թագավորական հայելին կոտրել ես, ուրեմն դու թագավոր չես:

Ասում են, սրանց հեռացնում թագավորությունից, էս տղին ընտրում թագավոր:

Երկնքից երեք հայելի ընկավ: Մեկը պատմողին, մեկը լսողին, մեկն էլ ժողովրդին: Ամեն մեկը թող նայի ու տեսնի իրեն: