Այսպէս է ասում Տէրը. «Բայց պիղծ բաներից եւ սնոտի խօսքերից հեռո՛ւ մնա, քանի որ դրանց անձնատուր եղողները աւելի ու աւելի առաջ են գնում ամբարշտութիւնների մէջ, եւ նրանց խօսքերը քաղցկեղի նման ճարակ են գտնում» (Տիմոթեոս 2:16)

Նար-Դոս «Մահը»

► Զարմանալի տափակություն կա մարդկանց ուղեղի մեջ. երբ որ տեսնում են, որ որևէ մեկի անձնասպանության մեջ շոշափելի կերպով ոչ ոք մեղավոր չէ, նրանք իրենց բոլոր մեղադրանքը թափում են անձնասպանի գլխին:

► Ապրել կնշանակի հիմարություն գործել: Արդ` կարելի՞ է մեղադրել նրան, ով չի ցանկանում շարունակել հիմարություն գործել:

► Անձնասպանները ոչ թե խելագար են, այլ ամենաիմաստուն մարդիկ, որովհետև միայն նրանք գիտեն, թե ինչ է կյանքի իսկական արժեքը:

► Անձնասպանները բացի ամենաիմաստուն մարդիկ լինելուց, նաև ամենաքաջ մարդիկ են: Ամենամեծ երկյուղը, որ պաշարում է մարդուն, մահվան երկյուղն է: Եվ իզուր չէ, որ օրենսդիրները պատժի ամենաբարձր աստիճանը մահվան պատիժն են սահմանել: Ապրել կամենալ նշանակում է մահից վախենալ: Արդ` ով մահից ոչ թե միայն չի վախենում, այլև ինքն է իրեն մահվան գիրկը նետում, ամենաքաջը չէ՞:

► Չգիտեմ` ինչպես կլինի ապագայում, բայց գիտեմ, որ այժմ մարդս ապրում է ոչ իր ցանկությամբ, ուզում եմ ասել` ոչ իր ազատ կամքով: Ինչպես որ նա իր ազատ կամքով չի ծնվում, այնպես և իր ազատ կամքով չէ, որ ապրում է:

► Գիտակցություն... Ահա' թե որտեղ է մարդուս բոլոր թշվառության աղբյուրը:

► Եթե ես աշխարհիս տերը լինեի, կհրամայեի ոչնչացնել այն բոլորը, ինչ-որ նպաստում է մարդու գիտակցության, իմացականության զարգացմանը, որովհետև ամեն մի քայլ, որ տանում է դեպի զարգացումը, տանջանքի մի նոր դուռ է բաց անում մարդու համար:

► Գիտությունն ընդունակ է մարդու մեջ զարգացնելու մի անհագ հարցասիրություն, որի առաջ նույնիսկ ինքն ընկճվում է ինչպես մի թզուկ իր զարթեցրած հուժկու գազանի առաջ:

► Քաղաքակրթության գործն այն է, որ մարդու պահանջներն է ավելացնում, բոլորովին ավելորդ պահանջներ, և տասը նոր պահանջից հազիվ մեկին միայն կարողանում է գոհացում տալ:

► Մարդու ուղեղը հեքիաթական այն քնած վիշապն է, որը զարթնելուն պես անհագ քաղց է զգում, որքան շատ ես տալիս, որ քաղցը հագեցնի, այնքան ավելի է պահանջում:

► Կարլեյը ասում է.«Երբ մարդը քաղցած է, հաց է պահանջում, բայց երբ կշտացավ, հարցնում է` ինչու եմ ապրում»:

► Լավատեսներդ վախկոտ եք և իբրև վախկոտ` խաբեբա

► Կյանքին նվիրված բարձրաձայն օրհներգերի մեջ դուք աշխատում եք խլացնել մահվան ճիչը, որ սարսափեցնելով սարսափեցնում է ձեզ:

► Հայոյանքը նույնքան արժեք ունի, որքան և աղոթքը, այսինքն` ոչ մի արժեք չունի:

► Եթե կա մի բան, որ ճշմարիտ է, դա մահն է, որովհետև ճշմարիտն այն է, ինչ որ հավիտենական է, իսկ մահն է միայն, որ հավիտենական է:

Աղբյուր՝ Գրքամոլ