Այսպէս է ասում Տէրը. «Լսեցէ՛ք Տիրոջ խօսքը, ո՛վ Սոդոմի իշխաններ, ակա՛նջ դրէք Աստծու օրէնքներին, ո՛վ Գոմորի մարդիկ» (Եսայի 1:10)

«Թողություն հայցենք մեր Աստծուց` մեր թերացումների, մեր դեմ իսկ գործած մեղքերի համար …»․ Սոս Սարգսյան

Ստորև ձեզ ենք ներկայացնում Սոս Սարգսյանի «Վարագույրից այն կողմ» գրքից մեկ հատված:

Հաճախ եմ ելույթ ունեցել հայաշատ քաղաքներում. հարց-պատասխան, բանավեճեր, երբեմն` թեժ: Հին ժողովուրդ ենք, շատը խոսացած պիտի լինեինք, պրծած. թվում է կես խոսքից պետք է իրար հասկանայինք: Չէ, պարզում-պարզաբանում ենք, դեռ որոնում ենք, դեռ ճշտում ենք: Եռանդի, ժամանակի, ջղերի անխնա, անտնտես մսխում: Էն երկար դարերում ի՞նչ ենք արել, որ այսօրվա համար մի ավարտուն գաղափար չունենք:

Ազգային ծրագիր չկա, և կազմված չի եղել հնում ազգային մատյանը: Հին ու նոր մեր իշխանները քաղաքական պատգամներ չեն թողել: Մեր իշխանները մի՞թե չեն հավատացել ապագային:

Մեր ստացած ժառանգությունը… «Աբսուրդային տարածք», - ինչպես կասեր Նժդեհը: Դարերի աղբուփսոր: Չլուծված խնդիրներ, վերքեր, կնճռոտ հարցեր … Բարդվեցին, ծառս եղան ազգի առաջ այս նեղ օրերին, հետն էլ իրար միս ուտելու կայուն ավանդույթ, ու` հարցեր, հարցեր …

Եթե աշխարհը թագավորներով է կառավարվել, մենք ինչո՞ւ ենք իշխաններով յոլա գնացել: Մի՞թե հազար տարվա մեջ գոնե տասն անգամ առիթ չենք ունեցել ստեղծելու մեր թագավորությունը:

Մենք ինչո՞ւ հպարտ ու ռազմատենչ ժողովրդի համբավ չունենք:

Ինչի՞ց է, որ մեր սուրը դառնում է «Թուր Կեծակի», երբ բարձրացնում ենք իրար վրա (օտարից, թշնամուց միշտ էլ մի ճար կգտնվի, հայ «ֆիդայուց» պրծում չկա: մարդկանց թուքը չորանում է, երբ ասում են` «ֆիդայի եմ, մեքենայից իջի». սարսափ … Խորոտ էինք ծաղիկ հանեցինք):

Երկայնաբազուկներն ու լոռիսմելիքովները ինչո՞ւ էին իրենց քաղաքական խարտիաները օտարի մատյաններում գրում … Մի՞թե մենք ազգովին ենք կենտրոնախույզ ու օտարամոլ …

Մի՞թե նախանձը մեր գենետիկ հիվանդությունն է …

Ինչ խոսք, հաճախ են փոխվել մեր հարևանները, հաճախ են հավատափոխվել: Մեր հարևանները դարձել են մեր ճակատագիրը. թույլ ենք տվել, որ դառնան: Ճակատագիր ամեն դարում մեզ մեզ ձևավորել է յուրովի և նորանոր խնդիրներ է դրել մեր առաջ և միշտ նույն սրությամբ` լինե՞լ, թե՞ չլինել …

Բայց ի վերուստ մեզ այս է տրված, և ամոթ չէ՞ր գյուղերով, գավառներով տեղահան լինել, փախչել սեփական ճակատագրից: Ճակատագիրն անտերություն չի սիրում, անտեր թողեցիր` քեզ կանտերացնի … (Մեր հարավի հարևանը դատարկություն չի սիրում, դատարկ տեղ տեսավ թե չէ` լցվում է …):

Նոր խնդիրները ստիպել են մեզ նոր սխալներ անել, բայց մեկը` ամենաբութը, կրիկնում ենք հավիտյան. աշխարհի դաժան թոհուբոհի մեջ բարոյականություն ենք փնտրում, համառորեն արդարություն ենք ակնկալում, աղերսելով …

Զգայուն ժողովուրդ ենք. եթե չենք գտնում, իսկ մենք չենք գտնում երբեք, խոր հիասթափություն ենք ունենում, անհարկի ցնցումներ …

Չենք տեսնում, որ արդարությունն ու հաղթանակները քայլում են նրանց հետ, ովքեր ազգը միացնող միտք ունեն, պետականության ձգտում …

Քանի՞ դար կարելի է, ժողովրդի ասած` նստել թախտին, սպասել բախտին …

Եվ չսրբանանք: Աստված հեռու պահի, մենք մեզ չսրբացնենք, թե չէ կդառնանք մատաղացու ոչխար. պատմությունը վկա: Միլիոն ու կես միանգամից, անպայքար զոհ տալուց հետո չարժե հոխորտալ` «Բայց մենք գոյատևում ենք, ուրիշները չկան …», չարժե. դեռ մեր հողում թաղված ու չթաղված մեռելների ոսկորներն է տրորում նվաճողը:

Մեր մեղավորությունը ինքներս մեզնից չպարտակենք, պարտությունները տղամարդավարի ընդունենք, Ազատի պես մտածենք, թող կարգավորվի, առողջանա մեր հոգու աշխարհը, մեր պատմության առաջ ապաշխարհենք ազգովին, թողություն հայցենք մեր Աստծուց` մեր թերացումների, մեր դեմ իսկ գործած մեղքերի համար …

Աղբյուր՝ Lurer.com