Այսպէս է ասում Տէրը. «Վշտակի՛ց եղիր Քրիստոս Յիսուսի տառապանքներին որպէս նրա բարի զինուորը։ Ոչ ոք, զինուոր դառնալով, չի զբաղուի աշխարհիկ կեանքի գործերով, որպէսզի զօրավարին հաճելի լինի։ Եւ եթէ մէկը մրցամարտիկ է, պսակ չի ստանայ, եթէ ըստ օրէնքի չմարտնչի» (Տիմոթեոս 2:3-5)

Մենք չենք ուզում կատարելագործվել, գերադասում ենք շարժվել փակ շրջագծով

«Թույլ մի՛ տուր, որ չարը հաղթի քեզ, այլ բարիո՛վ հաղթիր չարին» (Հռոմ. 12;21):

Մենք չենք պայքարում չարի դեմ, այլ մրցում ենք նրա հետ, հիմնականում` անգիտակցաբար, փորձելով հաստատել մեր սեփական ճըշմարտությունը և հավաստիացնել սեփական ճշմարտացիության մեջ:

Շատ հաճախ մեր խոցված ինքնասիրությունը շփոթում ենք խղճի հետ, և մեր մարդկային, սուբյեկտիվ արդարադատությունը վեր ենք դասում Աստծուց: Շրջանցելով աստվածային օրենքները` մենք մեր սեփական դժոխքն ենք վառում ու տառապում, որովհետև դժոխքը դրախտը վայելելու անկարելիությունն է: Աստված մեզնից պահանջում է պարզագույն ու թեթևագույն մի բան` պատվիրանապահություն, սակայն այն դառնում է բարդագույն ու ծանրագույն, որովհետև մենք չենք հրաժարվում մեր սեփական պաշտելի անձի պատվիրաններից: Աստծո պատվիրանները մեզ չեն վերաբերում, դրանք մյուսներին կարգի հրավիրելու համար են, որ հանկարծ չհանդգնեն մեզ մեր տեղը ցույց տալ: Մենք այդպես էլ չենք ուզում հասկանալ, թե ինչի ենք կոչված: Մենք կոչված չենք պայքարելու թշնամական բանակների դեմ, այլ ընդամենը մի անկոտրում գահակալի` մեր սեփական եսի և նրա անհողդողդ ինքնասիրության դեմ: Ամեն օր աղոթում ենք Հորը. «Թող լինի Քո կամքը», բայց և ամեն ինչ անում ենք, որ այդ կամքը հանկարծ չլինի, և կամ Աստծո կամքի հետ ենք շփոթում սեփական կամապաշտությունը: Առաքյալը հորդորում է. «Դե՛ն գցենք ամեն հպարտություն և ծանր մեղք, համբերատարությամբ ընթանանք դեպի մրցասպարեզ, որ բացված է մեր առաջ. նայենք Հիսուսին՝ հավատի զորագլխին, այն կատարելագործողին, որն Իր առաջ դրված ուրախության համար հանձն առավ խաչը, արհամարհեց ամոթը և նստեց Աստծո աթոռի աջ կողմում: Ապա ուրեմն՝ մտաբերեցե՛ք Հիսուսին, որ այսպես համբերեց Իր հանդեպ մեղավորների ունեցած հակառակությանը, որպեսզի չլինի թե հոգնեք և հուսալքվեք, դուք, որ կռվի մեջ դեռ արյուն թափելու չափ չհակառակվեցիք մեղքին և մոռացաք այն հորդորը, որ ուղղված է ձեզ իբրև որդիների:

«Որդյա՛կ իմ, Տիրոջ խրատը մի՛ անարգիր և մի՛ վհատվիր, երբ հանդիմանվես Նրանից, քանի որ Տերը, ում սիրում է՝ խրատում է, պատժում է ամեն մի որդու, որին ընդունում է»:

Թե խրատին համբերող եք, Աստված ձեզ կմոտենա իբրև որդիների: Ո՞րն է այն որդին, որին հայրը չի խրատում. հիրավի, եթե պատկառում ենք մեր մարմնավոր հայրերից, որոնք մեզ խրատում են, որչա՜փ ևս առավել պետք է հնազանդվենք հոգիների Հորը, որ ապրենք, որպեսզի հաղորդակից լինենք Նրա սրբությանը: Ամեն խրատ տվյալ պահին ուրախություն չի թվում, այլ տրտմություն, բայց հետո արդարության խաղաղարար պտուղն է հատուցում նրանով դաստիարակվածներին: ՈՒստի ամրացրե՛ք թուլացած ձեռքերը և կթոտած ծնկները. քայլեցե՛ք ուղիղ արահետներով, որպեսզի, ով կաղ է, չգլորվի, այլ մանավանդ՝ բժշկվի» Եբր. 12;1-12): «Մեր պայքարը մարմնի և արյան դեմ չէ» (Եփ. 6;12): Մենք ունենք հակառակորդների ոհմակներ, բայց միայն մեկ թշնամի: Հակառակորդները խոչընդոտում են թշնամու` մեր ներսի գահակալի դեմ մեր պայքարին: Հակառակորդները չեն գործում Աստծո կամքից, գիտությունից և թողտվությունից դուրս: Աստված խրատում է մեզ, հենց մեզ, ո՛չ թե մեր ծնողներին, ամուսնուն, երեխաներին, հարևաններին, ծանոթներին ու անծանոթներին: Աստված խրատում է յուրաքանչյուրին իր տեղում, իր հերթին, իր փրկության համար: Այս ամենը գիտակցելով` մենք պետք է կարեկից լինենք միմյանց հանդեպ, և առավել կարեկից` այդ գիտակցությունը չունեցողների հանդեպ, «միմյանց բեռները կրենք», որովհետև յուրաքանչյուրս խաբված ենք յուրովի: Մենք բոլորս ասես մի կախարդված շրջանի մեջ ենք: Այդ շրջանը կամ կախարդանքն ինքնին սարսափելի չեն: Սարսափելին այդ շրջանից դուրս գալու մեր կամքի բացակայությունն է և ես-կուռքի տապալման ու կործանման հանդեպ անհիմն ու անասնական վախը: Հակառակ առաքյալի հորդորին` մենք չենք նայում Հիսուսին, մենք չենք ուզում կատարելագործվել, գերադասում ենք շարժվել փակ շրջագծով, մեր իսկ հետք ու հետագծով: Այդպես ենք անում մեր խոնարհամերժ, ամբարտավան կեցվածքով ամեն անգամ, երբ Աստված ցանկանում է խոնարհեցնել մե՛ր, հենց մե՛ր պարանոցը:

Երեցկին` Լիլիթ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ (Գորիս)

Աղբյուր՝ Irates.am: