Այսպէս է ասում Տէրը. «Բայց պիղծ բաներից եւ սնոտի խօսքերից հեռո՛ւ մնա, քանի որ դրանց անձնատուր եղողները աւելի ու աւելի առաջ են գնում ամբարշտութիւնների մէջ, եւ նրանց խօսքերը քաղցկեղի նման ճարակ են գտնում» (Տիմոթեոս 2:16)

Սուրբ Ղևոնդյանք՝ եկեղեցու նվիրյալները

Հայ Առաքելական եկեղեցին այսօր՝ փետրվարի 26-ին, նշում է Սուրբ Ղևոնդյաց քահանաների հիշատակության օրը: Թեև տոնացույցում որպես քահանաներ են հիշատակվում ինը հոգուց բաղկացած նահատակների այս խումբը, սակայն նրանք պատկանում են եկեղեցական կարգի բոլոր աստիճաններին՝ կաթողիկոս, եպիսկոպոս, քահանա և սարկավագ:

Նահատակների այս խումբը կոչվեց Ղևոնդյանք՝ ի պատիվ իրենց գաղափարական և նահատակության առաջնորդ Ս. Ղևոնդ Երեցի: Վերջինս երկրի նախարարներին և քահանաներին խանդավառում և սպառազինում էր, ոգեշնչում քաջությամբ մարտնչելու հավատքի թշնամիների դեմ և աներկյուղ կերպով իրենց անձերը զոհելու հանուն եկեղեցու և ի սեր Քրիստոսի: -Ինչպես որ մինչև հիմա ճգնեցինք սուրբ հավատքի համար և քաջությամբ պատերազմեցինք եկեղեցու թշնամիների դեմ, այսուհետև ևս ճգնենք՝ ավելի մեծ համբերությամբ:

Բոլոր առաքինությունների գլուխը համբերությունն է, իսկ երկնավոր իմաստությունը՝ կատարյալ աստվածպաշտությունը: Սուրբ Գիրքն էլ մեզ քարոզում է, թե շատ նեղություններով պարտավոր ենք մտնել Երկնքի Արքայություն: Եվ որքան շատանան նեղությունները և չարչարանքները, այնքան ավելի կբազմանա հատուցման վարձքը: Մենք միայն աղաչենք, որ Աստված մեզ համբերություն տա, և Տերը ինքը կհոգա մեր փրկությունը: Լավ է Տիրոջը հուսալ, քան մարդկանց: Ուրեմն այս իմանալով, եղբայրներ, չվախենանք անաստված հեթանոսներից, որովհետև թեև խոցոտիչ մեղուների նման պատել են մեր շուրջը, բայց Սուրբ Գրքի գրվածի համաձայն՝ Տիրոջ անունով պիտի վանենք նրանց:

Ինչպես որ մեղուները ուրիշներին խայթելով իրենք էլ են վնասվում, նույնպես էլ նրանք, որ մեզ չարչարում են, իրենց ավելի են վնասում, քան մեզ: Ահա այսպես էին մեկ մեկու մխիթարում և գոտեպնդում քահանաները, ովքեր ճակատամարտից հետո ստիպված եղան մի շարք հալածանքների ենթարկվել, ընկնել բանտ, բայց երբեք էլ չհուսահատվել, քանի որ ուժեղ էին ու հաստատակամ իրենց հավատքի մեջ: Բանտում եղած ժամանակ բազմաթիվ փորձեր իրականացվեցին քահանաներին դավանափոխ անելու, Քրիստոսին ուրանալու, բայց ապարդյուն: Որքան սաստկանում էր պատիժը, այնքան քահանաներն իրենց աղոթքներն էին արտաբերում և այդ կերպ իրենց խոսքը հասցնում Տիրոջը: Քառասուն օր շարունակ նրանք այդպիսի դաժան պայմաններում չընկրկեցին և չնահանջեցին: Բանտապետները վստահ էին, որ քահանաներին ինչ-որ գերբնական ուժ է պատել: Մի գիշեր մոգպետը բանտ գնաց ու գաղտագողի դիտեց ներսը: Ու տեսավ, որ երանելիները իրենց տանջանքի դառնությունները քաղցրացնում էին մշտամռունչ ու սրտաբուխ աղոթքներով: Մոգպետը պատմեց իր երկու տեսիլքները ու սկսեց արտասվել: Ղևոնդ Երեցն ասաց. -Մոգպետ, այսօր քո խավարած միտքդ ու հոգուդ կուրացած աչքերը բացվեցին և տեսար Աստծո շնորհի անշեջ լույսը: Շտապի՛ր, մի՛ ծուլացիր, հանձնի՛ր ինքդ քեզ Քրիստոսին: Մոգպետը սկսեց արտասվախառն աղոթել ու իր մեղքերի համար թողություն խնդրել Աստծուց: Եկեղեցականները փառք տվեցին Աստծուն և ուրախ սրտով քնեցին: Սակայն մոգպետը ոտքի վրա անքուն մնաց մինչև երեկո, ձեռքերը բազկատարած և աչքերը դեպի վեր սևեռած, շարունակ աղոթեց: Ու մինչ աղոթքի մեջ էր, հանկարծ լուսեղեն սանդուղք տեսավ, որի ծայրը երկինք էր հասնում: Փայլուն հանդերձներով ու հրեշտականման դեմքերով զորքեր էին բարձրանում դեպի վեր:

Մոգպետը զորքերի մեջ ճանաչեց Ավարայրի դաշտում նահատակված Քաջն Վարդանին, Արտակ և Խորեն Խորխոռունի իշխաններին, որոնք իրենց ձեռքերում ինը պսակներ բռնած, իրար հետ խոսելով, ասում էին. «Ահա հասավ ժամանակը, որ նրանք էլ խառնվեն մեր գնդին, որովհետև մենք նրանց սպասում ենք և նրանց համար ենք բերել այս նվերները: Իսկ նրան, ում չէինք սպասում, եկավ ու խառնվեց մեր մեջ ու եղավ Քրիստոսի զինվորներից մեկը»: Երբ այս տեսիլքը երեք անգամ կրկնվեց, մոգպետը արթնացրեց սրբերին ու պատմեց իր տեսածը: Եկեղեցականները, լսելով այդ, աղոթեցին և Աստծուն շնորհակալություն հայտնեցին. «Ով Տեր, մեր Տեր, ի՜նչ փառավոր է Քո անունը երկրի վրա»: Ս. Ղևոնդյանք իրենց մարտիրոսության պսակը ստացան 454թ-ին: Ս. Ղևոնդյանք հայ եկեղեցականության պարծանք սրբերն են. անձնավորում են հայրենիքի և հավատքի նվիրումի գաղափարը: Նրանք արիաբար կրեցին անլուր չարչարանքները և, ի վերջո, իրենց արյունը թափեցին Հիսուս Քրիստոսի անվան ու փառքի համար: Իրենց համբերությամբ ու աղոթքով պատճառ դարձան Դենպետ իշխանի դարձին: Ս. Ղևոնդյանց արիությունն ու համբերությունը մեզ համար օրինակ են հոգևոր արիության, հավատարմության, հավատքի և հայրենասիրության: Արարատյան Հայրապետական թեմի տեղեկատվական բաժինը սիրով շնորհավորում է Հայ Առաքելական եկեղեցու քահանայից դասին: Թող Աստծո Աջը զորավիգ լինի և առաջնորդի ձեզ` վստահված բանավոր հոտը խաղաղ նավարկությամբ հասցնեք Արքայության հավիտենական նավահանգիստ:

Աղբյուր՝ Qahan.am