Այսպէս է ասում Տէրը. «Եւ կամ ի՞նչ միաբանութիւն Քրիստոսի եւ Բելիարի միջեւ. կամ ի՞նչ առնչութիւն ունի հաւատացեալը անհաւատի հետ. կամ ի՞նչ նմանութիւն ունի Աստծու տաճարը մեհեանների հետ։ Արդարեւ, կենդանի Աստծու տաճար էք դուք» (Կորնթացիներ 6:16)

Իսահակյանն ու Շիրազը՝ «ինչպես հայր եւ որդի»

Պատմում է լուսանկարիչ Արմեն Հարությունյանը (Խանոյանը)

1957 թվականն էր: Մի օր Գաբրիել Խանոյանի ֆոտոստուդիայի առջեւ մի մեքենա կանգնեց, որից երեք ֆրանսիացի դուրս եկան: Ասացին, որ ցանկանում են լուսանկարվել Ավետիք Իսահակյանի հետ եւ պետք է գնան նրա ետեւից (Վարպետն արդեն հիվանդ էր եւ տանից գրեթե դուրս չէր գալիս): Խնդրեցին հայրիկիս՝ Օնիկին ամեն ինչ պատրաստել նկարահանման համար:

Նկարահանումն ավարտելու պահին հանկարծ եկավ Հովհաննես Շիրազը: Նա ապրում էր հարեւանությամբ եւ հաճախակի էր գալիս հայրիկիս մոտ: Վարպետին տեսնելուն պես շատ ուրախացավ եւ դիմեց հորս. «Օնիկ, մեզ պետք է այնպես նկարես, կարծես հայր ու որդի լինենք»:

Երբ լուսանկարը պատրաստ էր, հայրս ինչ-ինչ պատճառներով այն չհավանեց եւ երկար տարիներ այդ նկարի մասին չէր հիշում:

1975 թվականին, Ավետիք Իսահակյանի 100-ամյակին ընդառաջ, մեր արխիվներն էինք թերթում եւ հանկարծ գտա այս լուսանկարը: Ցույց տվեցի հայրիկիս, երկար նայեց եւ ասաց. «Տարիների հեռվից անհաջող թվացող նկարը այժմ լավն է երեւում»:

Մեծացրեցինք եւ կախեցինք փողոցում: Մի քանի օր հետո Շիրազը նկատեց այն, մտավ հորս մոտ եւ զարմացած հարցրեց, թե ե՞րբ է արվել այս լուսանկարը: Հայրս հիշեցրեց այդ օրը, Շիրազն էլ անչափ ուրախացավ եւ պինդ գրկեց հայրիկիս:

1976 թվականին, Շիրազի 60-ամյակին նվիրված երեկոյի ժամանակ, հայրս նրան նվիրեց այդ լուսանկարը, իսկ մեզ մոտ կախեցինք կրկնօրինակը: Որոշ ժամանակ անց Շիրազը եկավ ու խնդրեց, որ հանենք այդ լուսանկարը՝ ցանկանում էր մակագրել այն: Եվ գրեց. «Սիրելի, տաղանդավոր նկարչին եւ հրաշալի ազնիվ մարդուն»:

Աննա Բուբուշյան

Աղբյուր՝  Mediamax.am