Այսպէս է ասում Տէրը. «Եւ կամ ի՞նչ միաբանութիւն Քրիստոսի եւ Բելիարի միջեւ. կամ ի՞նչ առնչութիւն ունի հաւատացեալը անհաւատի հետ. կամ ի՞նչ նմանութիւն ունի Աստծու տաճարը մեհեանների հետ։ Արդարեւ, կենդանի Աստծու տաճար էք դուք» (Կորնթացիներ 6:16)

Սուրեն Մուրադյան․ Մրգասեր Մատնաչափիկի հեքիաթը

Մատնաչափիկը միրգ շատ էր սիրում: Մայրիկը միրգ էր բերում շուկայից, դնում սառնարանը: Երեկոյան բացում էր սառնարանը ու զարմանում.

- Այս ո՞վ է կերել այսքան խնձորը: Մատնաչափիկ, չե՞ս տեսել:

- Չեմ տեսել, ես տիկնիկիս հետ էի խաղում, ոչինչ չեմ տեսել:

Հայրիկը մի մեծ ձմերուկ գնեց շուկայից ու տուն բերեց: Ձմերուկը դրեցին ջրի ծորակի տակ, որ ճաշելուց հետո կտրեն:

Մատնաչափիկը պտույտ էր գալիս ձմերուկի շուրջը, մեկ էլ նկատեց դանակի անցքը, որ վաճառողը կտրել էր համտեսի համար:

Մատնաչափիկը, որ կարդացել էր “Պույպույ մուկիկը”, հիշեց, թե Պույպույը ինչպես մտավ կոկոսի մեջ ու ինքն էլ, նրա հաջողությամբ ոգևորվելով, մտնում է ձմերուկի մեջ:

Ուտում է, ուտում ու հոգնած քնում ձմերուկի մեջ:

Երբ ճաշը վերջացրին, մայրիկն ասաց.

- Հիմա բերեք ձմերուկը: Ո՞ւր է Մատնաչափիկը, նա ձմերուկ շատ է սիրում:

Այդ ժամանակ նոր նկատեցին, որ Մատնաչափիկը չկա:

- Մատնաչափի՛կ, Մատնաչափի՛կ:

Մատնաչափիկը քնած էր ու մայրիկի ձայնը չլսեց:

- Լա՛վ, կտրեք ձմերուկը, իսկ Մատնաչափիկի բաժինը կպահենք, երևի խաղալու է գնացել:

Բերեցին ձմերուկը: Հայրիկը դանակը վերցրեց, մի քանի անգամ ձմերուկը ձեռքի մեջ խաղացրեց ու այն է ուզում էր կտրել, ձմերուկի միջից մի լացի ձայն լսվեց.

- Վա՛յ, մամա ջան, օգնեցե՛ք:

- Ո՞վ կա ներսում,-հարցրեց հայրիկը:

- Ես եմ օգնեցե՛ք:

- Ես եմ, ձեր Մատնաչափիկը, չե՞ք ճանաչում, օգնեցե՛ք, չեմ կարողանում դուրս գալ:

- Այ մարդ, զգույշ, մեր Մատնաչափիկն է,- անհանգստացավ մայրիկը:

Հայրիկը շատ զգուշորեն կտրեց ձմերուկի կեղևը, բացեց: Ձմերուկի միջուկը ամբողջովին կերած էր, միայն մի անկյունում՝ մեջքի վրա մեկնվել էր Մատնաչափիկը: Մատնաչափիկ մի ասա, մի դհոլ ասա:

- Ահա, թե ով է միշտ մրգերը ուտում,- ասաց մայրիկը,- իսկ որ ուզես չե՞նք տա, բկլիկ:

Մատնաչափիկը ամաչեց ու խոսք տվեց՝ առանց մայրիկին ասելու միրգ չի վերցնի սառնարանից: Անցավ մի քանի օր, ձմերուկի դեպքն էլ մոռացվեց:

Մայրիկը մի օր ասաց.

- Մատնաչափիկ, դու տանը խաղա, ես գնում եմ շուկա միրգ բերելու:

- Լավ, մայրիկ գնա,- ասաց Մատնաչափիկը:

Ասաց, բայց մտքով շուկայում էր: Ի՞նչ աներ. միտք արեց, միտք ու հնարը գտավ: Մայրիկը զամբյուղը դրեց սեղանի վրա ու գնաց աշնանային վերարկուն հագնելու: Մատնաչափիկը գաղտագողի բացեց զամբյուղի կափարիչը, մտավ մեջը և աննկատ կուչ եկավ:

Մայրիկը վերարկուն հագավ, զամբյուղը վերցրեց ու գնաց շուկա: Նա գնեց տանձ, խնձոր, խաղող, սալոր, դեղձ, լցրեց զամբյուղի մեջ: Մայրիկը մի կողմից մրգերը գնում - լցնում էր զամբյուղի մեջ, մյուս կողմից՝ Մատնաչափիկն ուտում էր:

Մայրիկը գնումները վերջացրեց ու վերադարձավ տուն: Զամբյուղը դրեց ներքև ու մինչ վերարկուն էր հագնում, Մատնաչափիկը դուրս եկավ մրգերի տակից ու արագ գնաց մյուս սենյակ և սկսեց խաղալ տիկնիկի հետ:

- Ի՛նչ խելոք բալիկ ունեմ,- ուրախ ասաց մայրիկը:- Հիմա միրգ լվանամ ու բերեմ:

Որքան եղավ մայրիկի զարմանքը, երբ տեսավ, որ Մատնաչափիկը հրաժարվեց միրգ ուտելուց:

- Մատնաչափիկը միգ չուտի՞, պատճա՞ռը:

- Փորս ցավում է:

Մայրիկը այս կողմ ընկավ, այն կողմ ընկավ, վերջը բժիշկ կանչեց:

- Աղջիկս ոչինչ չի կերել, բայց փորը ցավում է, օգնի՛ր, բժիշկ ջան,- ասաց մայրիկը:

Բժիշկը քննեց, քննեց ու դառնալով Մատնաչափիկին, ասաց.

- Ես կարծում եմ, որ շատ ուտելուց է ցավում քո փորը: Եթե չխոստովանես ինչ ես կերել, կարող է սխալ դեղեր գրեմ ու վտանգավոր կլինի: Ազնվորեն խոստովանիր, որպեսզի կարողանամ ճիշտ բուժում նշանակել: Դե, խոստովանիր, ի՞նչ ես կերել:

- Երկու խնձոր եմ կերել:

- Է՞լ:

- Հինգ սալոր:

- Ուրի՞շ:

- Յոթ տանձ:

- Միայն այդքա՞ն:

- Երեք սերկևիլ:

- Մրգից բացի ուրիշ ոչինչ չե՞ս կերել:

- Մեկ վարունգ:

- Հետո՞:

- Երկու պոմիդոր:

- Առանց լվանալո՞ւ:

- Այո՛:

- Այդ ե՞րբ հասցրիր,- զարմացավ մայրիկը:

- Շուկայո՛ւմ, մայրիկ ջան, քեզանից թաքուն: Վա՛յ, օգնեցե՛ք, փո՛րս, օգնեցե՛ք:

Մինչ բժիշկը շուռումուռ էր տալիս Մատնաչափիկին ու դեղեր գրում, մայրիկը նոր միայն նկատեց, որ տիկնիկը ընկած է հատակին, արջուկն ու շնիկը բարձրացել են մահճակալի բարձերի վրա, իսկ փիղը կնճիթով շրջել է սեղանը: Այդ բոլորը վկայում են, որ տանը ոչ ոք չի եղել ու խաղալիքները խառնվել են իրար:

Մատնաչափիկի փորը հազիվ լավացավ: Մատնաչափիկը այժմ խելոքացել է, նա առանց մայրիկի թույլտվության միրգ չի վերցնում: Չէ՞ որ մայրիկը ոչինչ չի խնայում նրան, որքան որ Մատնաչափիկի սիրտը ուզում է, այնքան միրգ է ուտում: