Այսպէս է ասում Տէրը. «Բայց պիղծ բաներից եւ սնոտի խօսքերից հեռո՛ւ մնա, քանի որ դրանց անձնատուր եղողները աւելի ու աւելի առաջ են գնում ամբարշտութիւնների մէջ, եւ նրանց խօսքերը քաղցկեղի նման ճարակ են գտնում» (Տիմոթեոս 2:16)

Ինչ է սերը. սիրել՝ ուրիշին բարին կամենալ

Յուրաքանչյուրին՝ իր չափով: Ամենևին էլ պարտադիր չէ, որ այն, ինչ ինձ դուր չի գալիս, ոչ ոքի դուր չի գա: Եվ հակառակը՝ ամենևին էլ փաստ չէ, որ այն, ինչ ինձ է դուր գալիս, անպայման քեզ էլ պետք է դուր գա: Այդ պատճառով էլ ազատ ընտրության հնարավորություն ունենք՝ ինչ լսել, ինչ հաղորդում դիտել, ինչ սիրել, ինչպիսի երաժշտություն լսել: Մենք անկարող ենք ուրիշներին փոխել: Այդպես չէ՞:

Բայց չնայած այդ տարաձայնություններին, հայացքների տարբերությանն ու միմյանցից տարբերվելուն, կա մի բան, որ պետք է բոլորիս միավորի: Դա սերն է: Եվ թող այն չցամաքի մեր հոգիներում: Թող սերը միշտ մեր միջև լինի և իրար միացնող ամրակապի պես մեզ միասին պահի: Այնժամ ոչ մի հարցում հակամարտություն չենք ունենա: Այս կյանքում ոչ ոքի հետ և ոչ մի առիթով թշնամություն չենք անի: Չէ որ ընդհանուր ցավն ու ընդհանուր թշնամին՝ մահն է մեզ միավորում: Եվ կյանքի, հարության, երջանկության և ուրախության ընդհանուր ձգտումը: Մենք բոլորս, մարդիկս, ամենախորունկ իմաստով կապված ենք միմյանց այդ հիմնարար գաղափարներով:

Եկեք սիրենք միմյանց, չնայած, որ տարբեր ենք: Յուրաքանչյուրն իր բնավորությունն ունի: Բայց Քրիստոս ի՞նչ ասաց: «Եթե դուք միմյանց սիրեք, դրանով մարդիկ կիմանան, որ դուք իմ աշակերտներն եք» (Հովհ. 13:35): Նա չասաց օրինակ՝ բոլորը կիմանան, որ Իմ աշակերտներն եք, եթե բոլորդ նույն երաժշտությունը լսեք, եթե բոլորդ նույն հայացքներն ունենաք կամ նույն կերպ ապրեք: Մեզանից յուրաքանչյուրը սեփական բնավորությունն ունի՝ քոնը ուրիշ է, իմն՝ ուրիշ: Չէ որ Սուրբ Պատարագի ընթացքում էլ յուրաքանչյուրն իր ձևով է աղոթում՝ քո հոգին ցնծում է, իմը՝ հուզվում, ամեն մեկն աղոթքը յուրովի է վերապրում: Այդպես չէ՞: Բայց Պատարագի ժամանակ բոլորս սեր ենք զգում: «Դրանով մարդիկ կիմանան,- ասում է Քրիստոս,- որ դուք իմ աշակերտներն եք, եթե միմյանց սիրեք»: Դա ամենադժվարն է: Ամենադժվարը սերը պահպանելն է:

Սիրելն ամենադժվարն է: Դա սխրանք է:

Իսկ ինչպե՞ս: Ինչպե՞ս կարելի է սիրել, եթե նախօրոք չսովորել: Դժվար է սիրել: Դու սիրո՞ւմ ես: Սիրում ես: Մտքումդ այն մարդիկ են, ում սիրում ես և ասում ես. «Սրան եմ սիրում, այն մեկին, մյուսի հանդեպ թուլություն ունեմ, այս մեկի համար կմեռնեմ…»: Եվ դա սեր է համարվում: Այդ ամենը մենք մի բառով «սեր» ենք անվանում: Իսկ իրականում շատ դժվար է ասել «ես քեզ սիրում եմ»: Դա սխրանք է:

Սերը գագաթ է: Դա հաղթահարում է, այլ ոչ թե առօրյա սովորական մի բան: Մի տեղ մի ծերի՝ վանքի վանահոր մասին կարդացի: Մենաստանում վանականներից մեկի ձեռնադրությանն էին պատրաստվում: Ձեռնադրության օրը վանահայրը վանքի դարպասներից դուրս եկավ և հարգարժան հյուրին՝ միտրոպոլիտին էր սպասում, ով պատրաստվում էր տոնակատարությանը ներկա լինել, և հրավիրված այլ պաշտոնատար անձանց: Բազմաթիվ մարդիկ էին վանահոր կողքով անցնում ու մենաստան մտնում. պարզ հավատացյալներ, վանականներ և այլոք: Հաջորդ օրը, երբ ամեն ինչ ավարտվեց, վանահայրը հավաքեց եղբայրներին և ասաց.

- Թանկագին հայրեր, ես որոշ ժամանակով պետք է լքեմ ձեզ: Պետք է հեռանամ, որպեսզի ավելի լավ տեսնեմ ինձ:

- Հեռանալու ի՞նչ կարիք կա: Մենք ձեզ այնքա՜ն ենք սիրում:

- Այո՛, բայց երեկ մի բան հասկացա:

- Ի՞նչ հասկացաք, Հա՛յր,- հարցրեցին նրանք:

- Երբ դարպասների մոտ կանգնած հյուրերին էի սպասում, որ ձեռնադրությանը պիտի գային, նկատեցի, որ եթե մեծանուն մեկը, որևէ պաշտոնատար անձ էր գալիս, զգում էի, թե ձեռքերս ինչպես են հուզմունքից խոնավանում: Իսկ երբ հասարակ ուխտավորներ էին գալիս՝ ափերս ինչպես միշտ չոր էին մնում: Ես տարբեր մարդկանց տարբեր կերպ էի արձագանքում:

- Այո,- ասացին նրանք,- ի՞նչ կա որ: Մի՞թե բնական չէ:

- Միգուցե ձեզ համար է բնական, սակայն ես՝ ձեր հովիվը, պետք է իմ կյանքում սովորած լինեի բոլորին նույն կերպ սիրել: Եվ ինձ յուրաքանչյուրի հետ հավասարապես հարմարավետ զգալ: Բոլորին սիրել և ոչ ոքից չվախենալ, չնսեմանալ որոշ մարդկանց առջև և համարձակ չլինել մյուսների հետ: Ես կարծես Աստծո սիրտը պետք է լինեմ, Աստծո մեջ լինեմ: Այդ պատճառով էլ որոշ ժամանակով կհեռանամ, որպեսզի ավելի լավ տեսնեմ ինքս ինձ: Այստեղ՝ առօրյա գործերի և ղեկավարման մեջ տարավարժվել եմ իմ ներսը նայելուց:

Եվ նա որոշ ժամանակով հեռացավ մենաստանից, որպեսզի իր ներսը քննի, և գտնի հարցերի պատասխանները՝ իսկ ինքը սիրո՞ւմ է, ի՞նչ է սիրում, արդյո՞ք պարզ ու վճիտ է բոլորի համար, անկե՞ղծ է բոլորի հետ, բա՞ց է բոլորի համար:

«Սիրում եմ» հաճախ նշանակում է «քո կարիքն ունեմ»: Իսկ դա արդեն սեր չէ:

Օրինակ՝ ասում ես. «Սիրում եմ»: Բայց «սիրում եմ« երբեմն նշանակում է «քո կարիքն եմ զգում»: Եվ այդժամ դա արդեն սեր չէ հանուն սիրո: Այո՛, որոշ մարդիկ իսկապես մեզ անհրաժեշտ են: Բայց դա ամենևին էլ չի նշանակում, որ մենք նրանց սիրում ենք: Սիրել նշանակում է բարին ցանկանալ նրան, ում սիրում ես: Հոգ տանել նրա մասին: Եթե տեսնում եմ, որ նա կարող է առաջադիմել որևէ հարցում, ապա հաջողություն եմ ցանկանում նրան, եթե նույնիսկ դա «ձեռնտու» չէ ինձ:

Այսպես մտածիր. «Ուզում եմ, որ իմ երեխան զարգանա, որովհետև սիրում եմ նրան և կարևոր չէ, թե ուր կգնա դրա համար: Թող աշխարհի որ երկիրն ուզում է, գնա: Չէ որ սիրում եմ նրան և բարին եմ ցանկանում: Իսկ եթե նրա համար բարին թևերն ուղղելն ու ինձնից թռչել հեռանալն է, ապա ես հարգանքով կվերաբերվեմ այդ քայլին: Որովհետև սիրում եմ նրան: Բայց այնքա՜ն եմ զգալու նրա պակասը: Աչքերս նրան չեն տեսնելու, ձեռքերս նրան չեն դիպչելու, չեն շոյելու, չեն գրկելու: Իմ սիրելի զավակն իմ կողքին չի լինելու»:

Երբ իսկապես սիրում ես, ապա առաջին հերթին մտածում ես նրա մասին, ում սիրում ես, նրա բարօրության մասին: Դժվար է: Ահա՛ թե ինչ պատմեց ինձ մի երիտասարդ: Նրա հայրը շատ էր ուզում, որ որդին համալսարան ընդունվի: Նա ուզում էր դա «հանուն որդու բարօրության» (նա այդպես էր կարծում): Որդուն ասում էր. «Ուզում եմ, որ ընդունվես: Ես սիրում եմ քեզ, տղա՜ս: Քո իսկ բարօրության համար ենք ասում, անհանգստանում ենք քեզ համար»: Իսկ պատանին պատասխանում էր. «Իսկ մի՞թե չեմ անում այն, ինչ կարող եմ: Անում եմ: Կջանամ: Բոլոր ուժերս գործի կդնեմ»: Խեղճը ջանում էր, պատրաստվում, բայց վերջ ի վերջո քննությունից կտրվեց: Չընդունվեց: Եվ նրա հայրը, զայրույթի մոլուցքով բռնված (չէ որ, երբ զայրանում ենք, ապա երբեմն մեր իսկական դեմքն ենք բացահայտում և արտահայտում ենք այն, ինչ իրականում զգում ենք, ցույց ենք տալիս, թե իրականում ով ենք), նրան ասաց. «Վե՛րջ, ամեն ինչ կորած է: Կյանքում անհաջողակի մեկն ես լինելու: Ես վաղն աշխատանքի կգնամ և ի՞նչ պիտի ասեմ նրանց, ում երեխաներն ընդունվել են: Գործընկերոջս աղջիկն ընդունվել է: Վաղն ինչպե՞ս եմ նրա աչքին երևալու և ասելու, որ դու կտրվել ես»: Որդին հասկացավ հոր ասելիքը. «Հայրս միշտ ասում էր, որ սիրում է ինձ, իսկ այժմ արժեզրկվեցի նրա աչքին: Հենց չընդունվեցի, հայտնեց, որ ինձ չի սիրում: Կտրվեցի քննությունից և նա ինձ արդեն գործընկերոջ դստեր հետ է համեմատում և հանդիմանում, որ վաղը իմ փոխարեն ամաչելու է իր աշխատավայրում»:

Բայց մի՞թե սերը պայմաններ է դնում: «Ես քեզ սիրում եմ, եթե ընդունվես», «ես քեզ սիրում եմ, եթե չստիպես ինձ կարմրել»: «Դե լա՜վ,- կասեք ինձ,- միևնույն է սիրում ենք մեր երեխային, մի՛ չափազանցրու»: Այո՛, բայց տեսար չէ՞, թե նա ինչ ասաց: «Վաղն ինչպե՞ս եմ հարևաններիս աչքին երևալու: Մարդկանց ի՞նչ եմ ասելու: Ընտանիքիս իրական դեմքն ինչպե՞ս եմ ցույց տալու և ասելու, որ որդիս այս տարի չի ընդունվել»: Իսկ, ըստ էության, ի՞նչ է կատարվել: Մի՞թե մարդու արժեքը կախված է նրանից, թե արդյո՞ք ընդունվել է, դիպլոմ ունի կամ ոչ: Մի՞թե մարդուն սիրելու համար պետք է, որ նա գիտությունների հանդեպ ընդունակություններ ունենա: Ո՛չ, թանկագի՛նս: Ես մարդուն սիրում եմ անկախ այն բանից, թե ինչով է զբաղվում, ինչպես որ Տերն է մեզ սիրում:

Մի երեխայի հարցրեցի. «Աստծուն ինչպե՞ս ես զգում, երբ մեղք ես գործում»: Եվ երեխան պատասխանեց. «Զգում եմ, որ Նա զարմանքով, ափսոսանքով ինձ է նայում ու բարկանում է ինձ վրա»: Մեկ ուրիշն ասաց. «Զգում եմ, որ Աստված պատժելու է ինձ»: Իսկ սրբերն ասում էին. «Երբ մեղք ենք գործում և երբ մեղք ենք գործել մեր կյանքում, զգացել ենք, որ Աստված մեզ ավելի ջերմորեն, ավելի ամուր ու մեծ սիրով է գրկում, որովհետև այդ պահին ավելի ուժգին ենք Նրա կարիքը զգում»:

Աստված Իր յուրաքանչյուր արարածին սիրում է: Նա և՛ քեզ է սիրում, և՛ ինձ: Ոչ միայն այն ժամանակ, երբ առաքինությամբ ենք ապրում, այլ նաև այն ժամանակ, երբ միջակ ենք ապրում, սխալներ ենք գործում և ընկնում:

Նույնիսկ, երբ դու անառակ որդի ես դառնում, այդ ժամանակ էլ է Աստված սիրում քեզ: Դու այդ ժամանակ էլ արժեքավոր ես Նրա աչքին ոչ այն պատճառով, որ լավն ես կամ վատը, այլ որովհետև դու Նրա սիրո, Նրա ձեռքերի արարումն ես: Դու արժեք ունես և մի ճանապարհով ես ընթանում, որի վրա մարտնչում ես, պայքարում: Եվ Աստված քեզ չի դատում դրա համար, որովհետև գիտի, որ այն, ինչ այսօր ես, ընդամենը մի ակնթարթ է, կյանքիդ մի որոշակի փուլ, իսկ միգուցե՝ փորձություն, որը հաղթահարում ես և փորձում փոխվել: Քեզ չի հաջողվում: Բայց Աստված միևնույն է սիրում է քեզ: Դու կտավի ես նմանվում, որին նայում է Քրիստոս և տեսնում, թե ինչպես ես տքնում Նրա շնորհի հետ համագործակցել, վերցնել Նրա վրձինն ու Նրա դիմապատկերը պատկերել սրտումդ, Աստծո պատկերը, Քրիստոսի սիրո պատկերը: Բայց չես կարողանում: Սխալներ ես թույլ տալիս՝ այստեղ խզբզում ես կտավի վրա, այստեղ ջնջում ես խզբզոցը, այստեղ ամեն ինչ գլխիվայր ես շուռ տալիս: Եվ Աստված ի՞նչ է ասում դրան ի պատասխան. «Ես վերջում ավարտուն նկարին եմ սպասում: Ես ոչ մի տեղ չեմ շտապում: Գիտեմ, որ այսօր սխալվել ես: Բայց գիտեմ նաև, որ կտավդ դեռ ստեղծման փուլում է, և քո վերաբերյալ ոչ մի ենթադրություն չեմ անում: Ես քեզ հարգում եմ: Ես քեզ ոչ ոքի հետ չեմ համեմատում,- ասում է Աստված,- չեմ հիշեցնում քեզ, որ սրբեր, հրեշտակներ ու հրեշտակապետներ ունեմ, որ հիասքանչ հոգի և հրաշալի սիրտ ունեցող Աստվածածինը կողքիս է: Չեմ կշտամբում քեզ, չեմ ասում՝ ինչո՞ւ ես այսպիսին ու այսպիսին»: Ո՛չ, Աստված նման բան չի ասում: Նա մեզ չի համեմատում: Նա յուրաքանչյուրին սիրում է:

Չգիտեմ, տեսե՞լ ես արդյոք, թե նկարիչը, զանազան փուլեր անցնելով, ինչպես է նկարը ստեղծում, կամ ավելի շուտ՝ սրբապատկերը: Նախ նա նախաներկն է դնում, հետո աստիճանաբար՝ գույները, ստվերները, կարմրաներկը: Այդ ամենն աշխատանքի սկզբնական փուլերում է տեղի ունենում, և դեռևս տեսանելի արդյունք չի լինում: Չի կարելի միանգամից պատրաստի սրբապատկեր ստանալ և այն եկեղեցի տանել: Սրբապատկերը դեռ ավարտուն չէ: Այդպիսի պատկերը նույնիսկ քո սենյակում չես կարող կախել: Այն ավարտված չէ: Բայց միևնույն ժամանակ չի կարելի այն անօգուտ համարել: Չի կարելի դրա արժեքը նվազեցնել, չի կարելի այն մի կողմ նետել: Որևէ եզրակացություն չի կարելի անել դրան նայելով (այն դեռ ընթացքի մեջ է): Բայց այն նույնիսկ անավարտ վիճակում է արժեքավոր:

Տերը մեզ այդպես է սիրում: Որովհետև տեսնում է, որ մենք մարդ ենք և կամաց-կամաց ջանում ենք Նրան նմանվել և Նրա սիրուց սեր վաստակել, Նրա կյանքից՝ կյանք, Նրա լույսից՝ լույս: Եվ Նա գիտի դա և մեզ գիտի: Այդ պատճառով էլ սիրում է մեզ: Երբ մարդուն չես սիրում, կարելի է ասել, որ չես ճանաչում նրան: Ով գիտի, թե իրականում ինչ է կատարվում մեկ այլ մարդու հետ, ապա սիրում է նրան: Նա, ով գիտի, որ «ուրիշ մեկն իմ թշնամին չէ, իսկ եթե նույնիսկ թշնամիս է, ապա մեղքն իմ մեջ է», կսիրի նրան՝ այդ մարդուն: Դու կսիրես նրան, ով քեզ անտանելի ցավ է պատճառել, ով վիրավորել է քեզ, եթե հասկանաս, որ խնդիրը նրա մեջ չէ, այլ քո ներքին վիճակի, որը դեռևս բժշկված չէ: Դա բաց վերք է, որը դեռ չի սպիացել: Դա քո ցավն է, որ դեռ չի մեղմացել:

Մենք թշնամիներ չունենք: Չկա այդպիսի թշնամի, որի վրա արժե ուժերը ծախսել և ատել նրան: Այս աշխարհում չկա այդպիսի թշնամի: Եթե դու լավ զննես այն մարդու կյանքը, ով քեզ մեծ չարիք է պատճառել, և փորձես պատասխանել, թե ինչու և ինչպես է դա արել, ինչ շարժառիթներ է ունեցել, ինչպես է իրեն զգացել, ինչպիսին են եղել նրա մանկության տարիները, ինչու է այդ սահմանագծին հասել, ապա կտեսնես, որ նա քո թշնամին ու հակառակորդը չէ:

Այդ պատճառով էլ Քրիստոս ասում է. «Մի՛ վախեցեք նրանից, ով կարող է ձեզ արտաքնապես փորձության ենթարկել, քանի որ ոչ ոք չի կարող ձեր հոգին գայթակղության մատնել»: Ոչ ոք չի կարող քեզ վնասել: Երբ զգում ես, որ ինչ-որ մեկը վնասել է քեզ և ատում ես նրան այդ պատճառով, իրականում նա չէ, որ վնասել է քեզ: Այլ հենց քո մեջ ինչ-որ բան այն չէ, ինչ-որ այլ բան է քեզ գայթակղում:

Այդ պահերին Աստծուն հարցրու.

- Տե՛ր Աստված, Դո՞ւ էլ ես ատում այն մարդուն, ում ես ատում եմ:

Եվ Քրիստոս քեզ կասի.

- Ո՛չ: Ես նրան ներել եմ: Գողգոթայի վրա: Բայց ոչ միայն այն ժամանակ, Ես այժմ էլ ներում եմ բոլորին և սիրում:

- Բայց ինչպե՞ս, Տե՛ր: Ինչպե՞ս կարող ես նրան սիրել:

Իսկ Աստված քեզ կպատասխանի.

- Ես տեսնում եմ բաներ, որոնք դո՛ւ, զավա՛կս, դեռ չես նկատել: Ես տեսնում եմ, որ նա էլ է շատ տանջվում: Տեսնում եմ, որ նա քեզ հետ այդպես է վարվել ոչ այն պատճառով, որ վատն է, այլ այն, որ վախենում է ու պաշտպանվում:

- Ինչպե՞ս թե վախենում է, Տե՛ր Աստված: Նա այնքան չարիք է պատճառել ինձ… Դու գիտես, թե որքան տառապանք է պատճառել ինձ: Ես նրա պատճառով տեղս կորցրեցի: Նա վրեժ էր լուծում ինձանից, դատարաններով գնաց…

- Այո՛,- Ասում է Տերը,- բայց հավատա, եթե կարողանայիր նրա հոգու վախը տեսնել, սրտի տագնապը, անհանգիստ խիղճը, ապա չէիր ատի նրան: Դու նրան կսիրեիր: Քո մեջ կզգայիր այն, ինչ գթասրտություն է կոչվում: Զավա՛կս, նա քո սիրո կարիքն է զգում: Նա աջակցության կարիք է զգում, այլ ոչ թե՝ վրեժխնդրության: Սովորիր այնպես «վրեժ լուծել», ինչպես Աստված է քեզնից «վրեժ լուծում»: Նա վրեժ չի լուծում, այլ միշտ սիրով է պատասխանում և դա զինաթափ է անում:

Հասկացի՛ր, որ նույնիսկ նա, ում դու չես հանդուրժում, արժանի է քո բարությանն ու ներմանը: Միակ բանն այն է, որ մենք անկեղծ չենք: Եվ մեր վերքը ցույց տալու փոխարեն, հաճախ ստորություններ ենք անում: Բայց վատ մարդ չկա, հասկացի՛ր: Բավական է միայն ստոր մեկի հոգու անհրաժեշտ ստեղնը սեղմես և դրանից սիրո մեղեդի կլսվի: Թվում է, թե դու ոչ այն ստեղն ես սեղմում, որ անհրաժեշտ է: Եվ այդ պատճառով էլ խառնաղմուկ է հնչում, հիստերիկ ձայներ, հայհոյանք, կծու խոսքեր են լսվում: Բայց այդ մարդու ներսում զարմանահրաշ աշխարհ կա, որը մենք դեռ չենք կարողացել բացահայտել, այնպես անել, որ այն տեսանելի դառնա շրջապատի մարդկանց համար: Գիտեմ, դժվար է: Դժվար է, որովհետև ինքներս մեր կյանքում մեծ սեր չենք ունեցել: Ես քեզ առաջարկում եմ մեկ այլ մարդու սիրել, իսկ դու ասում ես. «Ինչպե՞ս նրան սիրեմ: Ախր ինքս դեռ մեծ սեր չեմ ապրել իմ կյանքում»: Եվ այդպես մեզանից շատերը. մենք սերը մեր անձնական կարիքներով ենք փոխարինել:

Մի երիտասարդ ինձ ասաց բառեր, որոնք մեծ տպավորություն գործեցին ինձ վրա.

- Ես մի աղջկա եմ շատ սիրում, հարգում եմ նրան, հիանում նրանով և շատ եմ ուզում նրա հետ լինել:

- Եվ ի՞նչ ես անում դրա համար,- հարցրեցի նրան:

- Ոչինչ: Նա երբեք չի իմանա զգացմունքներիս մասին:

- Ինչո՞ւ:

- Որովհետև նա ուրիշին է սիրում: Իսկ քանի որ ես նրան իսկապես սիրում եմ, ոչինչ չեմ ասում զգացմունքներիս մասին և երբեք նրա կյանք չեմ ներխուժի: Այժմ մենք ավարտում ենք համալսարանը, և ես ցանկանում էի մոտենալ նրան, խոսել հետը, առաջարկել ընտանիք կազմել: Սակայն, երբ հասկացա, որ նա ուրիշի մասին է մտածում՝ նրան հանգիստ թողեցի: Ես սիրում եմ նրան և այդ պատճառով էլ չեմ խոսում նրա հետ: Ես նրան սիրում եմ և այդ պատճառով էլ՝ խուսափում եմ:

Ա՛յ սա սեր է կոչվում: Մտածել այն մարդու բարօրության մասին, ում սիրում ես: Իսկ քանի որ տվյալ դեպքում բարօրությունը նրա սիրտը չփորփրելն է, հարգանքով վերաբերվելը այն ուղուն, որով մարդը ցանկանում է ընթանալ, ապա սերը քեզ դրդում է աներևակայելի արարքների, սերդ արցունքի ես վերածում, մարգարտահատիկի, ցավի, որը կենդանի ջուր կբխեցնի և Աստվածային օրհնությամբ կլվանա սիրտդ: Եվ թող թվա, թե սերդ չես արտահայտում և ցույց չես տալիս այն, բայց իրականում սերդ ավելի խորունկ է դառնում: Դու չափազանց դյուրընկալ և իրական մարդ ես դառնում, բանաստեղծական ու ազնիվ: Եվ մի օր դա կհատուցվի: Անկասկա՛ծ:

(Շարունակելի)

 Ծայրագույն վարդապետ Անդրեյ (Կոնանոս)

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանը

Աղբյուր՝ Surbzoravor.am