Այսպէս է ասում Տէրը. «Այլ դու երբ աղօթես, մտի՛ր քո սենեակը, փակի՛ր քո դռները եւ ծածո՛ւկ աղօթիր քո Հօրը, եւ քո Հայրը, որ տեսնում է, ինչ որ ծածուկ է, կը հատուցի քեզ յայտնապէս» (Ղուկ. 11:4)

«Մարդ, որ արծիվների ցեղից է ». Էդուարդ Մեժելայտիսը` Վահագն Դավթյանի մասին

…Ամեն տեսակ արծիվ տեսել էի, բայց սպիտակ՝ ոչ:

Առաջին անգամ Հայաստանում տեսա: Անսովոր թռչուն:

Ասես սպիտակ, մաքուր, ոչնչով չաղարտված հոգի էր, որ լայն թևերը բացած, վերացել էր երկինք: Հաղպատում` Սայաթ- Նովայի նախկին բանտի վրա թևածող արծիվներն ինձ վրա հսկայական տպավորություն գործեցին: Բայց ամենից շատ ինձ զարմացրեց նրանց աչքերի արտահայտությունը: Արծիվը շատ մոտիկից թռավ, և ես հասցրեցի տեսնել նրա հայացքը՝ խիզախ, ամուր, ասես պողպատյա, կեռ կտուցը, սպիտակ թևերի հպարտ, լայն բախումները: Ես նույնիսկ ցնցվեցի: Ինձ թվաց, թե ինչ-որ մի տեղ արդեն տեսել եմ դա: Ես անմիջապես հիշեցի Վահագն Դավթյանին: Նրա դեմքը:

Նրա աչքերը: Իսկական լեռնային արծիվ: Իր բանաստեղծություններից մեկում նա խոստովանում է, որ իր սիրելի զբաղմունքն է. «Բարձրանալ կատար… ու կանգնել արծվի հարևանությամբ»: Մարդ, որ արծիվների ցեղից է:

…Ես սիրում եմ Վահագն Դավթյանի պոեզիան, որը իսկապես «մաքրում է արյունը», մարդկային երակների մեջ արևի լույս է ներարկում, մարդուն դարձնում ավելի լավ, ավելի ազնիվ, հանում մինչև Արարատի բարձունքները:

Էդուարդ Մեժելայտիսը. «Պոեզիա, որ մաքրում է արյունը» Վահագն Դավթյանի մասին գրախոսությունից հատված

Աղբյուր՝ Magaghat.am