Այսպէս է ասում Տէրը. «Բայց պիղծ բաներից եւ սնոտի խօսքերից հեռո՛ւ մնա, քանի որ դրանց անձնատուր եղողները աւելի ու աւելի առաջ են գնում ամբարշտութիւնների մէջ, եւ նրանց խօսքերը քաղցկեղի նման ճարակ են գտնում» (Տիմոթեոս 2:16)

Գարեգին վ. Հովսեփյան․ «Սրբազան մի վայրկյան է այս մարդկային կյանքի մեջ, երբ նա յուր ամենաթանկագին ստացվածքը՝ սիրտը զոհ է բերում Աստծուն»

․․․» Տագնապալից սրտից բխած ջերմ աղոթքը երկնային մի ցող է պասքած հոգու վերա։ Ջարդված․ կորացած վշտի և նեղության բեռի տակ մոտենում ենք սիրո և գթության Աստծուն և հեռանում նորանից թեթևություն և խաղաղություն գտած։ Իսկ հոգու խաղաղությունը ստեղծագործող կյանքի գրավականն է զորության աղբյուրը մեր երկրավոր կյանքի պատերազմի մեջ։

Աղոթքի մյուս շարժառիթը, որ ավելի վսեմ է, սերն է առ Աստված։ Հավատացյալը յուր ամբողջ անձնավորությունը, եսը ճնշում է Աստուծո կամքին հպատակելու համար, իսկ Աստուծո կամքը սիրո, արդարության, սրբության թագավորությունն է մեր հոգու խորքում և երկրի վերա։ Կրոնական անձի հոգու խորին խորհուրդներից մեկն է այս զգացումը, որ իսկապես անկարելի է բացատրել։

Ինչպես կողմնացույցի սլաքը հակված է միշտ դեպի հյուսիս, այդպես էլ մարդկային եսը, բնությունը դեպի աշխարհայինը, փառքը, վայելքը, գայթակղությունը։ Ոչնչացնել այս ամենը և աստվածային սուրբ կամքի գերիշխանությունը հաստատել մեր հոգու մեջ, աղոթքի բարձրագույն նպատակն է։ Այսպիսի աղոթքը բանավոր զոհ է Աստուծո սրբության սեղանի վերա, ավելի սրբանվեր և անուշահոտ քան կնդրուկը։ Այսպիսի աղոթքը ամեն ժամանակի և ամեն մարդու գործ չէ, որովհետև բոլոր մարդիկ և ամեն ժամանակ ընդունակ չեն ամենաբարձր զոհաբերության։

Սրբազան մի վայրկյան է այս մարդկային կյանքի մեջ, երբ նա յուր ամենաթանկագին ստացվածքը՝ սիրտը զոհ է բերում Աստծուն։ Հպատակվել ուրիշի կամքին, նշանակում է կորցնել ներքին աշխարհում Աստուծո կամք, ճշմարտություն զգացած գաղափարներն իրականացնելու։ Մի պարադոքս է այս մարդկային հոգու մեջ, ինչպես պարադոքս են հոգևոր և բարոյական կյանքի շատ գաղափարներ։

«ԱՐԱՐԱՏ»-Ի ԺԱՌԱՆԳՈՒԹՅՈՒՆԸ
ՔԱՐՈԶԳԻՐՔ - ՀԱՏՈՐ Ա․