Այսպէս է ասում Տէրը. «Մարդու Որդին կուղարկի իր հրեշտակներին, եւ նրանք կհաւաքեն նրա արքայութիւնից բոլոր գայթակղութիւնները եւ նրանց, որոնք անօրինութիւն են գործում» (Մատթեոս 13:41)

Բարությամբ համեմված արդարությունը

«Վստահ եմ այն բանում, թե ով որ ձեր մեջ սկսեց բարի գործերը, ավարտին կհասցնի մինչև Հիսուս Քրիստոսի օրը» (Փիլիպեցիներ 1:6):

Սիրելի՛ հավատացյալ զավակներ Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու.

Մեր կյանքի ընթացքում մենք կարող ենք հայտնվել տարբեր իրավիճակներում, տարբեր երկրներում, տարբեր բնագավառներում գործունեություն ծավալել, սակայն պետք չէ մոռանանք, որ մենք քրիստոնյա ենք, և պետք է մեզ պահենք իբրև ճշմարիտ հավատարիմ քրիստոնյաներ, այսինքն՝ լինենք արդար և բարի: Որովհետև արդար և բարի մարդը, երբ տարիների հեռավորությունից, հետադարձ հայացքով գնահատի ինքն իրեն ու իր ապրած կյանքը, երբեք չի զղջա արդարամիտ գործելու և բարիքներ սփռելու համար: Մենք պետք է զղջանք մեր մեղքերի համար, բայց ոչ երբեք արված բարության և ողորմած լինելու համար: Մարդը բարիք գործելով նմանվում է իր Արարչին, և դա է մեզ պատվիրում Աստծո Միածին Որդին. «Գթասի՛րտ եղեք, ինչպես որ ձեր Հայրը գթասիրտ է» (Ղուկ 6։36)։ Ներքին առաքինությունը մարդու մեջ Աստծո զորությամբ հաստատուն է լինում և ոչ թե հեղհեղուկ, այն ստիպում է մարդուն հաշվետու լինել միմիայն իր Արարչին և կեղծավոր չլինել, մի տեղ հանդես գալ մի դիմակով, մի այլ տեղ՝ մի ուրիշ դիմակով: Ճշմարիտ առաքինությունը մարդուն մղում է ամենուր լինել միևնույն մարդը՝ արդար և բարի: Նիկոդեմոսը իսկապես արդար փարիսեցի էր, որի արդարամտությունը օգնում էր իրեն հասկանալ, որ Քրիստոսը Աստծո Որդի է, քանի որ եկավ Հիսուսի մոտ իրեն տանջող հարցերի պատասխանները որոնելու և ասաց Հիսուսին. «Ռաբբի՛, գիտենք, որ Աստծուց ես եկել որպես վարդապետ, որովհետև ոչ ոք չի կարող կատարել այն նշանները, որ դու ես անում, եթե Աստված նրա հետ չլինի» (Հովհաննես 3:2): Այնուհետև իր արդարամտությամբ առաջնորդվելով՝ նա նաև Հիսուսին պաշտպանեց քահանայապետների և օրենսգետների մոտ և ասաց նրանց. «Միթե մեր օրենքը դատապարտո՞ւմ է մարդուն, եթե նախ նրանից լսած և իմացած չլինի, թե ինչ է գործել նա» (Հովհաննես 7:51): Սա փաստում է այն մասին, որ նա իր «խղճի մտոք» էր շարժվում և չէր միացել փարիսեցիների բանակին, որոնք ուզում էին բռնել Հիսուսին: Երբ Քրիստոսին խաչից իջեցրին, նա Տիրոջ մարմնի համար «բերեց մոտ հարյուր լիտր զմուռս՝ հալվեի հետ խառնված» (Հովհաննես 19:39): Ահա ավետարանական մի անձ, որի հատկանիշները մեզ համար օրինակելի են: Նիկոդեմոսը միշտ նույն առաքինի, արդարամիտ և բարի մարդն է, որ երբեք չի կորցնում իր դեմքը և փարիսեցիների մոտ չի ուրանում Քրիստոսին:

Սիրելինե՛ր, կյանքում տարբեր խնդիրներ, տարբեր հանգամանքներ մարդուն կարող են մղել սխալ և հեշտ լուծումների, սակայն քրիստոնյան պետք է իր արդարադատությամբ և բարությամբ միաժամանակ կարողանա հասնել ճիշտ, թեպետ և դժվար ու բարդ հանգուցալուծմանը: Հիսուս Քրիստոս ասում է. «Մտե՛ք նեղ դռնով. ինչքան լայն է դուռը և ընդարձակ՝ ճանապարհը, որ դեպի կորուստ է տանում, և բազմաթիվ են նրանք, որ մտնում են դրանով: Ինչքան անձուկ է դուռը և նեղ՝ ճանապարհը, որ տանում է դեպի կյանք, և սակավաթիվ են նրանք, որ գտնում են այն» (Մատթեոս 7:13,14):

Արդարությունն ու ողորմությունը այն երկու իրողություններն են, որոնք կարծես գնահատման չափորոշիչներ լինեն մեր կյանքի գործերի համար: Արդար և բարի մարդը կեղծավորություն անել չի կարող, նա կա՛մ այդպիսին է, կա՛մ այդպիսին չէ: Ինչու եմ ասում արդար և բարի միաժամանակ, որովհետև եթե մենք արդար լինենք առանց բարության, կդառնանք փարիսեցիների պես, որոնց համար շաբաթ օրվա բժշկությունն անգամ առիթ էր Քրիստոսին մեղադրելու օրենքը չպահելու մեջ:

Երբ Քրիստոսի աշակերտները շաբաթ օրով հասկեր պոկեցին և սկսեցին ուտել, անմիջապես ենթարկվեցին փարիսեցիների հարձակմանը. «Ահա քո աշակերտները անում են մի բան, որ շաբաթ օրն անել օրինավոր չէ» (Մատթեոս 12:2): Քրիստոս նրանց համար Հին կտակարանից օրինակ բերեց, որ Դավիթ թագավորը ևս քաղցելով իր ուղեկիցների հետ մտել էր տաճար և կերել առաջավորության հացը, չնայած որ օրենքով դա նրան չէր թույլատրվում. «Եվ եթե իմանայիք, թե ինչ է՝ ողորմություն եմ կամենում և ոչ զոհ, ապա դուք անպարտներին չէիք դատապարտի, ուրեմն մարդու Որդին շաբաթ օրվա տերն է» (Մատթեոս 12:7): Այնուհետև Հիսուս ժողովարան է գնում և նրան է մոտենում չորացած ձեռքով մի մարդ: Փարիսեցիները սպասում էին՝ տեսնելու, արդյոք Հիսուս շաբաթ օրով կբժշկի՞ այդ մարդուն, որպեսզի ամբաստանեն նրան: Եվ Հիսուս բժշկում է և միաժամանակ բացատրում քահանայապետներին ու օրենսգետներին. «Ո՞վ է ձեզնից այն մարդը, որ մի ոչխար ունենա, և դա շաբաթ օրն ընկնի փոսի մեջ, միթե չի՞ բռնի ու վեր հանի այն: Իսկ արդ, մարդը ոչխարից որքան ևս առավել է, ապա ուրեմն, պետք է շաբաթ օրը բարիք գործել» (Մատթեոս 12:11,12):

Ուստի՝ անհրաժեշտ է այս ամենից եզրակացություն անել, որ քրիստոնեությունը մարդասիրական կրոն է, և նրա նպատակը մարդու փրկությունն է: Արդարությունը անպայման պետք է համեմվի բարությամբ, այլապես սիրո կրոնը կդառնա օրենքի և պատժի կրոն:

Քրիստոնեական հավատքը մարդկանց դարձնում է առաքինի և զարդարում նրանց հոգին անշոշափելի, բայց տեսանելի զարդարանքներով՝ արդարության և բարության գործերով, քանի որ մարդու ապրելակերպը դառնում է մեկը, այն է՝ նմանվել մեր Տեր և Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսին:

Մենք, հետևելով Աստծո Որդու վարդապետությանը, միմյանց նկատմամբ պետք է լինենք արդար և ողորմած: Ցանկացած քայլ կատարելիս առաջնորդվե՛ք արդարությամբ և բարությամբ և հարատևեք դրանում: Անկասկած, անվարձք չեք մնա թե՛ երկրի վրա և թե՛ երկնքում: Թող Տերը մեզ իմաստություն տա, որպեսզի մենք կարողանանք, իբրև ճշմարիտ քրիստոնյաներ, արդարություն գործելիս չմոռանալ բարությունը և հավատարիմ լինենք աստվածաշնչյան այդ սկզբունքներին, որպեսզի միշտ ճառագենք Քրիստոսի լույսը, սերը և ողորմածությունը:

Սուրբ Պողոս առաքյալի խոսքերով մեզ բոլորիս համար «այս աղոթքն եմ անում. թող ձեր սերը ավելի և ավելի առատանա գիտության և ամենայն իմաստության մեջ, որպեսզի դուք լավն ընտրեք, հաստատուն մնաք և առանց գայթակղության լինեք Քրիստոսի օրվա համար՝ լցված արդարության պտուղներով, Հիսուս Քրիստոսի միջոցով ի փառս և ի գովություն Աստծու» (Փիլիպեցիներ 1:9-11):

Շնորհք, սէր և խաղաղութիւն Տեառն մերոյ Յիսուսի Քրիստոսի եղիցի ընդ ձեզ, ընդ ամենեսեանսն. Ամեն:

Տեր Վահան քհն. Առաքելյան

Աղբյուր՝ Surbzoravor.am