Այսպէս է ասում Տէրը. «Բայց պիղծ բաներից եւ սնոտի խօսքերից հեռո՛ւ մնա, քանի որ դրանց անձնատուր եղողները աւելի ու աւելի առաջ են գնում ամբարշտութիւնների մէջ, եւ նրանց խօսքերը քաղցկեղի նման ճարակ են գտնում» (Տիմոթեոս 2:16)

Երկնքի բանալին. ներելու երանությունը

Մեր կյանքում կան երևույթներ, որոնք բանտում են մեզ, զրկում ճախրանքի հնարավորությունից, դառնում են կուրության ու փոքրոգության պատճառ: Մենք բոլորս սրա մեջ ենք ապրում, և յուրաքանչյուրս մեր կերպ տանում ենք այս ամենի ծանրությունը: Բոլորս ունենք մեր ցավերն ու վերքերը, հիասթափություններն ու նեղսրտության առիթները: Ավելի հաճախ էլ տարիներով կրում ենք վիրավորանքի բեռը: Ու չենք կարողանում մտաբերել՝ երբ ենք վերջին անգամ լիաթոք շնչել, զգացել կյանքն իր բոլոր շքեղ գույներով, երբ ենք լիարժեք վստահել մեկին, ներս թողել մեկին: Մենք փակվում ենք, և երկինքը նույնպես փակվում է մեզ համար: Ո՞րն է երկնքի բանալին, կա՞ մի բան, որն ունակ է մեզ վերադարձնելու սրտի խաղաղությունը, ապաքինելու մեր ցավերը, նորոգելու մեր միտքը:

Իմ հարցազրույցների ժամանակ ես մարդկանց հարցնում եմ՝ ինչն է պտտում Երկիր մոլորակը: Բնականաբար՝ ոչ ուղիղ իմաստով: Հնչում են ամենատարբեր պատասխանները: Ամենից հաճախ՝ սերը: Եթե հարցն ինքս ինձ տայի, ապա կասեի՝ Երկիր մոլորակը պտտում է ներողամտությունը: Աստծո ներողամտությունը, հողի, երկնքի, օդի, ծառերի, թռչունների ու ծովի կենդանիների ներողամտությունը: Թե չլիներ այդ անվերջ ներողամտությունը, որն անընդհատ հուսում է դեպի մեզ, մոլորակն ավերված կլիներ, և մենք նույնպես գոյություն չէինք ունենա: Մեր սայթաքումներն ու սխալներն անվերջ են: Մարդիկ անընդհատ խոցում են իրար: Մարդիկ շահագործում են ամեն ինչ՝ մեծ վնաս հասցնելով բնությանը, աշխարհին:

Ամեն օր մաղձի, չարության ու թույնի մի նոր չափաբաժին ենք արտանետում, որը վնասում է նախ մեզ, ապա մեզ շրջապատողներին: Բայց մոլորակը շարունակում է պտտվել ու մեզ նոր օր բերել: Եվ ամեն նոր օր իր հետ երկնքի բանալին է բերում: Ներողամտությունն է երկնքի բանալին: Ներելով մեզ ու մեր հանդեպ գործած սխալները՝ մենք կարողանում ենք բացել մեր առաջ փակվածը: Ի՞նչ է ներողամտությունը: Եթե հենց բառին հարցնենք, այն, հավանաբար, կասի՝ ներելու ունակ միտք ունենալ, ներողի մտքով շարժվել: Ներելը ներս տանելն է: Երբ մենք մեր հանդեպ արված սխալը, վատ վարմունքը տանում ենք մեր ներս, հասկանում ենք եղածի բնույթը, հասկանում ենք, որ մենք ինքներս էլ անսխալական չենք և բոլորովին ունակ նույնը գործելու, մենք ներում ենք: Այսպես մենք ժպտում ենք մեր ներսում ապրող Աստծուն:
Եվ Նա փոխադարձաբար ժպտում է մեզ:

Հաճախ կարծում ենք, որ մեր ներողամտությունը միայն նրանց համար է, ովքեր ինչ-որ կերպ արժանացել են դրան: Բայց եթե մեկը արժանացել է ներողամտությանը, ապա մենք մեր կողմից անելու ոչինչ չունենք: Մեր ներողամտությունը կենդանի է միայն այն ժամանակ, երբ դրան արժանի լինելու համար որևէ քայլ արված չէ, բայց մենք մեր ներսում ուժ և իմաստություն ենք գտնում ներելու: Ներելն աստվածային ունակություն է, և երբ մեկը մեր հանդեպ մեղանչում է, մենք հնարավորություն ենք ստանում ճաշակելու մի բան, որն աստվածային սկիզբ ունի:

Այսպես մենք ճաշակում ենք ներելու երանությունը, այսպես երկինքը բացվում է մեր առաջ:

Իհարկե, ներելը ամենահեշտ գործը չէ, համենայն դեպս, շատ մարդիկ այդպես են կարծում: Մանավանդ, երբ չափից դուրս խորն են խոցվել, չափից դուրս շատ են ցավ զգացել: Բայց չկա մի բան, որ Աստված պատվիրած լինի մարդուն և տված չլինի դա անելու բոլոր գործիքները: Քրիստոսի միջոցով Աստված մեզ հայտնում է, որ մեր հանդեպ մեղանչած եղբորը ոչ թե պիտի ընդամենը մեկ կամ յոթ անգամ ներենք, այլ՝ յոթանասուն անգամ յոթ: Սա նշանակում է անվերջ: Որովհետև ներողամտությունը հոսք է, այն երբեք կանգ չի առնում: Այն սկիզբ է առնում Աստծո երկինքներից ու հոսում է ցած. այն հոսում է ինչպես արյուն ու կենդանացնում-վերակենդանացնում է ամենը, լվանում է յուրաքանչյուրիս մեղքն ու սխալները, օգնում է ընկած տեղից վեր կենալ, սրբում է հոգում առկա ամեն անմաքուրը:

Այսպես է Աստված ամեն օր բացում երկնքի դռներն ու Իր սերն առաքում մեզ:

Ա. Պողոսյան

Աղբյուր՝ Qahana.am