Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Հույս

«Կարևոր միակ բաներն են՝ հավատը, հույսը և սերը»:

(Ա Կորնթացիս 13:13)

Պողոս առաքյալը հատուկ կարևորում է այս առաքինությունները, որոնք հոգևոր կյանքի հիմքն են կազմում ։ Շատ է խոսվել հավատքի ու սիրո մասին։ Իսկ ի՞նչ է հույսը։ Հույսը չի կարող հիմնված լինել անցողիկ ու փոփոխական իրողությունների վրա։

Դժվար է սա հասկանալ, քանի որ մենք սովոր ենք հույս դնել մարդկանց վրա։ Այո՛, այդ կերպ կարծես ամրանում է մարդկանց միջև կապը։ Բայց մյուս կողմից մարդիկ փոփոխական են, տկար։ Միշտ չէ, որ կարող ենք դիմացինին տալ այն, ինչ ցանկանում է։

Հոգևոր կյանքում հույսն այլ բովանդակություն ունի. այն հիմնված է Աստծո խոստման վրա։ Աստված միշտ կարող է մեզ տալ այն, ինչի կարիքն ունենք, ինչ պետք է մեզ ու Աստված անփոփոխ է։ Սակայն մի կարևոր պայման կա՝ հավատք, հույս, սեր։

Հավատքն օգնում է, որ մեր հայացքն ուղղենք դեպի Աստված, հույսը ուժ է տալիս փնտրելու և համբերելու, իսկ սերն օգնում է Աստծուց մեզ տրված շնորհները կիսել մարդկանց հետ։ Սխալ է այս առաքինությունները տարանջատել միմյանցից։ Հավատքը նույնանում է հույսի հետ, քանի որ նույնքան ամուր է, հույսը նույնանում է սիրո հետ, քանի որ նույնքան լուսավոր է։ Մեկն առանց մյուսի անիմաստ է դառնում։

Տեր Եսայի քահանա Արթենյան