Այսպէս է ասում Տէրը. «Վշտակի՛ց եղիր Քրիստոս Յիսուսի տառապանքներին որպէս նրա բարի զինուորը։ Ոչ ոք, զինուոր դառնալով, չի զբաղուի աշխարհիկ կեանքի գործերով, որպէսզի զօրավարին հաճելի լինի։ Եւ եթէ մէկը մրցամարտիկ է, պսակ չի ստանայ, եթէ ըստ օրէնքի չմարտնչի» (Տիմոթեոս 2:3-5)

Թաղում եմ ինձ ամեն գիշեր, բայց մի մահից եմ վախենում

Ի՞նչ վախենամ մահից. նույն բանն են կյանքն ու մահը, նույն նյութից: Ի՞նչ իմանամ՝ որե՞րորդ մահս եմ ապրում: Երբ քեզնից հետո կյանքը կա, մահը դատարկ բան է:

Ամպից, ծառից, աղբյուրից, դաշտից ձանձրացած մարդը մեռած է: Սովորաբար ամեն ինչից ձանձրացած, ինքնամփոփ դարձած, այլևս սրտակից չունեցող մարդիկ են ինքնասպան լինում:

Ասածս վերաբերում է նաև Եսենինին, Մայակովսկուն: Հուսախաբվելն էլ ձանձրանալ է: Եթե ձանձրացել ես, ուրեմն՝ հուսախաբվել ես:

Մարդը ոգևորվել է և այլևս չի ոգևորվում: Ոգևորությանը սովոր չլինի՝ կապրի…Դժվար բան եմ ասում, բայց կյանքն ամենադժվարն է:

Արևը դուրս է գալիս, ինքն ասում է՝ որ ի՞նչ: Հենց սա ասիր՝ վերջացար:

Երբեմն մտածում եմ՝ ինչու՞ է մեռնելն այսպես դժվարացել, կարևոր բան դարձել: Գրականությունը պիտի զբաղվի այս խնդրով:

Մահը բնության մեջ ապրող մարդու համար եղել է սովորական բան՝ խոտը աճեց, աշնանը չորացավ, մեռավ, ծառը ապրեց, չորացավ, մեռավ: Մարդն էլ իրեն դրանցից մեկն է համարել:

Այսօրվա մարդուն պետք է ասես, հասկացնես, որ մահը դատարկ բան է: Քարը չէ՞, որ ավազ է դառնում, ի՞նչ կա դրա մեջ:

Ջահել ժամանակ թվում էր մահը շատ հեռու է, բայց ամեն քայլի տեսնում էի, զգում էի:
……………………

Եթե ասեմ մահից չեմ վախենում, ճիշտ չի լինի: Հազար անգամ մեռել եմ, բայց մի մահից եմ վախենում: Մարդկանց նեղություն տալուց եմ վախենում:

Թաղում եմ ինձ ամեն գիշեր, լուսաբացին՝ պեղում:

Վախենում եմ բեռ դառնալուց՝ թեկուզ մի օրով, մի ժամով, թեկուզ մի մարդու համար: Էդ մեկը չեմ ուզում:

Թեկուզ ինձ համար մեռնելու ձև չեմ գտել…Երանելի է. նստես ու վեր չկենաս: Թռչես, գնաս կորչես: Չիմանան էլ, որ մեռար:

Գարշելի աշխարհում, ինչպես Չարենցն է ասել, ավելի գարշելի բան չկա, քան դիակը:

Իմաստուն է փիղը, մահը զգաց, գնում կորչում է:

Հիշեցի Ջոնին, հիշեցի վերջերս տեսած երազս: Ջոնին տեսա, Ջոն Կիրակոսյանին: Չգիտեմ ինչու: Հսկայի պես նոր շորեր հագած Ջոնը կանգնած էր դեմս: Ոչ ինքը խոսեց, ոչ էլ ես խոսեցի: Բայց երազը խոսք էր…

Ջոնի երևույթը, տեսակը… Երևի նրան փոխարինող մարդ չունեցանք: Էդքան փաստեր, փաստաթղթեր, որ նա էր բերում…

Վաղը դատ եղավ, թուրքը կասի՝ հայերն են մեզ կոտորել:

Թաղած երեխայի վրա գրված անունը ջնջում, փոխում են, մեղքի բեռը իրենցից վերցնում գցում են հայ ազգի վրա:
Սպանողը սպանվածին մեղավոր է դուրս բերելու:

Ջոնը մեր վերջնական դատի բոլոր փաստերն հավաքում էր….ազնիվ հոգի էր Ջոնը…

Հ..Գ. - Ջոնը Սահյանի երազում էլ հենց այնպես չէր եկել…
Ցավն էր նրան բերել բանաստեղծի մոտ:

ՍՈՒՍԱՆՆԱ ԲԱԲԱՋԱՆՅԱՆ

1992թ. (բանաստեղծի հետ` տարբեր հարցազրույցներից)

Աղբյուր՝ Magaghat.am