Այսպէս է ասում Տէրը. «Միայն թէ Աւետարանին արժանի ձեւով ընթացէ՛ք, որպէսզի ձեզ տեսնելու գամ թէ հեռու լինեմ, լսեմ ձեր մասին, որ հաստատուն էք մնացել մէ՛կ հոգով եւ որպէս մէ՛կ շունչ պայքարում էք Աւետարանի հաւատի համար» (Փիլիպեցիներ 1:27)

Տեր Եսայի քահանա Արթենյան․ Համբերություն

Մարդիկ կարծում են թե քրիստոնեական համբերությամբ է պայմանավոված մարդու տկարությունը: Այսինքն համբերատար մարդը տկար է: Դատեք ինքներդ. մի մարդ, ով մահամեձ հիվանդ է և ոչ մեկին չի անհանգստացնում, ոչ մեկին իր խնդիրներով ու ցավերով ծանրություն չի լինում, իր ցավը կրում է լռությամբ, համբերում է. խա տկարությո՞ւն է, թե քաջություն…

Այսպիսին է քրիստոնեական համբերությունը:

Բոլորս էլ ունենում ենք զգացողությունը, որ այսպես այլևս չեմ կարող, սակայն կյանքը գնում է առաջ, նոր փորձություններ, երբ ետ ես նայում տեսնում ես որ դիմացար, իրականում մեր տեսադաշտը սահմանափակ է, չենք գնահատում մեր կարողություններն ու ուժերը: Կյանքը միշտ էլ մեր առաջ է դնում իր դժվարություններն ու հաջողությունները, բացասականն ու դրականը. համբերությունն այն է որ մենք խոնարհաբար ընդունենք բացասականը և բարեհաճորեն նայենք դրականին:

Որքան դժվար է կյանքը, այնքան անհրաժեշտ է տեսնել դրականը: Համբերությունը վստահությունն է սեփական ուժերի նկատմամբ, այլ կերպ` արժանապատիվ պայքարն է չարի դեմ: Համբերությունը զորացնելու երկու ճանապարհ կա` ժպիտը, որ ողղված է դեպի անձդ և աղոթքը որն ուղված է առ Աստված:

Ժպիտ ասելով նակտի ունեմ իմաստության ժպիտը որը ծնվում է տառապանքից, իսկ աղոթքը մարդուն կտրում է առօրյա խնդիրներից և բարձրացնում դեպի Աստված, քանի որ այդքան համերություն որ ունի Աստված, ոչ մի տեղ չես գտնի:

Համբերությունը ոչ թե ընդունելն է դժվարությունը և դիմանալը, այլ պայքարելը դրանց դեմ: Այսինքն համբերությունը պասիվ վիճակ չէ, կամ անիմաստ հնազանդվելը իրադարձությունների, այն հոգու զորությունն է: Ու համբերությունը միայն սպասելու կամ տառապելու արվեստը չէ, այլ նաև հավատքն է ու պայքարը հաղթանակի:

Թե ինչու պիտի համբերենք, պատասխանը տալիս է Պողոս առաքյալը Եբրայեցիներին ուղղված նամակում.

«պետք է համբերել իմանանք, որ Աստծո կամքը կատարելով տիրանանք Նրա խոստմանը»:

Այսինքն առանց համբերության հնարավոր չէ Աստծո կամքը կատարել. փորձեք պատկերացնել սերը, հավատքը, բարությունը առանց համբերության, պարզապես հնարավոր չէ, այսինքն համբերությունից հրաժարվելով ինքներս մեզ զրկում ենք փրկվելու հույսից:

Համբերությամբ Աստծո կամքը կատարել ու խոստումին արժանանալ, չի նշանակում որ պիտի հետևենք իրադարձություններին ու չեզոք մնանք, այլ հակառակը, ենթադրում է ակտիվ մասնակցություն և պայքար` Աստծո կամքը իրականացնելու այս կյանքում: Հիսուս է մեր օրինակը, Ով այնքան բան հանձն առավ ու համբերեց մեր փրկության համար և այդ համբերության արդյունքում հայտարարեց որ ես հաղթեցի աշխարհին: