Այսպէս է ասում Տէրը. «Քանի որ Քրիստոս մարմնով չարչարուեց մեզ համար, դուք եւս զինուեցէ՛ք նոյն մտքով. որովհետեւ, ով մարմնով չարչարւում է, դադարում է մեղանչելուց, որպէսզի մարմնի մէջ մնացած ժամանակ այլեւս ոչ թէ ըստ մարդկային ցանկութիւնների, այլ ըստ Աստծու կամքի ապրի» (Պետրոս 4:1)

Վահագն Դավթյան․ «Մեծամտությունը որքան բնածին, նույնքան էլ երջանիկ անգիտության հետևանք է...»

...Մեծամտությունը որքան բնածին, նույնքան էլ երջանիկ անգիտության հետևանք է...

* * *
...Ես և իմ գրական ընկերները հենց սկզբից իմացանք, որ գրականությունն այն բնագավառն է, ուր ոչ մեկը ոչ մեկի տեղը չի զիջում, և ապրեցինք խաղաղ համակեցությամբ ու գրական բարեկամությամբ:

...Իմ մեջ անվերջ ապրեց պաշտամունքը Թումանյանի, Իսահակյանի, Մեծարենցի, Վարուժանի, Տերյանի, Սիամանթոյի նկատմամբ, Չարենցի նկատմամբ, որն իր բանաստեղծական զորությամբ ու բազմազանությամբ եզակիներից է աշխարհում:

... Իմ մեջ գնալով ուժեղացել է պաշտամունքը մեր գողթան երգերի նկատմամբ, Նարեկացու, Քուչակի, Սայաթ- Նովայի, մեր միջնադարյան ամբողջ քնարերգության նկատմամբ, որը, իմ խորին համոզմամբ, մեր մշակույթի ամենաբարձր թռիչքներից մեկի՝ ճարտարապետության մրցակիցն է...