Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Վահագն Դավթյան․ «Մեծամտությունը որքան բնածին, նույնքան էլ երջանիկ անգիտության հետևանք է...»

...Մեծամտությունը որքան բնածին, նույնքան էլ երջանիկ անգիտության հետևանք է...

* * *
...Ես և իմ գրական ընկերները հենց սկզբից իմացանք, որ գրականությունն այն բնագավառն է, ուր ոչ մեկը ոչ մեկի տեղը չի զիջում, և ապրեցինք խաղաղ համակեցությամբ ու գրական բարեկամությամբ:

...Իմ մեջ անվերջ ապրեց պաշտամունքը Թումանյանի, Իսահակյանի, Մեծարենցի, Վարուժանի, Տերյանի, Սիամանթոյի նկատմամբ, Չարենցի նկատմամբ, որն իր բանաստեղծական զորությամբ ու բազմազանությամբ եզակիներից է աշխարհում:

... Իմ մեջ գնալով ուժեղացել է պաշտամունքը մեր գողթան երգերի նկատմամբ, Նարեկացու, Քուչակի, Սայաթ- Նովայի, մեր միջնադարյան ամբողջ քնարերգության նկատմամբ, որը, իմ խորին համոզմամբ, մեր մշակույթի ամենաբարձր թռիչքներից մեկի՝ ճարտարապետության մրցակիցն է...