Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Առաքինությունն անպարտելի է

Առաքինությունն անմահ է և անպարտելի, չի ենթարկվում ներկա աշխարհի անկայունությանը, այլ առավել վեր է բարձրանում պղծության թակարդից, ամբողջ մարդկությանը նայում է բարձունքից, և չի զգում այն, ինչ մյուսների համար շատ դժվար է թվում: Այլ ընդհակառակը, բարձր ժայռի վրա կանգնած մարդու նման ծիծաղում է ալիքների վրա՝ տեսնելով, որ նրանք աղմուկով հարվածում են ժայռին և անմիջապես վերածվում փրփուրների:

Այդպես էլ առաքինի մարդը, լինելով անվտանգ վայրում, չի փորձվում ոչ մի կենցաղային տհաճ ալեկոծություններից, այլ ապրում է խաղաղ՝ վայելելով իր խորհուրդների հանդարտությունը և պատկերացնելով, որ ներկա կյանքի գործերն անցնում են այդքան շուտ ու արագ՝ ոչնչով չտարբերվելով գետի հոսանքից: Քանզի, ինչպես ծովի ալիքներն են մեկ անասելի բարձունքների հասնում, մեկ էլ հանկարծ ընկնում ցած, այդպես էլ մենք տեսնում ենք այն մարդկանց, որոնք անհոգություն են ցուցաբերում առաքինությունների մեջ առաջադիմելու գործում և տրվում են արատներին, իրենց իմաստունների տեղ դրած վեր են բարձրացնում հոնքերը և առաջադիմում են ներկա կյանքի գործերի մեջ, բայց հանկարծ կործանվում են և ընկնում ծայրահեղ աղքատության մեջ: Նրան է մատնանշում Դավիթ մարգարեն՝ ասելով. «Մի՛ վախեցիր, երբ մարդը հարստանում է և մեծանում է փառքը նրա տան, քանզի մեռնելիս հետը ոչինչ չի տանի և նրա տան փառքն իր հետ չի թաղվի» (Սաղմ. 48:17-18): Եվ ճիշտ է ասում. «Մ՛ի վախեցիր», թող քեզ չվրդովեցնի նրա հարստության լիությունը և փառքի շքեղությունը, որովհետև որոշ ժամանակ անց դու կտեսնես նրան գետնին պառկած, անշարժ, մեռած դիակ, որդերի կեր դարձած, զրկված այդ ողջ հարստությունից և փառքից, անկարող իր հետ որևէ բան վերցնելու, այլ այդ ամենը թողնում է այստեղ:

Ուրեմն, մի՛ շփոթվիր նայելով ներկային և մի՛ փաղաքշիր նրան, ով կարճ ժամանակում զրկվելու է ամեն ինչից: Որովհետև ներկա կյանքի երջանկությունն ու հարստությունը չեն ուղեկցում այս կյանքից հեռացողին, այլ նրանք, այստեղ թողնելով իրենց ողջ հարստությունը, գնում են մերկ և ձեռնունայն՝ իրենց վրա կրելով միայն պղծությունից և հարստությունից կուտակված մեղքերի բեռը: Բայց առաքինության մեջ ոչ մի նման բան չկա: Ընդհակառակը, նա այստեղ էլ մեզ բարձր է կանգնեցնում մեր վատ ցանկություններից և անպարտելի է դարձնում, մեզ անասելի բավականություն է պարգևում և չի թողնում ենթարկվել կյանքի տարուբերումներին, ուղեկցում է մեզ նաև այստեղից ելնելու ժամին և հատկապես այն ժամանակ, երբ մենք նրա օգնության կարիքն ենք ունենում, այդ ահավոր օրը մեզ մեծ օգնություն է ցուցաբերում՝ մեր վրա իջեցնելով Դատավորի ողորմությունը: Եվ ինչպես այստեղ դժբախտությունների ժամանակ վեր է բարձրացնում մեզ դրանցից, այդպես էլ հետագայում իրեն ունեցողներին ազատում է տանջանքներից և արժանացնում հավիտենական երանությունների:

Սուրբ Հովհան Ոսկեբերան
Ռուսերենից թարգմանեց Գայանե Թերզյանը
Սկզբնաղբյուրը՝ «Շողակնե երկշաբաթաթերթ