Այսպէս է ասում Տէրը. «Որովհետեւ չկայ ծածուկ բան, որ չյայտնուի, եւ գաղտնի բան, որ չիմացուի, քանի որ, ինչ որ խաւարի մէջ ասէք, լսելի պիտի լինի լոյսի մէջ. եւ ինչ որ շտեմարաններում փսփսաք ականջների մէջ, պիտի քարոզուի տանիքների վրայ» (Ղուկասի 12:2-3)

Հովհաննես Թումանյան. նամակ Ավետիք Արասխանյանին

Ի 18 ապրիլի, 1890 ամի, ի Տփխիս

Մեծապատիվ պարոն խմբագիր

«Մուրճ» ամսագրի,

Չենք կարող թաքցնել այն զայրույթը և զզվանքը, որ հարուցեց «Մշակն» յուր այս տարվա N-ի «ֆելիետոնով» և N-ի «Մի բացատրությունով», հրապարակախոսին, և նույն իսկ սոսկ մարդուն, անվայել անպատկառությամբ հարձակվելով Ձեզ վերա1։

Արդ, մենք, պարոն խմբագիր, բողոքելով այդ անպատվաբեր վարմունքի դեմ, հույս ենք տածում, որ անկարող կլինին այդ և նմանօրինակ լուտանքները Ձեզ հանել հայհոյանքների հրապարակը, և որ «Մուրճի» Էջերը սուրբ կպահեք հայհոյանքներից, որից մենք կշտացել ենք2։

Մնում ենք խորին հարգանոք՝

Հովհաննես Թումանյանց
Զաքարիա Զալյանց
Սեդրակ Գրիգոորյանց
Դավիթ Շալամյանց