Այսպէս է ասում Տէրը. «Միայն թէ Աւետարանին արժանի ձեւով ընթացէ՛ք, որպէսզի ձեզ տեսնելու գամ թէ հեռու լինեմ, լսեմ ձեր մասին, որ հաստատուն էք մնացել մէ՛կ հոգով եւ որպէս մէ՛կ շունչ պայքարում էք Աւետարանի հաւատի համար» (Փիլիպեցիներ 1:27)

Անտոնի Սուրոժսկի «Լռել Աստծո հետ միասին»

Մենք պետք է սովորենք աղոթել` ոչ թե աղաչել, այլ հանդիպել Աստծուն:

Այսինքն` կանգնել Աստծո առաջ երեկոյան, առավոտյան կամ, երբ որ ուզում եք և ասեք. «Տե՛ր` ես գիտեմ Դու ամենահաս ես, Դու ամենուր ես, Դու և այստեղ ես, և ես Քո ներկայության տակ եմ. որքա՜ն զարմանալի է: Կարելի՞ է` Քեզ հետ մի քիչ նստեմ և Քեզ հետ խոսելու փոխարեն պարզապես լռեմ Քեզ հետ միասին…»:

Դուք գիտեք` ինչ է պատահում երբեմն. ընկերները հանդիպում են, նստում են բուխարու մոտ: Իջնում է երեկոն: Սկզբում աշխույժ զրուցում են, հետո խոսակցությունը դառնում է ավելի հանդարտ ու խորը, իսկ հետո անգամ խոսելդ չի գալիս, որովհետև այնքա՜ն լավ է միասին նստել:

Եվ ընկերները նստում են և միասին լռում: Այ հենց սա պիտի մենք աղոթքում փնտրենք, ոչ թե Աստծուն ինչ-որ բան ասեք, որ Նրա համար նորություն լինի. հազարամյակներ անց դուք ի՞նչ նոր բան կարող եք Աստծուն ասել: Բայց դուք կարող եք սկսել ահա թե ինչից. Նրա հետ խոսել, Նրան պատմել, թե ինչպես է անցել ձեր օրը, թե ինչպես եք շպրտվել մեկ այս, մեկ այն կողմ, այ սա հիասթափեցրել է, սա էլ` շփոթեցրել, իսկ սա մեծ ուրախություն էր, ահա այսպես անցավ օրը: Իսկ հիմա, լռության մեջ մի քիչ նստեմ Քո կողքին…

Հետո, երբ ես դադարեմ աղոթել բառերով կամ մտքերով, ամեն ինչ կլռի, սենյակում խաղաղություն կտիրի: Այդ ժամանակ Աստծո հետ կլինես. ես Նրան կնայեմ, Նա ինձ կնայի, և մենք այնքա՜ն լավ կզգանք միմյանց հետ…

Ռուսերենից թարգմանությունը` Նունե Մովսիսյանի
Աղբյուր՝ Հայկական կակաչ