Այսպէս է ասում Տէրը. «Ամէն տղամարդ, երբ աղօթքի կանգնի կամ մարգարէանայ եւ գլուխը ծածկած պահի, անպատւում է իր գլուխը։ Եւ ամէն կին, երբ աղօթքի կանգնի կամ մարգարէանայ գլխաբաց, անպատւում է իր գլուխը» (Կորնթացիներ 11:4)

Հովհաննես Թումանյան. Սուտասանը

1
Լինում է, չի լինում՝ մի թագավոր։ Էս թագավորը իր երկրում հայտնում է․

- Ով էնպես սուտ ասի, որ ես ասեմ՝ սուտ է, իմ թագավորության կեսը կտամ նրան։

Գալիս է մի հովիվ։ Ասում է․

- Թագավորն ապրած կենա, իմ հերը մի դագանակ ուներ, որ էստեղից մեկնում էր, երկնքում աստղերը խառնում։

- Կպատահի՛, - պատասխանում է թագավորը։ - Իմ պապն էլ մի չիբուխ ուներ, մի ծերը բերանին էր դնում, մյուս ծերը մեկնում, արեգակիցը վառում։

Ստախոսը գլուխը քորելով դուրս է գնում։

2
Գալիս է մի դերձակ։ Ասում է․

- Ներողությո՛ւն, թագավո՛ր, ես վաղ պիտի գայի, ուշացա։ Երեկ շատ անձրև եկավ, կայծակները տրաքեցին, երկինքը պատռվեց, գնացել էի կարկատելու։

- Հա՛, լավ ես արել, - ասում է թագավորը, - բայց լավ չէիր կարկատել, էս առավոտ էլ մի քիչ անձրև թափվեց։

Սա էլ է դուրս գնում։

3
Ներս է մտնում մի աղքատ գյուղացի, կոտը կռնատակին։

- Դո՞ւ ինչ ես ուզում, ա՛յ մարդ, - հարցնում է թագավորը։ - Ինձ մի կոտ ոսկի ես պարտ, եկել եմ տանեմ։

- Մի կոտ ոսկի՞ - զարմանում է թագավորը։ - Սո՛ւտ ես ասում, ես քեզ ոսկի չեմ պարտ։

- Թե որ սուտ եմ ասում, թագավորությանդ կեսը տուր։

- Չէ՛, չէ՛, ճշմարիտ ես ասում, - խոսքը փոխում է թագավորը։

- Ճշմարիտ եմ ասում՝ մի կոտ ոսկին տուր։