Այսպէս է ասում Տէրը. «Ճշմարիտ, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, ծառան աւելի մեծ չէ, քան իր տէրը, եւ ոչ էլ ուղարկուածը՝ աւելի մեծ, քան նա, ով նրան ուղարկեց։ Եթէ այս բաները գիտէք, առաւել երանելի էք, եթէ դրանք կատարէք» ( Հովհաննեսի 13:16-17)

Հասմիկ Աջամյան․Այլևս ես օձ եմ

Կար ժամանակ,որ Oձը արքայության մեջ էր ապրում: Նա շատ ինքնուրույն էր ու բարի համբավ ուներ: Ապրում էր ինքն իր համար և բոլորովին օձ չէր:Նա նույնիսկ չգիտեր, թե ինչ բան է անտեղի կծել- թունավորել և սառնարյուն կենդանի լինել: Եվ Օձը սողալ էլ չգիտեր: Նրան պետք չէր որևէ մեկի ոտքի տակ ընկնելը: Օրը մթնեցնում էր ոտքի վրա`բարի գիշեր ասելով իրեն ճանաչողներին և արևածագին բարև էր ասում բոլորին`նույնիսկ անծանոթներին: Օձի կյանքը հիասքանչ էր իր արքայության նման

Կար ժամանակ,որ Oձը արքայության մեջ էր ապրում: Նա շատ ինքնուրույն էր ու բարի համբավ ուներ: Ապրում էր ինքն իր համար և բոլորովին օձ չէր: Նա նույնիսկ չգիտեր,թե ինչ բան է անտեղի կծել-թունավորել և սառնարյուն կենդանի լինել: Եվ Օձը սողալ էլ չգիտեր: Նրան պետք չէր որևէ մեկի ոտքի տակ ընկնելը: Օրը մթնեցնում էր ոտքի վրա`բարի գիշեր ասելով իրեն ճանաչողներին և արևածագին բարև էր ասում բոլորին`նույնիսկ անծանոթներին: Օձի կյանքը հիասքանչ էր իր արքայության նման: Բայց մի օր, այնպես պատահեց,որ Օձը կռվեց ոզնու հետ: Ավելի շուտ,ոզնին անփույթ գտնվելով փչացրեց Օձի արքայական կյանքը: Ոզնին Օձի փոքրիկներին չնկատելով` կծիկ դարձած գլորվել էր նրանց ոտքերի վրայով,գետնին տապալելով նրանց ` ծակծկել սուր-սուր փշերով նրանց փխրուն ու նիհարիկ մարմիններըը: Մի ամբողջ օր ու գիշեր Օձի աչքի առաջ իր փոքրիկներըը ցավից գալար-գալար արեցին: Իսկ հետո այլևս չկարողացան ոտքի կանգնել: Օձը չէր կարողանում վերևից նայել գետինը մաշող իր սերնդին:Ամեն անգամ նրանց նայելիս վրեժով էր լցվում ոզնու հանդեպ: Չչարանալ չէր կարողանում: Չէր ուզում այլևս լավը մնալ: Վրեժի ցանկությունից ու չարություն անելու մտքից կորցրել էր հանգիստը: Արքայության մեջ ապրելով այլևս աչքը չէր գալիս կյանքը: Նա մտքերով տարված այնքան էր արթուն մնացել,որ կոպերը հետ էին ծալվել և այլևս աչքերը անկոպ էին մնացել: Նա մեռնում էր հոգնածությունից` գիշեր-ցերեկ ճանապարհ փնտրելով վրեժխնդրության համար: Եվ նրա ոտքերը մաշվել էին ու արդեն իր ծանրության տակ ծալվել-թեփուկներով պատվել: Նրա հարթ ու փայլուն մարմինը գետնին քարշ գալուց նույնպես թեփուկներով էր պատվել:

- Աշխարհը չար չէր առաջ:Ինչու այսքան դաժան գտնվեց արքայությունը մեր նկատմամբ,-դառնանալով-դառնությամբ էր լցվում Օձը: Նա այլևս վախենում էր ամեն շշուկից.

- Չլինի դավեր են հյուսում իմ և իմ սերնդի համար: Չլինի որոշել են իմ փոքրիկների վերջը տալ:

Նրա աչքին թշնամի էին դարձել բոլորը`բոլորն ասես փշեր ունենային: Վախենալով ու չարանալով Օձը քիչ-քիչ թույնով լցվեց աշխարհի հանդեպ: Նա այլևս իր փոքրիկ օձերին պաշտպանելու համար ինքն էլ հավասարվեց նրանց և սողում էր նրանց նման:Հին կյանքի կարոտից նախանձում էր ոտքի վրա կանգնածներին:Նա երբեմն-երբեմն սողալով բարձրանում էր` ծառերին փաթաթված վերևից էր նայում աշխարհին: Նա աշխատում էր թաքուն մնալ ու գաղտնի ապրել: Ու այլևս իր ճամփին հայտնվողների վրա առաջինը ինքն էր հարձակվում:

- Թող ոչ մեկը չիմանա,որ ես վախից եմ հարձակվում ու դրա համար եմ հիմա թունավոր` նախանձ օձի կծած, -մտածում էր Օձը: Թող բոլորը վախենան ինձանից:

Այլևս օձ եմ: