Այսպէս է ասում Տէրը. «Ամէն տղամարդ, երբ աղօթքի կանգնի կամ մարգարէանայ եւ գլուխը ծածկած պահի, անպատւում է իր գլուխը։ Եւ ամէն կին, երբ աղօթքի կանգնի կամ մարգարէանայ գլխաբաց, անպատւում է իր գլուխը» (Կորնթացիներ 11:4)

Շեմյակայի դատը

Ռուսական ժողովրդական հեքիաթ

Մի թագավորությունում ապրում էին երկու ախպեր: Մեկը աղքատ էր, մյուսը` հարուստ: Աղքատը վարձվեց հարուստի մոտ, ամբողջ ամառը աշխատեց ու ստացավ երկու կոտ գարի: Եկավ տուն, գարին տվեց կնոջը: Կինն ասաց.

- Ամբողջ ամառը աշխատեցիր, վաստակածդ երկու կոտ գարի է, որ աղանք ու հաց թխենք, միանգամից կուտենք, կպրծնենք` էլ բան չենք ունենա: Ավելի լավ է, գնա ախպորդ մոտ, երկու եզ խընդրիր, տար արտը վարի, գարի ցանի: Գուցե աստված լավ բերք տա, եկող տարի մեզ էլ հաց լինի:

Աղքատն էլ թե.

- Չեմ գնա, խնդրես-չխնդրես, մի հաշիվ է`չի տա:

- Գնա, այսօր ախպերդ մաղարիչ ունի, կինը տղա է բերել, չի մերժի:

Աղքատը գնաց հարուստի դուռը, մի զույգ եզ խնդրեց ու գնաց դաշտ: Իր տասանորդը վարեց, ցանեց, տափան արեց ու ճամփա ընկավ տուն: Ճամփին մի ծերունի մարդ պատահեց:

- Բարի օր, աստծո մարդ:

- Բարև ծերուկ:

- Ո՞Ւր էիր, ի՞նչ էիր անում:

Արտը վարում էի`գարի ցանեմ:

- էս եզները ո՞ւմն են:

- Իմ ախպոր եզներն են:

- Ախպերդ հարուստ է, բայց դաժան, դու ինքդ որոշի. կամ տղան կմեռնի, կամ եզները պիտի սատկեն:

Աղքատը մտածեց , մտածեց, համ եզներին ափսոսաց, համ ախպոր տղային ու ասաց.

- Լավ է եզները սատկեն:

- Թող քո ասածը լինի,-պատասխանեց ծերունին ու գնաց իր ճամփեն:

Աղքատը հենց հասավ իր դարպասներին, երկու եզներն ընկան գետնին ու տեղնուտեղը սատկեցին: Դառը լաց եղավ, վազեց ախպոր մոտ:

- Կներես, - ասաց ,- անմեղ մեղավոր եմ, էսպիսի փորձանք է պատահել, եզները սատկել են:

- Ո՞նց են սատկել, չէ՜ սիրելիս, ինձանից էդպես հեշտ պրծնողը չես: Եզները սատկացրիր, դե փողը տուր:

Աղքատին որտեղի՞ց փող: Հարուստ ախպերը սպասեց, որ աղքատին քաշեց դատարանի դուռը:

Գնացին արդար դատավորի մոտ, ճամփին դեմները մի սայլ դուրս եկավ,լավ-ծանր բարձած:

Դեպքն էլ ձմռանն է, խոր ձյուն է նստած: Մեկ էլ հանկարծ ձին տռճիկ տվեց ու ամբողջ բեռով խրվեց ձյան մեջ:

- Օգնեք հանեմ, բարի մարդիկ, - ասաց սայլավորը:

- Հարյուր ռուբլի տուր, ճգնենք, - ասաց հարուստը:

- Ի՞նչ ես ասում, այ անաստված, հարյուր ռուբլի որտեղի՞ց:

Աղքատն էլ թե.

- Ես քեզ կօգնեմ:-Սահնակից իջավ ,բռնեց ձիու պոչից ու սկսեց քաշել, իրեն ուժ տվեց` ձիու պոչը պոկեց:

Սայլապանը հարձակվեց վրան.

- Այ դու խարդախի մեկը , ձին երկու հարյուր ռուբլի արժի, իսկ դու պոչը պոկեցիր:

- Է՜ ախպեր, - ասավ հարուստը սայլապանինն-ի՞նչ ես երկար- բարակ խոսում, արի ինձ հետ, գնանք արդար դատավորի մոտ:

Երեքով գնացին, հասան քաղաք, մի պանդոկ տեսան: Հարուստն ու սայլապանը ներս մտան, իսկ աղքատ ախպերը մնաց դրսում:

Էդտեղ մի մարդ ջրհոր էր փորում, աղքատը մտածեց, թե «բախտ չունեմ, հիմի կգցեն դատարանները, գլուխս կուտեն, էհ լավ է մեռնեմ»: ՈՒ դարդից իրեն գցեց ջրհորը, բայց ոչ թե իրեն վնասեց,այլ էն մարդու գլխին ընկավ, սպանեց: Տեղնուտեղը բռնեցին,արդար դատավորն սկսեց դատ անել:

- Աղքատը քո եզները սատկացրեց քո տղայի խաթեր, թե ուզում ես եզներդ ստանաս, պիտի քո տղայից ձեռք քաշես, - ասաց դատավորը հարուստ եղբորը:

- Ձին տուր, թող տանի պահի, մինչև պոչն աճի, - ասաց դատավորը ձիու տիրոջը:

Սա չուզեց ձին տալ, հինգ ռուբլի փող տվեց, մի կթան էծ ու բարիշեց:

Էն մեռած մարդու ազգականներին ասաց.

- Թող նա գնա ջրհոր փորի, դուք էլ թռեք վրան, իրեն սպանեք:

Սրանք էլ մտածեցին `թե բան է ու դրան չսպանեցինք ,մեզ ջարդուփշուր կանենք: Երկու հարյուր ռուբլի ու հինգ չափ ցորեն էլ սրանք տվին ու աղքատի հետ բարիշեցին: