Այսպէս է ասում Տէրը. «Վշտակի՛ց եղիր Քրիստոս Յիսուսի տառապանքներին որպէս նրա բարի զինուորը։ Ոչ ոք, զինուոր դառնալով, չի զբաղուի աշխարհիկ կեանքի գործերով, որպէսզի զօրավարին հաճելի լինի։ Եւ եթէ մէկը մրցամարտիկ է, պսակ չի ստանայ, եթէ ըստ օրէնքի չմարտնչի» (Տիմոթեոս 2:3-5)

Մատթեոս Զարիֆյան․ Լերան սրինգը

Ախթալայի բնանկար
Հեղինակ՝ Գաբրիել Գյուրջյան

Տակավ, քանի՛ ցավըս կ’ըլլա ահավոր,
Հոգիիս մեջ պայծառություն մը կ’իջնե.
Ճերմակ թռչուն մը կարծես լուռ կը ննջե
Կուրծքիս վերքին վրա թառած, ու աղվո՛ր
Շունչն իր կ’ընե զիս անդորր...

Ահա նորեն սա մութ լերան սրինգն է.
Գիտեմ, ի՛նքն է,
Ընկերս աղվոր.
Ու ամեն օր
Իր սրինգով,
Մութեն գինով,
Ցուրտ մտածումս կ’առինքնե...

Չերգեր բնավ տրտմությունը հոգեխըռով
Սա անարյուն աշուններուն.
Ոչ ալ լույսը արևներուն
Որ պիտի գան նորեն կյանքի փոթորիկով,
Ընկերըս աղվոր
- Սարի՜ տըղան -
Ալ ամեն օր
Իր սրինգով,
Մահեն գինով
Կ’երգե միայն՝
«Ունա՜յն, ունա՜յն...»
Աստղերն համայն
Լուռ կը մնան․
Ահ, ինչու որ,
Սարի տըղան
Իրենց օրոր
Կ’ըսե այնքա՜ն.
«Ունա՛յն, ունա՜յն...»