Այսպէս է ասում Տէրը. «...քայլեցէ՛ք, քանի դեռ լոյսն ունէք, որպէսզի խաւարը ձեզ չկլանի, քանի որ, ով քայլում է խաւարի մէջ, չի իմանում, թէ ուր է գնում: Քանի դեռ լոյսը ձեզ հետ ունէք, հաւատացէ՛ք լոյսին, որպէսզի լոյսի որդիներ լինէք» (Հովհաննեսի 12:35-36)

Ռուբեն Սևակ․ Հայրը

«Հայր մեր, որ յերկինս...»

Աստանդական մալեհեր, ցուրտ գիշերով, բուք բորան,
Մթին փողոց մը, քարի նստարանի մը վըրան,
Իրեն խարխուլ կողին վրա ընկողմանած էր արթուն,
Երբ ապաստան փնտռեց հոն նիհար տըղա մը անտուն:

Խավարի մեջ նայվածքներեն իրա՛ր զարկին, շաչեցան...
Ծերը հեռու քաշկռտեց հիվանդ մարմինն իր անձայն.
Ճանչցե՛ր էր. բայց չի կրցավ ըսել՝ «Որդյա՛կ մոլորուն,
Զավա՛կս ես, զոր լքեցի անոթությանս օրերուն...»

Թշվառության հյուրընկալ նստարանին վրա քարի,
Կյանքի խավար գիշերով, Մարդն ու Աստվածը բարի,
Պատահաբա՛ր, կող կողի, երբոր զիրար տեսնային.

Եհովան իր լուսեղեն պըսակին մեջ, երկնային՝
Չեր ամչնար ըսելու թշվա՛ռ, անտե՛ր, խե՛ղճ Մարդուն.
«Ե՛ս ես քու հայր Արարիչդ, ամենակալ, մշտարթուն...