Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Մտավոր թերզարգացած երեխաները

Որքան են տանջվում մտային թերզարգացածություն ունեցող երեխաների մայրերը: Այդ երեխաներն անընդհատ աղմկում են, ամեն ինչ աղտոտում... Իսկական մարտիրոսություն է: Ես մի կնոջ էի ճանաչում, ում երեխան մտավոր թերզարգացած էր: Նա արդեն մեծացել, հաղթանդամ երիտասարդ է դարձել, և մայրն այլևս չի կարողանում կառավարել նրան, որովհետև ինչ-որ աներևակայելի արարքներ է գործում... Աղտոտությունները քսում է պատերին, կահույքին, սպիտակեղենին... Մայրը կարգի է բերում տունը, մաքրում է ու լվանում, ամեն բան իր տեղն է դնում, իսկ որդին ամեն ինչ գլխիվայր է շուռ տալիս և աղտոտում: Խեղճ կինը թաքցնում է լվացող միջոցները, իսկ նա գտնում ու խմում է դրանք: Ամբողջ պահարաններ է պատշգամբից ցած նետում: Աստծո ողորմածությամբ է, որ մինչև այժմ ոչ ոքի չի սպանել: Եվ դա մեկ օր կամ մի տարի չէ, որ շարունակվում է: Արդեն տարիներ շարունակ է կատարվում:

- Հա´յր, իսկ մտավոր թերզարգացած մարդը կարո՞ղ է բարի և խոնարհ լինել:

- Ինչպե՜ս թե չի կարող: Հենց թեկուզ վերցնենք այն մտավոր թերզարգացածություն ունեցող երեխային, որին ծնողները հաճախ այստեղ՝ վանք են բերում: Ո՞ր մի խելամիտ մարդն այնպիսի բարություն ունի, ինչպիսին՝ նա: Ինչպե՜ս է աղոթում, երկրպագություն անում: Երբ ճողվածքի պատճառով չէի կարողանում երկրպագություն կատարել, ծնողներն ասացին նրան. «Հայր սուրբը հիվանդացել է և չի կարողանում երկրպագություն անել»: «Ես կանեմ նրա փոխարեն»,- ասաց փոքրիկն ու սկսեց իմ փոխարեն ծնրադրել: Եվ քրտինքը ճակատին շարունակում էր անել: Որքա՜ն բարեպաշտություն, որքա՜ն մեծահոգություն ուներ այդ փոքրիկը: Մի անգամ, հարևանի երեխաներից մեկը ծեծեց նրան, իսկ նա, ի պատասխան այդ ծեծերի, ձեռքը նրան մեկնեց ու ասաց. «Առողջ եղիր»: Տեսնո՞ւմ ես: «Խելամիտ» մարդկանցից ո՞վ է այդպես վարվում: Կամ նա ով Ավետարան է կարդում կամ բազմաթիվ հոգևոր գրքեր: Մի քանի օր առաջ այդ տղայի ընտանիքն այստեղ էր եկել՝ ինձ հետ հանդիպելու: Երբ եկան, նա կողքս նստեց, իսկ նրա փոքր քույրիկը՝ մի փոքր հեռու: Տեսնելով, որ քույրն ինձանից հեռու է նստել՝ ասաց. «Արի սուրբ հոր կողքը նստիր»,- և նրան իր տեղը նստեցրեց: Այդ երեխան գորովանքով լցրեց իմ սիրտն ու ես, ի նշան օրհնության, նրան մի մեծ արծնապատ խաչ նվիրեցի, որ ինձ համար Երուսաղեմից էին բերել: Խաչը ձեռքն առնելով՝ ասաց. «Տատի՜կ, տատի՜կ»,- և ցույց տվեց, թե ինչպես է այդ խաչն իր տատիկի գերեզմանին դնելու: Պատկերացնո՞ւմ եք: Այդ փոքրիկն իր համար ոչինչ չի ուզում, ամեն ինչ ուրիշների համար է ուզում: Ե´վ ինքն «առանց քննությունների» Դրախտ կգնա, և´ իր ծնողներին կտանի:

Որքա՜ն կուզենայի նրա փոխարեն լինել: Եվ թող ոչինչ չհասկանայի, չկարողանայի խոսել: Աստված ինձ բոլոր բարիքներն է տվել, բայց ես անշնորհակալաբար վատնել եմ դրանք: Մյուս կյանքում նույնիսկ աստվածաբանները հետին պլանում կհայտնվեն՝ այս երեխայի հետ համեմատությամբ: Միտքս հայտնում է ինձ, որ Երկնքում, Աստծուն ճանաչելու առումով, սուրբ աստվածաբաններն ավելի լավ վիճակում չեն լինի, քան այդպիսի երեխաները: Եվ հնարավոր է, որ Արդար Դատավորն այդ երեխաներին շատ ավելին տա, որովհետև երկրային կյանքում շատ բաներից են զրկված:

Պաիսիոս Աթոսացու «Ընտանեկան կյանք» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

Աղբյուր՝ Surbzoravor.am