Այսպէս է ասում Տէրը. «Ուրեմն, դէն գցելով ամէն չարութիւն, ամէն նենգութիւն, կեղծաւորութիւններ, նախանձ եւ ամէն չարախօսութիւն, որպէս նորածին երեխաներ՝ միշտ փափագող եղէք բանական եւ անխարդախ կաթին, որպէսզի նրա միջոցով աճէք փրկութեան համար» (Պետրոս 2:1-2)

Աննա Ասատրյան․ Հեքիաթ աղջկա և ընկուզենու մասին

Lի­նում է, չի լի­նում, մի փոք­րիկ աղ­ջիկ, ո­րը ոչ տուն է ու­նե­նում, ոչ կար­գին հա­գուստ: Նա նույ­նիսկ ծնող­ներ չու­ներ: Չկար մե­կը, ում մոտ կկա­րո­ղա­նար պատս­պար­վել: Չկար մե­կը, ում մոտ կկա­րո­ղա­նար խո­սել ու ար­տաս­վել, վստա­հել նրան: Նա ամեն գի­շեր ստիպ­ված էր լի­նում քնել դրսում ու ա­մեն ան­գամ, ոչ մի կերպ չկա­րո­ղա­նա­լով հար­մար­վել իր գի­շե­րա­յին օ­թևա­նին, փո­խում էր տե­ղը: Ծվա­րում էր պա­տե­րի տակ ու աղ­բա­նոց­նե­րում:

Ու մի օր էլ գտնում է մի հսկա ընկուզենի, որը շատ մեծ էր իրենից թե՛ հա­սա­կով, թե՛ տա­րի­քով: Ընկուզենին սի­րով ըն­դու­նեց նրան իր հսկա ճյու­ղե­րի տակ և ա­պաս­տան տվեց: Աղ­ջի­կը, որ ամ­բողջ օ­րը քայ­լե­լով ու բա­րի մարդ­կանց սպա­սե­լով էր անց­կաց­րել, հի­մա սարսափելի հոգ­նած էր ու ակն­թար­թո­րեն քնեց: Ամ­բողջ գի­շեր ծեր ընկուզենին իր խիտ ճյու­ղե­րի միջից հե­տևեց փոք­րի­կին, փոր­ձեց իր ջեր­մու­թյու­նը հա­ղոր­դել նրան: Ուզում էր, որ նա այդ գի­շեր քներ այնպես ա­նուշ, ինչպես երկար ժամանակ չէր քնել:

Հա­ջորդ օրն աղջիկը, ինքն էլ չգիտեր` ինչու, նո­րից ե­կավ բարի ընկուզենու մոտ: Նա ուզում էր խոսել ընկուզենու հետ, շնորհակալություն հայտնել նրան, բայց այնքան երկար էր լռել, որ չգի­տեր ինչ­պես սկսել: Ու ընկուզենին օգնեց նրան:

Նա տա­րու­բե­րեց ծեր ճյու­ղերն ու հարց­րեց. - Ի՞նչ է քո ա­նու­նը, փոք­րի՛կ աղ­ջիկ:

- Նա­րե, - վա­խե­ցած պա­տաս­խա­նեց աղ­ջի­կը:

- Ես գի­տեմ, որ դու եր­բեք երկ­րորդ օ­րը նույն տե­ղում չես քնում, ին­չու՞ ար­ժա­նա­ցա այս այ­ցե­լու­թյա­նը:

- Ես… ես ուղ­ղա­կի սի­րե­ցի քեզ և ու­զեցի նորից տեսնել, եթե…

- Ի՞նչ ե­թե: Ես շատ ու­րախ եմ, որ եկել ես ինձ մոտ: Ես մե­նակ չեմ մնա, իսկ դու էլ ինձ նման տա­րօ­րի­նակ բա­րե­կամ կու­նե­նաս:

- Չէ՜, չէ՜, դու տա­րօ­րի­նակ չես, դու լավն ես, ես շատ եմ սի­րում քեզ…

- Է՜յ, լսիր, դու ինչ-որ բան կե­րե՞լ ես այ­սօր: - Ա­յո՜, մի բա­րի կին ինձ մի փոք­րիկ կտոր հաց ու կես խնձոր է տվել:

Ընկուզենին թափ տվեց ճյու­ղե­րը ու մի քա­նի ընկույզ գցեց աղջ­կա համար:

- Կնե­րես, բայց ես քեզ միայն ընկույզով կա­րող եմ հյու­րա­սի­րել:

- Ան­չափ շնոր­հա­կալ եմ:

- Գի­տե՞ս, ես ման­կուց միշտ մե­նակ եմ ե­ղել, միշտ տե­սել եմ հա­րևանությամբ ա­ճող ընկուզենիներին ու սոճիներին, ո­րոնք փոքր ժա­մա­նակվանից ապ­րել են ի­րենց մայ­րիկ­նե­րի ու հայրիկների հետ: Մին­չև այժմ էլ նրանք ապ­րում են եր­ջա­նիկ ու չեն էլ մտա­ծում, որ այս աշ­խար­հում կան և իմ նման ար­դեն հարյուր քսան տա­րի մե­նակ ապ­րող ընկուզենիներ, ո­րոնք եր­բեք ջեր­մու­թյուն չեն զգա­ցել:

- Ինձ պե՞ս, - ա­սաց աղ­ջի­կը` զգա­լով, որ գտել է իր նման միայ­նակ մե­կին:

- Ո՛չ, դու դեռ կգտնես քեզ հա­մար հա­րա­զատ մե­կին ու հարյուր ան­գամ ա­վե­լի մեծ ջեր­մու­թյուն կստա­նաս նրա­նից: Նա հաս­տատ չի կա­րո­ղա­նա չսի­րել քեզ նման նուրբ ու քնքուշ աղջ­կա:

- Հենց քեզ նմա՞ն… նա ինձ քեզ նմա՞ն կսի­րի: Ես ու­զում եմ գտնել այդ մե­կին, բայց նաև չեմ ու­զում բա­ժան­վել քեզ­նից: Եր­բեք չեմ ու­նե­ցել քեզ պես լավ ըն­կեր: Նրանք երկար զրուցեցին, մինչև աղջիկը մուշ-մուշ քնեց: Ա­ռա­վո­տյան նա նո­րից գնաց քա­ղա­ք շրջե­լու և ե­րե­կո­յան անհամբեր քայլերը ուղղեց դեպի անտառ՝ իր սիրելի ընկերոջը որքան հնարավոր է շուտ տեսնելու և նրան իր արկածները պատմելու հույ­սով: Սակայն, հաս­նե­լով ընկուզենուն, տե­սավ մի բան, ո­րից քարացավ: Ի՞նչը կա­րող էր նրան այդ­քան ցնցել: Կե­սօ­րին, երբ աղ­ջիկն ար­դեն այդ­տեղ չէր, ինչ-որ մարդիկ էին եկել ընկուզենուն տե­սակ­ցու­թյան: Նրանք մի քիչ կանգ­նել էին ընկուզենու մոտ ու… այ­րել նրա ստո­րին մա­սը, հե­տո կտրել էին: Հի­մա լա­ցա­կու­մած աղ­ջի­կը կանգ­նած էր ծեր ընկուզենու կող­քին:

- Ես չեմ ու­զում, որ դու լաց լի­նես և ու­զում եմ, որ միշտ շատ լավ հի­շես, որ ես էլ քեզ եմ շատ-շատ սի­րում, - շշնջաց ընկուզենին: Աղ­ջի­կը հոնգուր-հոնգուր լաց էր լինում: Նա վերցրեց ընկուզենուց մի փոք­րիկ շիվ ու դրեց իր մաշ­ված շո­րի մեջ:

- Ես չեմ ու­զում հան­դի­պել այն մե­կին, որն ինձ այն­քան պի­տի սի­րի: Ես վա­խե­նում եմ, ո­րով­հե­տև նրան էլ մի օր կարող են խլել ինձնից… Ու աղջիկը, ընկուզենու ճյուղը սրտին պինդ սեղմած, արցունքներն աչքերին, հեռացավ…

Աղբյուր՝ Hetq.am