Այսպէս է ասում Տէրը. «Ճշմարիտ, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, ծառան աւելի մեծ չէ, քան իր տէրը, եւ ոչ էլ ուղարկուածը՝ աւելի մեծ, քան նա, ով նրան ուղարկեց։ Եթէ այս բաները գիտէք, առաւել երանելի էք, եթէ դրանք կատարէք» ( Հովհաննեսի 13:16-17)

Սուրբ Վարվառայի և Հուլիանեի վկայաբանությունը

Այն ժամանակներում թագավորեց ամբարիշտ և անօրեն Մաքսիմիանոսը, և քրիստոնյաների հալածանքներն ուժեղացան: Եվ [թագավորը] զորագլուխներ և դատավորներ առաքեց իր տերության բոլոր կողմերը` չարչարելու և վերացնելու քրիստոնյաների կարգն ու կրոնը և նրանց ստիպելու զոհ մատուցել կուռքերին: Այն ժամանակ արևելք առաքեց մի ոմն դատավորի, որի անունը Մարկիանոս էր` ազգով և կրոնով հելլեն, լիակատար անաստված և վայրենամիտ: Եվ նա եկավ արևելյան աշխարհը, Իլիուպոլիս քաղաքը, որ Արեգակի քաղաք է կոչվում և Եվխայիտայից քսան ասպարեզ է հեռու: Եվ այնտեղ մի մարդ էր բնակվում, որի անունը Դեոսկորոս էր` մեծատուն, ազնվական և հավատքով` հեթանոս: Եվ նա մի միամորիկ դուստր ուներ, որի անունը Վարվառա էր` խիստ գեղեցիկ և հասակով վայելուչ: Եվ հայրը հրամայեց նրա համար մի աշտարակ կառուցել և այնտեղ բարձրացնելով` բնակեցրեց աղջկան, որպեսզի որևէ մեկը նրան չտեսնի: [Մինչդեռ] աղջկա համբավը տարածվել էր երկրով մեկ, և մեծամեծ իշխանները կամենում էին նրան հարսնության տանել` իրենց զավակներին օրինավոր կերպով ամուսնացնելու համար:

Մի օր հայրը բարձրացավ աշտարակը` տեսնելու իր դստերը և ասաց նրան. «Դո՛ւստր իմ Վարվառա, քեզ սպասում է հարսանյաց առագաստը, ես քեզ պետք է մեծատուն ընտանիքի զավակի տամ կնության: Եվ ի՞նչ ես կարծում, ի՞նչ ես խորհում սրտումդ: Համարձա՛կ ասա»: Իսկ աղջիկը խոժոռվեց և տրտմեց հոր խոսքերից, նայեց երկնքին և հոգոց հանելով ասաց. «Ո՛վ իմ հայր, մի՛ չարչարիր տառապյալ անձն իմ, մի՛ ստիպիր ինձ անձամբ դատաստան տեսնել, և զրկվել այս ազատ և քաղցր կյանքից»: Եվ հիանալով` հայրը թողեց նրան և ներքև իջավ:

Օրեր անց հայրը խորհեց աշտարակի մոտ մի բաղնիք կառուցել և հրամայեց արհեստավորներին, որ արագացնեն կառուցումը: Եվ ավարտելով` կառուցման գործը` հանձնեց [շինարարության] կառավարիչներին, իսկ ինքը գնաց օտար աշխարհներ և այնտեղ մնաց երկար ժամանակ: Մի անգամ Վարվառան իջավ աշտարակից և այնտեղ տեսավ բաղնիքի կառույցը: Ուշադրություն դարձրեց պատուհաններին, որովհետև միայն երկուսն էին բացված հյուսիսային կողմում: Եվ սուրբ Վարվառան ասաց նրանց. «Ո՛վ ճարտարապետներ, դուք շինարարության մեջ հմուտ չեք, քանի որ լոկ երկու պատուհան եք թողել»: Եվ շինարարները պատասխանեցին. «Քո հոր հրամանն ենք կատարել»: Քրիստոսի աղախինն ասաց. «Եվս մի պատուհան բացեք իմ հրամանով, որպեսզի երեք լուսամուտ լինի»: Ասացին նրան. «Լսում ենք քո հրամանը, սակայն երկնչում ենք քո հոր ցասումից. գուցե բարկանա մեզ վրա և տանջանքի ենթարկի, և ոչ ոք չի կարողանա մեզ փրկել նրա ձեռքից»: Երանելին ասաց նրանց. «Վանեցե՛ք երկյուղը ձեր սրտերից, ես հորս կհամոզեմ, որ ների ձեզ»: Եվ կառուցողներն անմիջապես սկսեցին կատարել նրա հրամանը և բաղնիքը դարձնել երեք լուսամուտով: Իսկ երանելի Վարվառան գնաց լոգարանի մարմարիոն ավազանի մոտ, որ արևելյան կողմում էր և իր ձեռքով ուրվագծեց սուրբ Նշանը, որ ասես փափուկ մի նյութի կամ մոմի վրա դրոշմվեց նրա ձեռքի հետքը և պարզորոշ երևում է մինչև այս ժամանակները: Եվ եկող-տեսնողները զարմանում էին: Նաև երանելու ոտքերի հետքերն էին երևում քարեղեն ավազանի վրա, որ մոտեցողներին առողջություն էր շնորհում, ինչպես Պրոբատիկեի ավազանը Սելովամի աղբյուրի մոտ:

Եվ բարձրանալով` երանելի կույսը մտավ իր հոր ապարանքը: Եվ այնտեղ տեսավ նրա աստվածներին, որոնց պաշտում էր: Եվ արհամարհելով` թքեց դրանց երեսներին և ասաց. «Թո՛ղ սրանց նման լինեն սրանց սարքողները, և ովքեր հուսացել են սրանց»: Եվ բարձրացավ իր աշտարակը և մնաց այնտեղ ու մեկուսի աղոթում էր Աստծուն` խնդրելով իր արյան հեղման միջոցով [երկնային] արքայության արժանանալ: Եվ երբ ավարտվեց կառուցումն այն բաղնիքի, որ փրկության առիթ և վերստին ծննդյան ավազան եղավ նրան, վերադարձավ նրա ամբարիշտ հայրը և մտավ բաղնիքը: Եվ տեսավ երեք լուսամուտներն ու ասաց կառուցողներին. «Ինչո՞ւ չլսեցիք իմ հրահանգները և ինչո՞ւ այսպես արեցիք»: Կառուցողները պատասխանեցին և ասացին. «Ինքնագլուխ չենք այդպես արել, այլ քո սիրեցյալ զավակի հրամանով»: Այնժամ կանչեց երանելուն և ցասումով ասաց նրան. «Դո՞ւ ես հրամայել արհեստավորներին բաղնիքում երեք լուսամուտ բացել»: Պատասխանեց հորն ու ասաց. «Այո՛, ես հրամայեցի այդ անել, որովհետև երկու [լուսամուտը] չէր մարմնավորում սուրբ Երրորդությունը. աշխարհ եկող մարդը երեք լույսով է լուսավորվում և մի Աստվածությամբ ժառանգում հավիտենական կյանքը: Եվ այս երեք լուսամուտը դրա համար արեցինք. Հոր, Որդու և Սուրբ Հոգու համար հրամայեցի կառուցել»:

Այնժամ հայրն ասաց նրան. «Ո՛վ որդյակ, չեմ հասկանում այդ ինչ բաներ ես ասում այլաբանորեն. հիմա պարզ կերպով ասա, որ իմանալով հասկանամ ասածներդ»: Կույսը պատասխանեց և ասաց. «Հայր, Որդի և Սուրբ Հոգի, ինչպես նոր ասացի` մի Աստվածություն և երեք Անձնավորություն: Հայրն անսկիզբ է, Որդին` սկզբնակից և ո՛չ թե արարված: Ծնվեց Հորից` առաջ քան հավիտյանը, ժամն ու ժամանակը և սկիզբը ժամանակների: Ծնվեց Կույսից` Աստվածությամբ և Մարդկությամբ և կամավոր խաչվեց հանուն մեր փրկության, և հանուն դրա` ես վկայելու եմ Նրա համար: Սուրբ Հոգին մշտնջենավոր է և ճշմարիտ, էակից է և համագոյակից, որի միջոցով և ճանաչեցինք սուրբ Երրորդությունը»:

Երբ նրա ամբարիշտ հայրը լսեց այս ամենը, չար ցասմամբ բորբոքվեց և իր սուսերը բարձրացնելով` կամենում էր անմիջապես սպանել դստերը: Եվ երբ ձեռքը վերևում էր, Քրիստոսի սուրբ աղախինն սկսեց իր սրտում աղոթք մատուցել առ Աստված: Եվ նույն պահին բաղնիքի առջև եղած վեմը խորանաձև երկու մասի պատռվեց և իր ծոցն առավ սուրբ վկային, իսկ երբ հայրը հեռացավ այդ տեղից, երանելին ողջանդամ և անվնաս դուրս եկավ այնտեղից: Ո՜հ մեծ սքանչելիք… և ինչ անագորույն միտք ուներ նրա հայրը, որ չզղջաց, չփոշմանեց անասելի հրաշքից: Նրա համար գրված է. «Անօրենի սիրտը չի մտնում Տիրոջ ահը» (……) և «Աստված չկա նրա աչքերի առջև» (Սաղմ. Թ. 5):

Եվ սուրբ Վարվառան փախավ հոր մոտից, իսկ հայրն իբրև արյունարբու գազան սկսեց հետապնդել նրան: Եվ ելավ լեռան վրա ու փնտրում էր երանելի Վարվառային: Եվ լեռան վրա տեսավ երկու հովվի, որ իրենց հոտերն էին արածեցնում: Եվ հովիվներին հարցրեց, թե արդյոք չե՞ն տեսել նրան: Եվ նրանցից մեկը որոշեց ստել աղջկա հորը, որ սուրբը չընկնի նրա ձեռքը ու չսպանվի: Եվ երդվեց որոնողին, թե` «Ո՛չ գիտեմ, թե ուր է, և ո՛չ տեսել եմ նրան»: Իսկ մյուս ընկերն ասաց և սկսեց ցույց տալ Քրիստոսի աղախնի [տեղը]: Եվ այն անօրեն հովվին անիծեց սուրբը, և [անօրենն] իր ոչխարների հետ մեկտեղ անմիջապես քարանալով արձանացավ` ինչպես Ղովտի կինը: Եվ մինչ օրս կանգնած է այդ կերպով` ի տես նայողների: Իսկ [աղջկա] ամբարիշտ և չարադև հայրը, փնտրելով նրան գտավ մի վեմի խորշում թաքնված և հուժկու հարվածներով խփեց նրան և մազերից բռնելով` քարշ տվեց մինչև բանտի դուռը: Եվ փակեց նրան մի խցում և կնքեց իր մատանիով, նաև սպառնալով պահանջեց պահապաններից, որպեսզի որևէ մեկին չթողնեն խուցը մտնել, և չհոգան աղջկա մարմնավոր կարիքներն ու ուշադիր հսկեն, մինչև որ ինքը նրա մասին տեղեկացնի Մարկիանոս դատավորին:

Օրեր անց հրաման ստացավ դատավորից, որ նրան ատյան տանի: Եվ իր հետ վերցնելով մի զորագլխի, որ անաստված և անօրեն էր, կույսին հանեց բանտից և դատավորի ձեռքը հանձնեց: Եվ երդվեցրեց նրանց իրենց չաստվածներով և ինքնակալների բախտով, որ անողորմ տանջանքներով և դառն կտտանքներով կսպանի աղջկան: Եվ Մարկիանոս դատավորը նստեց բազմամբոխ հրապարակի ատյանում` բարձր բեմի վրա և նայելով` տեսավ պարկեշտ և գեղեցիկ պատկերը Վարվառա կույսի: Եվ ասաց նրան. «Ո՜վ ազնվագույնդ և վայելուչդ կանանց մեջ, դուստր իմ պատվական, այսուհետ քեզ հարցաքննելու կարիք չկա, որովհետև խիստ իմաստուն, հեզ և հանդարտ ես երևում: Եվ այժմ [միայն մի բան] եմ ցանկանում հարցնել քեզ. ի՞նչ ես կամենում, ասա՛. զոհ կմատուցե՞ս աստվածներին, կկատարե՞ս ինքնակալների կամքը, կերկրպագես նրանց հետ, որ վայելես հայրենի աշխարհի փառքը և թագավորների դուստր կոչվես, թե՞ կամենում ես զրկվել այս քաղցր կյանքից և մահվան դատապարտվածի պես չարչարվել անասելի տանջանքներով, մոլորվելով գնալ գալիլեացիների հետևից և Աստված խոստովանել Նրան, որ հրեաների ձեռքով չարչարվելով մեռավ: [Անձամբ] ես նախատինք եմ համարում անմահ աստվածներին թողնելն ու գնալը ինչ-որ Մեռելի ետևից, ինչպես և դառն տանջանքներն ընդունելը, որ կմաշի գեղեցկությունդ: Եվ [մի՞թե] Նա, որ չկարողացավ փրկել Իր անձը, կարող է ապրեցնել քեզ»:

Քրիստոսի աղախինը պատասխանեց և ասաց դատավորին. «Ես այժմ պատրաստել եմ անձն իմ` հավիտենից կենդանի Աստծուն պատարագ մատուցելու: Նրան, որ ստեղծեց երկինքն ու երկիրը և դրանցում եղած արարածներին: [Նրան, որ] գթաց Իր ստեղծածներին և ճշմարտապես մարդ եղավ և ամեն ինչ կրեց առանց մեղքերի: Նաև խաչին բարձրացավ մարմնով, սասանեց դժոխքի անդունդը և կապանքի մեջ դրեց մահվան իշխանին և խավարային դևերին, որոնց կողմից դուք մոլորվել եք ձեր անգիտության և հիմարության պատճառով և դրանց աստված եք համարում և հայհոյում եք Նրան, որ մեզ անսպառ և անանց բարիքները շնորհեց: Բարի է նաև այս աշխարհի կյանքը, որովհետև այն ևս մեծ Աստծու ստեղծածն է: Եվ ոչ թե ես մահվան եմ ձգտում, փախչելով Նրա ստեղծած կյանքից, այլ չարիքն այնտեղ է, որ [ոմանք խավարի իշխանի] որս դառնալով` գնում են նրա կորստի [ճանապարհով]: Եվ անառակ անաստվածությամբ կենցաղավարողները, ձեր նմանները, ժառանգելու են անսպառ և մշտնջենավոր տանջանքները, և ձեր չաստվածները ձեզ հետ վառվելու են անշեջ գեհենում: Իսկ ես այն կյանքին եմ ձգտում, որի իշխանությունը չի անցնում և բարիքները չեն սպառվում: Ես Նրան եմ երկրպագում և Նրան եմ փառավորում, որ անանց փառքեր և հանգրվան շնորհեց մեզ: Իսկ քո աստվածների մասին մարգարեն ասում է. «Հեթանոսների կուռքերը ոսկի ու արծաթ են և մարդկանց ձեռքի գործեր» (Սաղմ. ՃԺԳ. 4), և` «Աստվածները, որ չեն արարել երկինքն ու երկիրը, կկորչեն երկնքի տակ» (Երեմ. Ժ. 11):

Այնժամ բարկացած դատավորը հրամայեց կապել նրան և անխնա կերպով ծեծել արջառաջիլերով, իսկ մարմինն ու վերքերը տրորել հաստամազ քուրձերով, մինչև որ մարմինն ամբողջովին շաղախվեց արյամբ: Եվ հրամայեց նրան բանտ նետել, ոտքերը պնդել կոճղերի մեջ, մինչև ինքը խորհի, թե ինչ չարչարանքով սպանի կույսին: Եվ ահա գիշերով լույս ծագեց բանտում, որ փայլում էր որպես արեգակի ճառագայթ ու լուսավորում գիշերվա խավարը: Եվ [հրեշտակների հետ] երևաց Փրկիչն ու ասաց. «Քաջալերվի՛ր և զորացի՛ր, անպարտելի՛ և սիրեցյալ Իմ վկա Վարվառա, որովհետև քո նահատակությունը մեծ ուրախություն է հրեշտակներին երկնքում և մարդկանց` երկրի վրա: Այսուհետ մի՛ երկնչիր բռնակալի սպառնալիքներից, որովհետև քեզ հետ եմ և կփրկեմ քեզ բոլոր հարվածներից, որ տեղալու են քեզ վրա»: Եվ այս ասելով` Փրկիչը խաչակնքեց նրան, և անմիջապես առողջանալով` կույսի վերքերը բժշկվեցին: Եվ Փրկիչը հրեշտակների հետ երկինք բարձրացավ: Իսկ սուրբ վկան ուրախանալով ցնծում էր Աստծու սքանչելիքով և Փրկչի խոստումներով:

Այդ ժամանակ [այնտեղ էր] Հուլիանե անունով աստվածապաշտ և երկյուղած մեկը, որ շրջում էր սուրբ Վարվառայի հետ, նրա նահատակության հանդեսի վկան էր և տեսավ նրա միջոցով եղած բոլոր սքանչելիքներն ու վերքերի ապաքինումը: Եվ անպատում սքանչելիքները տեսնելով` փառավորում էր Աստծուն և կամենում էր հանուն Քրիստոսի կրել նահատակության չարչարանքները:

Եվ հաջորդ օրը դատավորը հրամայեց իր առջև բերել կույսին: Եվ նայելով` տեսավ, որ նրա մարմնի վերքերն առողջացել են, իսկ կույսը ուրախ և զվարթ է: Դատավորն ասաց նրան. «Վարվառա՛, աստվածների հոգածությունը քո նկատմամբ զգո՞ւմ ես, տեսնո՞ւմ ես, թե ինչպես բժշկեցին վերքերդ»: Երանելին պատասխանեց և ասաց դատավորին. «Ո՛վ դատավոր, քո աստվածները կույր են և համր և քեզ պես սարսափելի անմիտ: Եվ երբեք չեն զգում մարդկանց ցավերը և ո՛չ բարիք կարող են գործել, ո՛չ չարիք: Եվ մենք, որ գիտենք և ճանաչում ենք Աստծուն, չենք կարող թողնել Լույսը և ընթանալ դեպի խավարը, հեռանալ կենդանի Աստծուց և պաշտել մեռելոտի կուռքերը: Եվ եթե դու ընթանաս ճշմարտության հետևից և հեռանաս սնոտի խաբեությունից, ես քեզ ցույց կտամ, թե ինձ ողջացնողն Ո՛վ է. Հիսուս Քրիստոս, Աստվածն իմ և աշխարհի Տերն ու փրկիչը, որին դու չես տեսնում, որովհետև դևերի խարդախությունից և աշխարհի սին ու անցավոր փառքերից խավարել են հոգուդ աչքերը»: Եվ գազազած դատավորն առյուծի պես կրճտացրեց ատամները, հրամայեց կախել նրան, քերել կողերն ու տակը բորբոք կրակ վառել և կապարե գնդով խփել գլխին:

Երբ այս տեսավ Քրիստոսի երանելի աղախին Հուլիանեն, կական բարձրացրեց և լալիս էր դառնապես` աղիողորմ արտասուք թափելով և կոծելով: Այնժամ դատավորը հարցրեց զինվորներին. «Ո՞վ է այդ կինը, որ այդպես արտասվելով` լալիս և ողբում է անօրեն Վարվառայի համար»: Զինվորները պատասխանեցին. «Քրիստոնյա է և դրան ցավակցելով` ողբում է»: Դատավորն ավելի խիստ բարկացավ և հրամայեց նրան ևս կախել, քերել և որովայնի տակ կրակ վառել: Իսկ երանելին աչքերը երկինք հառեց և ասաց. «Դու քննում ես սրտերը, ի՛մ Աստված Հիսուս Քրիստոս, անստվե՛ր Լույս, որ չխամրող լույսով լուսավորեցիր արարածներին: Նայի՛ր Քո աղախնի տառապանքներին և տե՛ս իմ սրտի անձուկ փափագը: Ի՛մ Տեր և Աստված, հեռու մի՛ տար օգնությունդ ինձանից, այլ ամուր կանգնեցրու ոտքերս հավատքի հաստատուն վեմի վրա և անսասան պահիր թշնամու որոգայթներից, որ մարմնիս տկարությունից վախենալով` չերկյուղեմ իմ վկայական հանդեսից: Զորացրո՛ւ ինձ, որ անաստված հեթանոսների առջև քարոզեմ և խոստովանեմ Քո Աստվածությունը և չամաչեմ, Դավիթ Մարգարեի սաղմոսի նմանությամբ, որ ասում է. «Թագավորների առջև խոսեցի Քո պատվիրանների մասին ու չամաչեցի» (Սաղմ. ՃԺԸ. 46):

Այնժամ ամբարիշտ դատավորը հրամայեց սուսերով հատել նրա ստինքները: Եվ երբ անօրեն դահիճներն այդ արեցին, սուրբ կույսը նայեց երկնքին և ասաց. «Ի՛մ Տեր Հիսուս Քրիստոս, մի՛ շրջիր երեսդ ինձանից և Սուրբ Հոգիդ մի՛ հանիր միջիցս»: Եվ երանելի կույսը քաջալերվեց Սուրբ Հոգով և դիմացավ այն տանջանքներին: Եվ դատավորը հրամայեց Հուլիանեին բանտ նետել և հսկել, իսկ սուրբ Վարվառային` մերկացնել ու խայտառակել: Եվ սկսեցին անարգելով քարշ տալ ամբողջ գավառով մեկ: Իսկ երանելի Վարվառա վկայուհին նայեց երկնքին և սկսեց աղոթել առ Աստված. «Տե՛ր Աստված, Քո Որդի և մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի ամենակալ Հայր, որ հագնում ես երկինքն ամպերով և հանդերձավորվում լույսով, զգեստավորիր Քո անարժան ծառային և ծածկիր մերկությունը մարմնիս, որովհետև հանուն Քեզ հանձն առա վիրավորանքը: Եվ մի՛ թող, որ ամբարիշտներն ու մեղսագործներն ինձ ծաղրի առարկա դարձնեն»: Եվ երբ ավարտեց աղոթքը, քերովբեական կառքով երևաց մեր Փրկիչ Քրիստոսը և Իր հրեշտակներին առաքելով` կույսին լուսեղեն զգեստներով ծածկեց, և երանելին սկսեց համարձակությամբ շրջել:

Եվ Ասկաղովն քաղաքում երանելուն կրկին կանգնեցրին դատավորի առաջ, և նա սուրբ կույս Վարվառայի վրա վճիռ կայացրեց, որ սրով հատեն նրա և իր Հուլիանե նահատակցուհու գլուխները:

Եվ սրբուհու ամբարիշտ հայրը վերցրեց սուրբ Վարվառային դատավորի մոտից և նրան լեռը տարավ: Եվ երանելին հոժարությամբ գնում էր իր գազանացյալ հոր ետևից, որ շուտ վախճանի հասնի և Քրիստոսից ստանա անանց և անթառամ պսակը: Եվ գնալիս երանելի Վարվառան սկսեց աղոթել և ասաց. «Նախահավիտյա՛ն Բանդ Աստված, անսկի՛զբ և անհասանելի Լույս, սրբերի՛ն պսակ շնորհող, որ արարիչն ու Տերն ես բոլորի: Դու երկինքը պարզեցիր իբրև կամար և երկիրը հաստատեցիր ջրերի վրա և ցողածին ամպերին հրամայեցիր անձրև տալ արդարներին ու մեղավորներին: Դու ես ծագեցնում արեգակն արդարների և մեղավորների վրա: Դու ես, որ գնում ես օդի թևերի վրա, և անդունդների սանդարամետները սարսում են Քեզանից…»: Եվ ահա ձայն եղավ երկնքից, որ ասաց. «Անպարտելի՛ ճգնավոր և քաջ նահատակ, ե՛կ և հանգիր»: Եվ սուրբը շարունակեց. «Ո՛վ Տեր, որ ասես գետնին` շրջում ես ծովի վրայով և սաստում նրա ալիքները, և ջրերը հանդարտեցնում են իրենց կոհակները, իսկ հողմերը լռեցնում իրենց ձայնը, և բոլոր տարերքները հնազանդվում են Քո կամքին: Ի՛մ Տեր Հիսուս Քրիստոս, պարգևի՛ր իմ խնդրածները և լսի՛ր Քո աղախնին: Եվ եթե որևէ մեկը հավատով կատարի իմ հիշատակը, Տե՛ր, լսի՛ր նրա խնդրանքները, ոսկորներիս շնորհ տո՛ւր և կատարիր նրա հայցածը: Տե՛ր, փրկի՛ր այդպիսիներին իրենց բոլոր նեղություններից` սովից, սրից, հիվանդություններից, վարակներից, ընկնավորությունից ու ժանտամահությունից: Քո արդար դատաստանի օրը, Տե՛ր, մ՛ի հիշիր նրանց մեղքերը, այլ թողություն տուր: Եվ ընդունի՛ր իմ հոգին խաղաղությամբ»: Եվ երկնքից ձայն լսվեց, որ ասաց. «Ո՛վ ճգնազգյաց և անպարտելի նահատակ, Իմ սիրելի Հուլիանեի հետ մեկտեղ ե՛կ և բազմիր իմ արքայության շտեմարաններում: Եվ ինչ որ խնդրում էիր, ամենը կտրվի քեզ»: Եվ երբ լռեց երկնային ձայնը, ամբարիշտ և անօրեն հայրը կանգնեց Աստծու սուրբ Վարվառայի գլխավերևում և սուսերով կտրեց նրա գլուխը, և սուրբը բարի խոստովանությամբ վկայեց: Իսկ զինվորներից մեկը նույն վայրում կտրեց Հուլիանե կույսի գլուխը: Եվ երբ լեռան վրայից ցած էին իջնում, երկնքից հուր ընկավ և այրեց դատավորին և ամբարիշտ հորը, որ անհետացան փոշու պես:

Քրիստոսի սուրբ վկաներն ու քաջ նահատակները` Վարվառան և Հուլիանեն մարտիրոսվեցին դեկտեմբեր ամսի չորսին:

Եվ Վաղենտիանոս անունով մի աստվածապաշտ և երկյուղած մարդ դատավորի հաջորդից խնդրեց սրբերի նշխարները, պատվական զգեստներ հագցրեց ու պատվով պահեց և հուղարկավորեց Իլիուպոլիս քաղաքի մերձակայքում: Եվ մինչև օրս սուրբ վկաների նշխարները հրաշքներ են գործում` ի փառս ամենասուրբ Երրորդության, այժմ և միշտ և հավիտյանս հավիտենից. ամեն:

Աղբյուր՝ Surbzoravor.am