Այսպէս է ասում Տէրը. «Ուրեմն, դէն գցելով ամէն չարութիւն, ամէն նենգութիւն, կեղծաւորութիւններ, նախանձ եւ ամէն չարախօսութիւն, որպէս նորածին երեխաներ՝ միշտ փափագող եղէք բանական եւ անխարդախ կաթին, որպէսզի նրա միջոցով աճէք փրկութեան համար» (Պետրոս 2:1-2)

Անուշ Մարգարյան․ Երազանքներ առաքող վերելակը

Վաղու՛ց, շա՛տ վաղուց մի զարմանալի թագավորություն կար՝ Ժպիտաստան մայրաքաղաքով: Ծիծաղկոտ այդ քաղաքի ամենագլխավոր հրապարակում մի կախարդական վերելակ էր հայտնվել՝ երազանքներ առաքող: Աշխարհի տարբեր ծայրերից մարդիկ գալիս էին, սեղմում վերելակի կոճակը և իրենց երազանքը տուն տանում: Առաջինը երիցուկներ վաճառող աղջկա հերթն էր: Նա այնքան տխուր էր, որ ներսում ուրախության համար ազատ տարածություն չէր մնացել: Ընդհանրապես տխրելը նրան բոլորովին չէր սազում, դրա համար էլ լեփ-լեցուն տխրությամբ եկել էր ժպիտ տանելու, որովհետև առանց այդ ժպիտի երիցուկները չէին վաճառվում: Ծիծաղկոտ քաղաքով անցնելիս տեսել էր քաղցր կրպակը, ու մայրիկի հոտով կարկանդակների բույրը քիթն էր ընկել:

Ժպիտաստանում կարկանդակն արժեր 5 լիաթոք ժպիտ, դե իսկ ժպտալը հեշտ բան չէր, մանավանդ սոված փորին:

Ամբողջությամբ շնչելով կարկանդակների բույրը՝ բավականին կշտացավ նրանց կենդանի համից: Հետո կրպակի կողքով վազեց ու հանդիպեց մի բեղավոր խրտվիլակի, որ ծղոտե սիրտ ուներ և չէր շնչում:

- Բարև, - ողջունեց ծղոտե խրտվիլակը:

- Բարև, - տխուր քաղաքավարությամբ պատասխանեց աղջիկը:

- Իսկ դու սիրտ ունե՞ս:

- Իհարկե ունեմ,- զարմացած պատասխանեց աղջիկը:

- Եվ ինձ նման ծղոտից չե՞ս:

- Ամենիևն էլ ոչ, - պատասխանեց աղջիկն ու տարօրինակ հարցից շփոթված՝ շոշափեց քիթն ու ականջները, որպեսզի համոզվի, որ ծղոտից չէ:

- Այդ դեպքում ինչ՞ ես տխուր, - հարցրեց ծղոտե խրտվիլակը:

- Որավհետև երեկվանից ոչ մի երիցուկ չեմ վաճառել, - ասաց աղջիկն ու շարունակեց, - Իսկ դո՞ւ ինչու ես տխուր:

- Դե որովհետև ծղոտից եմ ու չեմ շնչում և անգամ չգիտեմ, ինչ բույր ունեն երիցուկները, հասկանո՞ւմ ես:

- Գիտե՞ս, կամաց-կամաց սկսում եմ հասկանալ: Ճիշտ այսդպես էլ ես չգիտեմ այն կարկանդակների համը, որոնց մասին երազում եմ արդեն մի քանի րոպե: Նշանակում է, որ ես էլ քեզ պես մի քիչ ծղոտից եմ, - չարաճճի ախորժակը զսպելով՝ ասաց աղջիկն ու շարունակեց: - Բայց գիտե՞ս, երևի դու տխրում ես նրանից, որ Ժպիտաստանում չունես գոնե մեկ ընկեր:

- Ընկե՞ր, իսկ ի՞նչ է ընկերը, - շփոթված պատասխանեց ծղոտե խրտվիլակը:

- Ընկերը նա է, ում հետ դու ծիծաղում ես, թեյ ես խմում, խաղում ու խորհուրդներ ես տալիս:

- Խորհուրդնե՞ր, լավ, հիմա մտածեմ… Էս մեկը չէ, սա էլ չէ, հա՜, մտածեցի: Ինձ թվում է՝ դու պետք է իմ ընկերը դառնաս:

- Գիտե՞ս, չեմ կարող, ես շատ գործեր ունեմ, - շտապ վրա բերեց աղջիկը,- ախր դեռ պետք է ժպիտս վերադարձնեմ:

- Դե որ այդպես է, վերելակին խնդրիր, որ ինձ համար մի ընկեր առաքի:

- Իհարկե կխնդրեմ, - հուսադրող ձայնով խոստացավ աղջիկն ու շարունակեց ճանապարհը: Հետո արագ քայլերով վազեց ու հայտնվեց մի ընդարձակ սրահում, որը լուսավորված էր երկնքից թելով կախ տված աստղալապտերների շարասյունով: Ու ի՛նչ ափսոս, որ ինքն էլ երկնքից թելով կախված չէր ու ոչ մի խրթխրթան աստղ, հավանաբար կարկանդակի համով, չէր կարող փորձել: Մտքում մեկ առ մեկ նրանց կենդանի համը փորձելով՝ աղջիկը հասավ վերելակին, երազանք պահեց ու սեղմեց կոճակը: Հաջորդ վայրկյանին զարմանալի մի բան կատարվեց: Վերելակը առաքեց նրա երազած ժպիտը, բարեբախտաբար, կարկանդակի համով ու խրթխրթան: Աղջիկը ժպիտը վերցրեց ու այնպես խրթխրթան ծիծաղեց, որ Ժպիտաստան քաղաքով անցնելիս կենդանացրեց անգամ այն բեղավոր խրտվիլակին, որ ծղոտե սիրտ ուներ և չէր շնչում: Եվ ծիծաղկոտ այդ քաղաքի լուսավոր փողոցներում երկու հոգի ծիծաղում, թեյ էին խմում ու խորհուրդներ տալիս իրար: Զարմացա՞ք, մի զարմացեք: Պարզապես վերելակը ժպիտի հետ առաքել էր նաև ծղոտե խրտվիլակի երազանքն ու նրան մի հոգատար ընկեր նվիրել:

Աղբյուր՝ Granish.org