Այսպէս է ասում Տէրը. «Ամէն տղամարդ, երբ աղօթքի կանգնի կամ մարգարէանայ եւ գլուխը ծածկած պահի, անպատւում է իր գլուխը։ Եւ ամէն կին, երբ աղօթքի կանգնի կամ մարգարէանայ գլխաբաց, անպատւում է իր գլուխը» (Կորնթացիներ 11:4)

Անուշ Մարգարյան․ Երազանքներ առաքող վերելակը

Վաղու՛ց, շա՛տ վաղուց մի զարմանալի թագավորություն կար՝ Ժպիտաստան մայրաքաղաքով: Ծիծաղկոտ այդ քաղաքի ամենագլխավոր հրապարակում մի կախարդական վերելակ էր հայտնվել՝ երազանքներ առաքող: Աշխարհի տարբեր ծայրերից մարդիկ գալիս էին, սեղմում վերելակի կոճակը և իրենց երազանքը տուն տանում: Առաջինը երիցուկներ վաճառող աղջկա հերթն էր: Նա այնքան տխուր էր, որ ներսում ուրախության համար ազատ տարածություն չէր մնացել: Ընդհանրապես տխրելը նրան բոլորովին չէր սազում, դրա համար էլ լեփ-լեցուն տխրությամբ եկել էր ժպիտ տանելու, որովհետև առանց այդ ժպիտի երիցուկները չէին վաճառվում: Ծիծաղկոտ քաղաքով անցնելիս տեսել էր քաղցր կրպակը, ու մայրիկի հոտով կարկանդակների բույրը քիթն էր ընկել:

Ժպիտաստանում կարկանդակն արժեր 5 լիաթոք ժպիտ, դե իսկ ժպտալը հեշտ բան չէր, մանավանդ սոված փորին:

Ամբողջությամբ շնչելով կարկանդակների բույրը՝ բավականին կշտացավ նրանց կենդանի համից: Հետո կրպակի կողքով վազեց ու հանդիպեց մի բեղավոր խրտվիլակի, որ ծղոտե սիրտ ուներ և չէր շնչում:

- Բարև, - ողջունեց ծղոտե խրտվիլակը:

- Բարև, - տխուր քաղաքավարությամբ պատասխանեց աղջիկը:

- Իսկ դու սիրտ ունե՞ս:

- Իհարկե ունեմ,- զարմացած պատասխանեց աղջիկը:

- Եվ ինձ նման ծղոտից չե՞ս:

- Ամենիևն էլ ոչ, - պատասխանեց աղջիկն ու տարօրինակ հարցից շփոթված՝ շոշափեց քիթն ու ականջները, որպեսզի համոզվի, որ ծղոտից չէ:

- Այդ դեպքում ինչ՞ ես տխուր, - հարցրեց ծղոտե խրտվիլակը:

- Որավհետև երեկվանից ոչ մի երիցուկ չեմ վաճառել, - ասաց աղջիկն ու շարունակեց, - Իսկ դո՞ւ ինչու ես տխուր:

- Դե որովհետև ծղոտից եմ ու չեմ շնչում և անգամ չգիտեմ, ինչ բույր ունեն երիցուկները, հասկանո՞ւմ ես:

- Գիտե՞ս, կամաց-կամաց սկսում եմ հասկանալ: Ճիշտ այսդպես էլ ես չգիտեմ այն կարկանդակների համը, որոնց մասին երազում եմ արդեն մի քանի րոպե: Նշանակում է, որ ես էլ քեզ պես մի քիչ ծղոտից եմ, - չարաճճի ախորժակը զսպելով՝ ասաց աղջիկն ու շարունակեց: - Բայց գիտե՞ս, երևի դու տխրում ես նրանից, որ Ժպիտաստանում չունես գոնե մեկ ընկեր:

- Ընկե՞ր, իսկ ի՞նչ է ընկերը, - շփոթված պատասխանեց ծղոտե խրտվիլակը:

- Ընկերը նա է, ում հետ դու ծիծաղում ես, թեյ ես խմում, խաղում ու խորհուրդներ ես տալիս:

- Խորհուրդնե՞ր, լավ, հիմա մտածեմ… Էս մեկը չէ, սա էլ չէ, հա՜, մտածեցի: Ինձ թվում է՝ դու պետք է իմ ընկերը դառնաս:

- Գիտե՞ս, չեմ կարող, ես շատ գործեր ունեմ, - շտապ վրա բերեց աղջիկը,- ախր դեռ պետք է ժպիտս վերադարձնեմ:

- Դե որ այդպես է, վերելակին խնդրիր, որ ինձ համար մի ընկեր առաքի:

- Իհարկե կխնդրեմ, - հուսադրող ձայնով խոստացավ աղջիկն ու շարունակեց ճանապարհը: Հետո արագ քայլերով վազեց ու հայտնվեց մի ընդարձակ սրահում, որը լուսավորված էր երկնքից թելով կախ տված աստղալապտերների շարասյունով: Ու ի՛նչ ափսոս, որ ինքն էլ երկնքից թելով կախված չէր ու ոչ մի խրթխրթան աստղ, հավանաբար կարկանդակի համով, չէր կարող փորձել: Մտքում մեկ առ մեկ նրանց կենդանի համը փորձելով՝ աղջիկը հասավ վերելակին, երազանք պահեց ու սեղմեց կոճակը: Հաջորդ վայրկյանին զարմանալի մի բան կատարվեց: Վերելակը առաքեց նրա երազած ժպիտը, բարեբախտաբար, կարկանդակի համով ու խրթխրթան: Աղջիկը ժպիտը վերցրեց ու այնպես խրթխրթան ծիծաղեց, որ Ժպիտաստան քաղաքով անցնելիս կենդանացրեց անգամ այն բեղավոր խրտվիլակին, որ ծղոտե սիրտ ուներ և չէր շնչում: Եվ ծիծաղկոտ այդ քաղաքի լուսավոր փողոցներում երկու հոգի ծիծաղում, թեյ էին խմում ու խորհուրդներ տալիս իրար: Զարմացա՞ք, մի զարմացեք: Պարզապես վերելակը ժպիտի հետ առաքել էր նաև ծղոտե խրտվիլակի երազանքն ու նրան մի հոգատար ընկեր նվիրել:

Աղբյուր՝ Granish.org