Այսպէս է ասում Տէրը. «Կին արարածը թող ուսանի լռութեամբ, կատարեալ հնազանդութեամբ։ Եւ ես թոյլ չեմ տալիս, որ կին արարածը ուսուցանի կամ էլ խօսքով իշխի տղամարդու վրայ, այլ թող լուռ մնայ. որովհետեւ նախ Ադամը ստեղծուեց եւ ապա՝ Եւան» (Տիմոթեոս 2:11-13)

Նարինե Կռոյան. Երազողը

Օրը քամոտ էր: Թեթև հողմը փողոցի փոշին պտտում, վեր էր հանում ամեն բան, ինչ հարմար էր գտնում, ինչ կարողանում էր բարձրացնել: Ամպերի ետևից մերթ ընդ մերթ դուրս եկող արևին երբեմն հաջողվում էր գունավորել քամու խաղը և շուրջը ողողել անսահման մի պայծառությամբ, որ նայողի աչք էր ծակում:

Բակի ավտոտնակներից մեկի վրայից նայողները երկուսն էին՝ մեծ ու փոքր երկու կատու: Մեծն ամբողջ մարմնով փռվել էր ավտոտնակի տաք տանիքի վրա, մինչդեռ փոքրը, պոչը թաթիկների տակ, չորս կողմն էր նայում:

Դիմացի հսկայական բարդին մի պահ ստվերում, հետո ետ էր քաշում շուքը՝ ասես խաղալով փոքրիկի հետ:

Ստվերը բռնել չէր հաջողվում: Վերջապես նա հոգնեց ու նայեց պառկածի կողմը.

- Սա ինչ ծառ է, Ուռռռսուլա:

- Բարդի է:

- Նա ինձ ուզում է զայրացնե՞լ:

- Չգիտեմ: Ես ծառերի լեզուն չեմ հասկանում: Գուցե ուզում է խաղալ քեզ հետ:

- Իսկ այն սպիտակ բմբուլները, որ նրա վրայից այս ու այն կողմ են թռչում, փաթիլնե՞ր են: Դե, որ ձմռանը տեսանք, որ սառն էին ու անդուր:

Պառկածը ևս որոշեց նստել: Նա երկար նայեց բարդու կողմն ու կկոցելով աչքերն ասաց.

- Չէ: Սրանք բարդու երազանքներն են:

- Երազանքն ի՞նչ է, Ուռռռսուլա:

- Ախ, իմ փոքրիկ Մյունու, երազանքը……, - պատասխանողը մի պահ դադար առավ, մտազբաղ քորեց ականջի ետևն ու շարունակեց:- Երազանքը մի բան է, որ շատ-շատ ես ուզում ունենալ:

- Հասկացա,- տխուր ձգեց փոքրիկը: - Երազանքը, փաստորեն, ուտելու բան է: Ասենք՝ ճնճղուկ կամ մի չաղլիկ մկնիկ, կամ էլ՝ հավի ոսկորի կտոր, որ երրորդ հարկի այն նիհարիկ աղջիկն է մեզ համար ներքև գցում…

Ուռռռսուլան ծիծաղեց.

- Հիմարիկ, երազանքներն ավելի վեհ բաներ են: Իսկ վեհ բաները ստամոքսում չեն ապրում, վեհ բաները քո սրտի մեջ են: Տես, եթե այսօր մեզ հաջողվի ինչ-որ բան ուտել, մեր երազանքը կիրականանա՞… Ոչ, Մյունու, ոչ, ոչ , ոչ …. Մենք ընդամենը կկշտանանք: Ինչպես կարող է ինչ-որ կեղտոտ մի մուկ երազանք կոչվել:

Մյունուն ոչինչ չհասկացավ: Նա իր սրտի տեղը չգիտեր, իսկ փորիկի տեղը լավ գիտեր, այն էլ ինչպես: Եվ նրա բոլոր երազանքները, փաստորեն, սրտի փոխարեն ստամոքսն էին նախընտրել:

- Երազները,- շարունակեց Ուռռռսուլան, - թեթև են, նրանք ճախրելու համար են ծնվում, իսկ ստամոքսում եղածն անպայման մարսվում է: Գիտես՝ ինչ է դառնում: Զզվելի է, չէ՞:

Ուռռռսուլան ձգեց իրանն ու մեջքով շրջվեց փոքրիկի կողմը:

Մյունուն ևս փոխեց դիրքը: Նա թաթերի բարձիկները զգուշորեն դնելով՝ նստեց Ուռռռսուլայի դիմաց ու կրկին պոչիկը թաքցրեց ոտքերի արանքում.

- Իսկ ճնճղուկը՞…. Ախր, նա էլ է թռչում և նա մուկ չէ:

Ուռռռսուլան արհամարհական փոքրիկի կողմը նայեց:

Մյունուն շփոթվեց.

- Իսկ ինչի՞ մասին է երազում բարդին:

- Երևի տեղից պոկվելու, թռչելու մասին,- Ուռռռսուլան գիտեր, որ ինքն իմաստուն է:

- Իսկ ինչու՞ նա չի շարժվում, ասենք՝ մեզ նման:

- Որովհետև ծառ է: Ես իմ երկարուձիգ կյանքի ընթացքում դեռ ոչ մի քայլող, առավել ևս թռչող ծառ չեմ տեսել:

- Հասկացա: Նրան ինչ-որ մեկը երևի կապել է կողքի բակի այն միայնակ շան նման:

- Ծառերն արմատներ ունեն: Արմատներով են սնվում: Եթե արմատից պոկես, կմեռնեն:

- Այսինքն՝ կամ պիտի կուշտ մնան, կամ մեռնե՞ն:

- Մյունու,- զարմացավ իմաստունը, - այդ ինչե՞ր ես ասում: Երբեք մտքովս չէր անցել:

Փոքրիկն իրեն լավ զգաց.

- Ինչ ուրախ եմ, որ ծառ չեմ:

- Ինչու՞:

- Որովհետև ես կարող եմ և կուշտ մնալ (իհարկե՝ ոչ միշտ), և գնալ՝ ուր ցանկանամ:

- Բարդու փաթիլներն են տանում նրա երազները: Այդպես ծառը թռչում է իր՝ փաթիլների նմանվող սերմերի մեջ՝ հուսալով երևի, որ աշխարհը գոնե իր սերմերը կտեսնեն:

- Տեսնո՞ւմ են:

- Չէ: Նրանք էլ են մի տեղ վայր ընկնում և կառչում հողին՝ կուշտ մնալու համար:

- Ու սպանում են մայրիկի և իրենց երազանքը:

Ավտոտնակի կողքով ինչ-որ մարդ անցավ: Նրան հավանաբար դուր չեկան բարդու երազանքները: Մարդը կանգ առավ, փռշտաց, հետո երկար հազաց ու թաշկինակով սրբելով քիթն ու աչքերը՝ զայրացած փնթփնթաց.

- Երբ են էս անտեր ծառը կտրելու: Էս ալերգիան ինձ մի օր կսպանի:

Կատուները անտեսանելի մի ազդանշանով հանկարծ կծկվեցին ու միասին մի կիսաշրջան կազմելով՝ պառկեցին ավտոտնակի մերկ տանիքի վրա:

Քամու հերթական պոռթկումը Ուռռռսուլայի հին մորթուց մի մազափունջ պոկեց և օդում նրա հետ խաղալով՝ բերեց ու փակցրեց արդեն հեռացող մարդու տաբատի փողքերին:

Մարդը կատաղեց:

Մյունուն նրան չլսեց: Նա տեղից վեր թռավ և գլխով հրելով՝ փորձեց վերկացնել իր քնած բարեկամին.

- Ուռռռսուլա նայիր: Ես հիմա նաև քո երազանքներն եմ տեսնում: Տես, թե ինչպես են թռչում, երբ դու բարդու նման չես, և դու, ես կարող ենք գնալ ուր ուզում ենք… Օրինակ, այն տարօրինակ մարդու տաբատին կպած:

- Հիմարիկ, իմ բուրդը նրան պարզապես զայրացնում է: Ուրիշի երազանքները միշտ էլ ինչ-որ մեկին խանգարում են, և ուր էլ գնաս, կգտնվի մեկը, ում դրանք անպայման կխանգարեն: Ուրեմն՝ արժե ինչ-որ տեղ գնա՞լ, Մյունու, եթե անկախ տեղից, միևնույն է, քաղցած ես մնալու,- Ուռռռսուլան հորանջեց ու քիթը մտցրեց մոթու մեջ:

- Ես կգնամ, Ուռռռսուլա, անպայման կգնամ,- միայն իր համար լսելի պատասխանեց փոքրիկն ու դունչը ձգեց երրորդ հարկի բաց պատուհանի կողմը, ուր շտապում էին նաև բարդու միամիտ փաթիլները:

Մյունուն արդեն գիտեր, թե որքան դժվար է դատարկ փորով երազելը, երբ մկնիկի, ճնճղուկի, բարդու և անգամ այն փնթփնթան մարդու երազանքներն այնքան տարբեր էին: Բոլորից ավելի նա մարդուն խղճաց, որովհետև մարդը երազանքներ չուներ, որովհետև նրա երազանքը ուրիշի՝ երազանք չունենալն էր, որովհետև նա ոչ փետուրներ, ոչ կարգին բուրդ, ոչ էլ բարդու նման փաթիլներ ուներ: