Այսպէս է ասում Տէրը. «Արդ, մի՛ կորցրէք ձեր վստահութիւնը, որի մէջ մեծ վարձատրութեան հատուցում կայ: Ձեզ համբերութիւն է պէտք, որպէսզի Աստծոյ կամքը կատարելով՝ հասնէք նրա խոստմանը» (Եբրայեցիներ 10:35)

Քույրերի և եղբայրների միջև եղած սերը

Ծնողներն իրենց երեխաների միջև պետք է սեր մշակեն: Կամենալով օժանդակել ավելի թույլ երեխային, նրանք դրա համար պետք է հող նախապատրաստեն՝ ավելի ուժեղ երեխայի «համաձայնությունը» ստանալով: Այսինքն, նրանք պետք է օգնեն ավելի ուժեղ երեխային հասկանալու, որ իր եղբայրը կամ քույրը կարիքի մեջ է գտնվում: Արդարությունն Աստծո գործն է, և այն պետք է հավասարապես բաշխված լինի ավագների և կրտսերների միջև: Արդարությունն ավագին տրվում է հարգանքի միջոցով, կրտսերին՝ սիրո, այնպես որ նա չվնասվի: Այդ մասին հիշատակվում է Երկրորդ Օրինաց գրքի 1:17 տողում: Օրինակ, եթե ավագ եղբայրն է մեղավոր, ապա մենք պետք է կրտսերին արդարացնենք, բայց միևնույն ժամանակ չվիրավորելով ավագին՝ կրտսերի ներկայությամբ: Մենք պետք է մեղավորի հետ առանձին խոսենք, որպեսզի նա հասկանա իր սխալը:

- Հա՛յր, իսկ ինչպե՞ս է խանդը բուժվում, որը սովորաբար ավագ եղբայրներն ու քույրերն են ունենում կրտսերների նկատմամբ:

- Խանդը կիրք է: Սակայն, եթե երեքամյա փոքրիկը տեսնում է, թե ինչպես է մայրը կրծքով կերակրում նորածին եղբորը կամ քույրիկին, ապա նա որոշ կերպով արդարացված է իր խանդի հարցում, որովհետև դեռ վերջերս հենց իրեն էին կրծքով կերակրում: Այժմ նա եղբորն է տեսնում մայրիկի գրկում ու մտածում է. «Դեռ երեկ էր, որ մայրիկն ինձ էր իր գիրկն առնում, իսկ այժմ ինձ հետին պլան է մղել»: Եթե փոքրիկը տատիկ ունի, լավ է, քանի որ կա մեկն՝ ում մոտ կարող է մխիթարություն գտնել: Սակայն, երբ նա արդեն չորս տարեկան դառնա՝ պետք է ավելի քիչ խանդի: Իսկ երբ արդեն վեցը լրանա՝ մայրը պետք է ասի նրան. «Դու արդեն մեծ ես: Ո՞ր մի մայրիկն է իր գիրկն առնում այդքան մեծ երեխայի»: Եթե մայրն օգնի փոքրիկին հաղթահարելու իր խանդը, ապա նա միայն լուրջ առիթներով կվազի մայրիկի մոտ: Իսկ եթե երեխան ուզում է մոր փեշին անվերջ կպած մնալ, ապա դրա մեջ հիվանդագին ինչ-որ բան կա:

Պաիսիոս Աթոսացու «Ընտանեկան Կյանք» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի