Այսպէս է ասում Տէրը. «Այո՛, դարձէ՛ք ձեր Տէր Աստծուն, որովհետեւ նա ողորմած է եւ գթասիրտ, համբերատար եւ բազումողորմ եւ ափսոսում է մարդկանց չարիքների համար» (Հովել 2:13)

Երազիկ Գրիգորյան. Շեկոն

Գիտե՞ք, թե ինչու են այն մարդիկ կարճ ճանապարհը թողած՝ երկար ճանապարհով գնում: Որովհետև չգիտեն, թե ինչով վերջացավ Շեկոյի պատմությունը:

Ասենք, դուք այդ պատմության սկիզբն էլ չգիտեք: Դե, ուրեմն լսեք: Ես Շեկոյի պատմությունը կպատմեմ սկզբից մինչև վերջ:

Կար-չկար, աշխարհում Շեկո անունով մի շուն կար: Չէ՛: Շեկոյի պատմությունն այդպես չեն պատմում: Շեկոն հո հեքիաթի շուն չէ՞: Շեկոն մեր բակում էր ապրում: Ես իմ աչքով տեսել եմ նրան: Իմ ձեռքով շատ հեռվից ոսկոր եմ գցել նրա առաջ ու իմ ոտքերով փախել եմ նրանից:

Կարծեցիք՝ վախկո՞տ եմ: Իսկ Շեկոյից ո՞վ չէր վախենում: Շեկոյի ահից թե՛ մարդ, թե՛ կենդանի՝ կարճ ճանապարհը թողած՝ երկար ճանապարհով էին գնում: Մի բան էլ որ ասեմ, ավելի կզարմանաք: Շեկոն հաստ շղթայով կապած էր իր բնից: Շղթայով կապած շնի՞ց էլ կվախենան: Իհարկե, կվախենան, եթե դա մեր բակի Շեկոն է:

Շեկոյին դեռ փոքրուց էին շղթայով կապել: Մեծանում էր Շեկոն ու ամեն տարի նրա վզի շղթային մի օղակ էին ավելացնում: Ի՜նչ շուն էր, ի՜նչ շուն: Նրա շղթայի զնգզնգոցից անգամ բոլորը սարսափած փախչում էին:

- Մի՛ վախեցեք, կապած է,- ասում էր Շեկոյի տերը:

Հետո՞ ինչ, որ կապած էր: Շեկոն այնպես էր հարձակվում, որ թվում էր, թե գետինն էլ շղթայի հետ կպոկի ու վրա կտա:

Բայց նրա ցատկը միշտ օդում էր մնում: Ու պիտի տեսնեիք, թե շունն ի՜նչ չարությամբ էր նայում իր շղթային, ի՜նչ կատաղությամբ: Նույն չարությամբ ու կատաղությամբ Շեկոն նայում էր նրանց, ովքեր վախեցած փախչում էին իրենից:

Շեկոյի աչք ու ականջից հեռու նրա մասին խոսելը մեր բակի տղաների սիրած գործն էր: Բա շղթա՜ն….: Մի առանձին զրույցի թեմա էր Շեկոյի շղթան: Տեսնես ինչի՞ց էր սարքած: Ո՞նց էր դիմանում: Ո՞նց էր, որ չէր պոկվում:

«Շղթան որ չլինի, է՜….», «Շղթան որ չլինի, է՜….»: Այսպես իրենց խոսքը սկսում ու իրար հերթ չտալով՝ մեր բակի տղաները պատմում էին իրենց երևակայությունների մասին: Եվ ում երևակայության մեջ Շեկոն ավելի ուժեղ շուն էր, նա հաղթում էր մյուսներին: Անշղթա Շեկոյի անելիքը կարծես իրենց էին վերագրում մեր բակի տղաները:

Իսկ հաջորդ օրը, հաղթող թե պարտված՝ բոլորը կարճ ճանապարհը թողած՝ երկար ճանապարհով էին գնում:

Ու մի օր էլ մեկը մյուսին «կապած շնից վախեցող» ասելով՝ մեր բակի տղաները հավաքվեցին ու գնացին կարճ ճանապարհով անցնելու:

Հեռվից միայն բույնն էր երևում: Շեկոն ու շղթան բնում էին: Տղաները սիրտ արեցին ու շղթայի երկարությունը հիշելով՝ քիչ-քիչ մոտացան:

Իսկ Շեկո՞ն….: Շեկոն մի մեծ ոսկոր կրծել ու կեսօրի շոգից նեղված՝ իր բույնն էր մտել: Բայց այդ ո՞վ էր սիրտ արել՝ իր բնի մոտով անցնելու: Ովքե՞ր են սրանք: Ու Շեկոն չհամբերեց, որ բնից դուրս գա ու հենց բնի միջից իր ողջ չարությամբ ու կատաղությամբ դուրս նետվեց: Նետվեց ու….: Ու Շեկոյի շղթան կտրվեց….
Շեկոյի շղթան կտրվեց:

Շեկոն ցատկեց ու չորս ոտքը դրեց այն տեղին, որտեղ ոտք չէր դրել երբեք: Շրջվեց ու նայեց շղթային: Ինչքա՜ն էր երազել պոկված տեսնել այդ շղթան: Ինչքա՜ն էր կատաղեցրել իրեն այդ զնգզնգանը, որ հիմա սատկած օձի պես ընկած էր իր առաջ: Իր հարձակումը միշտ կիսատ էր մնացել դրա պատճառով: Եվ ահա… շղթան կտրված է:

Ժամանակն է, որ Շեկոն ցույց տա կարճ ճանապարհով անցնողներին: Ահա նրանք. քարացած, լեղիները ջուր կտրած՝ կանգնած են իր առաջ: Դե՛:

Շեկոն մի քայլ առաջ գնաց: Շրջվեց ու նայեց շղթային: Մի քայլ էլ արեց: Նորից շրջվեց ու նայեց շղթային: Տղաներից մեկն ակամա մի շարժում արեց: Շեկոն ցնցվեց, առջևի ոտքերը ձգեց ու սկսեց դողալ: Տղաները սիրտ արեցին ու մի քայլ առաջ եկան: Շեկոն նայեց տղաներին, նայեց իր պոկված շղթային ու հետ-հետ գնաց: Տղաներն էլի առաջ եկան:

Շեկոն շրջվեց ու գնաց դեպի իր բույնը:

Ու բոլորը տեսան ոտքերի արանքը մտած նրա պոչը:

Ամեն ինչ վերջացած էր: Շեկոյի գաղտնիքը բացված էր: Ու բացված էր նախ ի՛ր համար: Վե՛րջ: Երկաթե զնգզնգանը

կտրվել էր ու նեղ պահին դավաճանել իրեն:

Այս ամենը կատարվեց շոգ կեսօրին:

Երեկոյան մեր բակի տղաները Շեկոյի հետ մոտիկից էին ծանոթանում: Շեկոյի բույնը կանգնած էր իր տեղում, բայց ոնց որ առաջվանը չլիներ: Դա երևի նրանից էր, որ տղաները պոկել, դեն էին գցել Շեկոյի շղթան: Ո՛չ շունը, ո՛չ տղաները դրա զնգզնգոցը լսել չէին ուզում:

Դուք ամեն ինչ իմացաք: Բայց նրանք, ովքեր չգիտեն, թե ինչով վերջացավ Շեկոյի պատմությունը, դեռ կարճ ճանապարհը թողած՝ երկարով են գնում:

Ես չէի ուզում բացել Շեկոյի գաղտնիքը, բայց չդիմացա ու պատմեցի ամբողջ պատմությունը: Սկզբից մինչև վերջ:

Բայց երկնքից երեք խնձոր չի ընկնի: Որովհետև սա հեքիաթ չէ, և Շեկոն էլ հեքիաթի շուն չէ: Շեկոն իսկական շուն է:

Նա ապրում էր մեր բակում: Ես իմ աչքով տեսել եմ նրան: Իմ ձեռքով շատ հեռվից ոսկոր եմ գցել նրա առաջ ու իմ ոտքերով փախել եմ նրանից:

Քանի դեռ Շեկոն հաստ շղթայով կապած էր իր բնից:

Աղբյուր՝ Granish.org