Այսպէս է ասում Տէրը. «Արդ, մի՛ կորցրէք ձեր վստահութիւնը, որի մէջ մեծ վարձատրութեան հատուցում կայ: Ձեզ համբերութիւն է պէտք, որպէսզի Աստծոյ կամքը կատարելով՝ հասնէք նրա խոստմանը» (Եբրայեցիներ 10:35)

Կատարելության ձգտումը՝ քրիստոնյայի պայքար

Քրիստոս պատվիրում է՝ լինել կատարյալ, ինչպես մեր երկնավոր Հայրն է կատարյալ:

Կատարելություն ասելով պատկերացնում ենք հոգեվիճակ: Իրականում յուրաքանչյուր մարդ կարող է ունենալ կատարելության զգացում, դա արդյունքն է այն բանի, երբ մարդն անկեղծ հավատքի շնորհիվ հանդիպում է Աստծուն:

Մեզնից յուրաքանչյուրը գոնե մեկ անգամ ունեցել է այդ փորձառությունը: Աստծո հետ ամեն հանդիպում ենթադրում է կատարելության վերապրում:

Սովորաբար բառերը բավական չեն՝ նկարագրելու զգացումը, որը յուրաքանչյուր մարդ ապրում է Աստծուն հանդիպելիս: Բառերը այնքան կատարյալ չեն, որպեսզի դրանցով սահմանենք կատարելությունը. այն պետք է պարզապես ապրել:

Մենք միշտ շատ բարդ ենք պատկերացնում մեր և Աստծո հանդիպումը. միանգամից մտածում ենք հավիտենականության մասին, հանդերձյալ կյանքի մասին, սկսում ենք վախենալ դատաստանից և այլն: Պետք է գիտակցել, որ կատարելության հոգեվիճակը ոչ միայն հանդերձյալ կյանքին վերաբերող իրողություն է, այլ նաև վերաբերում է երկրային կյանքին: Պարզապես մեզ խանգարում է մեղքի գիտակցումը:

Իհարկե, մարդն իր բնությամբ կատարյալ չէ, մեղանչական է և անընդհատ խնդիր ունի ձգտելու կատարելության, նմանվելու Աստծուն: Միևնույն ժամանակ, կատարելությունը մի հոգեվիճակ է, որին մարդը կարող է հասնել նաև անկատար լինելով, և այդ հնարավորությունը մեզ տվեց Քրիստոս:

Քրիստոսի զոհաբերությամբ մենք հնարավորություն ստացանք ճաշակելու կատարելությունը, առանց կատարյալ լինելու:

Պարզապես մարդը, նայելով իր մեղավոր բնությանը, չի հավատում, որ կարող է հանդիպել Աստծուն: Բայց այդ հանդիպումը հնարավոր է, որովհետև մարդն Աստծուն հանդիպում է ոչ թե իր բարի գործերի շնորհիվ, այլ՝ Աստծո ողորմության ու զոհաբերության շնորհիվ: Որովհետև ոչ թե մարդն է գնում առ Աստված, այլ Աստված է մարդուն ընդառաջ գալիս: Այս տեսանկյունից է հնարավոր կատարելության վերապրումը երկրի վրա:

Այլ բան է, երբ մարդն ունենում է կատարելության զգացումը, սակայն կորցնում է այն: Սա էլ հենց այն պայքարն է, որը մարդու ամբողջ կյանքի ուղեկիցն է:

Աստված յուրաքանչյուր մարդուց պահանջում է կատարյալ լինել, բայց դրա համար պետք է հասկանալ կատրելության էությունը: Աստված հորդորում է կատարյալ լինել բարի գործերի մեջ: Սա էապես փոխում է պատգամի իմաստը: Ամեն մարդ ունի կատարելության իր պատկերացումը՝ պատվիրանապահություն,ապաշխարություն, եկեղեցի հաճախել, աղոթք: Այս ամենը միասին կատարելություն չեն, սակայն միջոցներ են, որոնք կարող են մեզ կատարելության առաջնորդել:

Կատարելությունն Աստծուն ձգտելն ու նմանվելն է: Սակայն այս ճանապարհին մարդը հանդիպում է զանազան արգելքների, խոչընդոտների, գայթակղությունների ու փորձությունների: Եվ սա է քրիստոնյայի պայքարը: Խնդիրը ոչ թե կատարյալ լինելն է, այլ կատարելության ձգտելը: Մարդկային տեսանկյունից կատարյալ լինելը չափազանց սուբյեկտիվ գնահատական է: Երբ մարդը կարծում է, թե կատարյալ է, սկսում է դատել իրեն շրջապատող մարդկանց:

Մարդն ինքն իրենով չի կարող կատրյալ լինել: Քրիստոսի զոհաբերությամբ է մարդը կատարյալ: Մարդու հանդիպումն Աստծո հետ հնարավոր է Քրիստոսի խաչի լույսի ներքո: Աստված տեսնում է մեզ Քրիստոսի հետ խաչ բարձրացած: Այդ պատճառով մարդը պետք է իր կատարելությունը Քրիստոսի մեջ փնտրի: Քրիստոնյան նա չէ, ով անընդհատ մտածում է Աստծո մասին, այլ նա է, ով ապրում է Աստծո կամքի համաձայն:

Հաճախ մարդը պայքարում է հանուն իր պատվի, համբավի և ավելի քիչ՝ Աստծո փառքի համար: Կատարելության պայքարը Աստծո համար պայքարն է:

Մենք միշտ էլ բարդ ենք պատկերացնում Աստծո հետ մեր հանդիպումը,բայց այն տեղի է ունենում ոչ թե նրա համար, որ մենք արժանի ենք, այլ՝ Աստված է այդպես կամենում:

Տեր Եսայի քհն. Արթենյան

Աղբյուր՝ Holytrinity.am