Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Ուրիշի ցավին մասնակից լինելը

Երբ մարդ ցավ է զգում իր մերձավորի համար, ապա դա որոշակի կերպով Աստծո գորովն է շարժում: Աստված ուրախանում է, որովհետև այդպիսի մարդն, իր սիրով, ցույց է տալիս, որ սերտ կապի մեջ է Աստծո հետ և դա նրան աստվածային մխիթարություն է բերում: (Եթե այդ աստվածային սփոփանքը չլիներ) մարդ չէր կարողանա տանել մերձավորի համար զգացած ցավը:

- Հա՛յր, ինչպե՞ս կարող ենք ուրիշի ցավը զգալ:

- Եթե դու նույնպես ցավ ես զգում, ապա ուրիշ մարդու ցավի մասին ես մտածում, փոխարինում ես նրան ու մեծ ցավ ես զգում ոչ թե քո, այլ՝ նրա համար: Այսինքն, քո սեփական ցավն օգնում է քեզ այլոց ցավը հասկանալու: Իսկ երբ սեփական ցավդ ուրախությամբ ես ընդունում՝ սփոփում ես նաև նրանց, ովքեր ցավ են զգում: Սակայն, իհարկե, մի բան է ուղղակի իմանալ, որ ինչ-որ մեկը հիվանդացել է, իսկ ուրիշ բան է ինքդ հիվանդանաս: Այդ ժամանակ հասկանում ես հիվանդին: Առաջ, երբ «քիմիաթերապիա» բառը լսում էի, մտածում էի, որ դա «խիմոթերապիա»*-ն է, այսինքն մտածում էի, որ քաղցկեղով հիվանդներին հյութ, մաքուր սննդամթերք են տալիս որպես դեղորայք: Որտեղի՞ց իմանայի, թե ինչ է «քիմիաթերապիան»: Սակայն հիմա հասկացա, թե ինչ տանջանք է դա:

- Հա՛յր, իսկ ո՞րն է ավելի տանջալից՝ քիմիաթերապիան, թե՞ ճառագայթումը:

- Տանջալի՞ց: Մեկը մյուսից հեշտ չէ՝ թե՛ ճառագայթումը, թե՛ քիմիաթերապիան… Եվ ամենից վատն այն է, որ այդ բոլոր գործողություններն ախորժակ են փակում: Պետք է լավ սնվես, բայց ոչինչ չես կարողանում ուտել: Իսկ բժիշկները պնդում են. «Պետք է լավ սնվես»: Իհա՛րկե պետք է, բայց ինչպե՞ս ուտես, եթե այդ բոլոր քիմիաթերապիաներն ու ճառագայթումներն ախորժակ են փակում ու քեզ դիակի են վերածում: Երբ ես ճառագայթման կուրս էի անցնում, չնայած այն բանին, որ ամբողջովին այրվում էի՝ ընդհանրապես չէի կարողանում ջուր խմել: Նույնիսկ ջուրն էր զզվանք առաջացնում: Սկսում էի փսխել դրանից**:

- Հա՛յր, եթե Դուք մի փոքր շուտ համաձայնվեիք վիրահատվել…

- Ի՞նչ «մի փոքր շուտ»-ի մասին է խոսքը: Ես չեմ աղոթում առողջանալու համար, որովհետև քաղցկեղով հիվանդ լինելով՝ տանջվում եմ նրանց հետ, ովքեր տառապանք են զգում: Ավելի լավ եմ հասկանում նրանց, ովքեր ցավ են զգում և մասնակից եմ դառնում նրանց ցավին: Բայց դրանից բացի, հիվանդությունը հոգևոր կերպով օգտակար է նաև ինձ համար: Ես միայն այն եմ խնդրում, որպեսզի ի վիճակի լինեմ ինքնուրույն հոգ տանելու իմ մասին և ուրիշներին օգնելու: Սակայն թող լինի այնպես, ինչպես Աստված է կամենում:

Եթե դու մի հիվանդություն ունես և այն քեզ չի զբաղեցնում (այսինքն ուշադրություն չես դարձնում դրա վրա), ապա դու, եթե կարելի է այդպես արտահայտվել, իրավունք ունես Աստծուն խնդրելու, որպեսզի Նա այլ մարդկանց առողջական վիճակը լավացնի: Բայց այն մարդը ևս, ում ոչ մի տեղը չի ցավում, թող գոնե մի փոքր տառապի նրանց փոխարեն, ով ցավ ունի: Ինչպես ֆարասեցիներն էին ասում. «Ես քո մախաղը կտանեմ», այսինքն ցավդ, տանջանքդ, վիշտդ ինձ վրա կվերցնեմ:

- Հա՛յր, իսկ ի՞նչ կերպ էին իրենց վրա վերցնում:

- Սիրո միջոցով: Մարդ, եթե սիրով է մեկին ասում. «Ցավդ կտանեմ», ապա վերցնում է այն: Սակայն, եթե վերցնի այն՝ հետագայում մեծ համբերություն, արիություն և ուժ է հարկավոր այն տանելու համար: Որոշ մարդիկ գալիս ու ասում են ինձ. «Հա՛յր, ուզում եմ ցավդ ինձ վրա վերցնել»: Ոմանք դա իրոք արիությամբ են ասում, սակայն որոշ վախլուկներ իրենք էլ չեն հասկանում, թե ինչ են խոսում: Իրենք հենց առաջին չնչին բանից բժշկի մոտ են վազում և շատ շուտ հուսահատվում են: Չեն կարողանում սեփական փոքր ցավին դիմանալ, և դեռ ասում են, թե իմ ցավն իրենց վրա կվերցնեն: Ավելի լավ է իրենց սեփական ցավին դիմանային, ուրախությամբ ընդունեին այն դառնությունները, որ Աստված թույլ է տալիս և իբրև թե սիրուց դրդված չխնդրեին, որպեսզի այլոց ցավն իրենց վրա վերցնեն: Քանի որ, եթե Աստված կատարի նրանց խնդրանքը, բայց իրենք արդեն մոռացած լինեն, թե ինչ էին խնդրել և սկսեն տրտնջալ, ապա հնարավոր է, որ նույնիսկ Աստծուն մեղադրեն այն բանի համար, ինչ իրենց հետ պատահեց:

* Հունարեն "χυμός" բառից, որ հյութ է նշանակում:

** Արտասանվել է 1994թ. հունիսին, վախճանից մեկ ամիս առաջ:

Պաիսիոս Աթոսացու «Ընտանեկան կյանք» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

Աղբյուր՝ Surbzoravor.am