Այսպէս է ասում Տէրը. «Այո՛, դարձէ՛ք ձեր Տէր Աստծուն, որովհետեւ նա ողորմած է եւ գթասիրտ, համբերատար եւ բազումողորմ եւ ափսոսում է մարդկանց չարիքների համար» (Հովել 2:13)

Սահակ եպիսկոպոս Մաշալյան. Անհրաժեշտ է զորանալ Աստծո սիրո մեջ...

Ի՞նչից է առաջանում վախը:Կարծում եմ, վախն ամենից առաջ տգիտությունից է առաջանում, ինչպես երբ խավար սենյակ ենք մտնում՝ վախենում ենք, որովհետև չգիտենք, թե այնտեղ ինչ կա, իսկ երբ լույսը վառում ենք, պարզվում է, որ վախենալու ոչինչ չկա: Մանկության տարիների վախերն էլ են երբեմն մնում մեր մեջ. օրինակ, անտառում վախենում ենք՝ կարծելով, թե օձ ենք տեսնում, այնինչ մեր տեսածը գետնին ընկած ճյուղ է: Միևնույն է, մտքում շարունակ օձից զգուշանում ենք: Վախը, կարծում եմ, ձեռքբերովի է, որը մարդը նաև բնազդով է զգում:Հավատքն օգնում է կյանքում զանազանել, թե ինչից կարելի է վախենալ, ինչից՝ ոչ, որն է զգուշանալու և վախի սահմանը:

Ըստ այդմ, հետզհետե գիտակցությամբ ու հավատքով պետք է անտեղի չվախենանք: Վախն, ըստ Սուրբ Գրքի, ունի դրական և բացասական կողմեր: Օրինակ, Սողոմոն Իմաստունն ասում է. «Իմաստության սկիզբը Տիրոջ երկյուղն է» (Առակ. 1:7): Մարդը պետք է երկյուղի Աստծուց, որպեսզի բարոյական կյանքով ապրի: Դոստոևսկին ասել է, որ եթե Աստված չկա, ուրեմն մարդն ամեն ինչ կկատարի` կգողանա, կսպանի, թույլ կտա ամեն տեսակ անբարո արարք, հետո կմեռնի: Բայց Աստծուց վախեցող մարդը խորհում է, հատկապես, երբ իմանում է հավիտենական կյանքի գոյության մասին և ավելի է մոտենում Աստծուն: Ս. Հովհաննես առաքյալն իր առաջին թղթում գրում է. «Սիրո մեջ երկյուղ չկա, և կատարյալ սերը հեռու է վանում երկյուղը» (Ա Հովհ. 4:18): Դրա համար քրիստոնեության հիմնական առաքելությունն Աստծո վախը չէ, այլ սերն է, երբ սիրում են, լուսավորվում են: Անհրաժեշտ է զորանալ Աստծո սիրո մեջ: Անթիլիասյում սովորելու տարիներին մի օր մտա ընկերոջս սենյակ, այնտեղ խոշոր տառերով գրված էր. «Վախը թակեց դուռը, հավատքը բացեց, և այնտեղ ոչ ոք չկար»: Հավատքի լույսով, Աստծո օգնությամբ, Սուրբ Գրքի ընթերցումներով կամաց-կամաց ավելի շիտակ հասկացողություն պիտի ձեռք բերենք տիեզերքի, ընկերության, Աստծո և հավիտենական կյանքի մասին: Պետք է զգույշ լինել, որովհետև տիեզերքում ամեն ինչ պատճառ և հետևանք ունի:

Պետք է իմանալ, որ սխալ գործելով պատիժների կենթարկվենք: Ի՞նչ է տալիս մարդուն աստվածավախությունը: Ամենից առաջ մարդն իմանում է իր տեղը կյանքում: Երբ մարդն Աստծուց չի վախենում, ինքնակենտրոն է, ամեն ինչ անում է իր շահի, հաճույքի համար: Բայց երբ մեկն Աստծուց երկյուղում է, զգուշավոր է:

Դրանով հավաստում է, որ Աստված է իր արարիչը և իրենից ինչ-որ պահանջում է՝ ինքը պիտի կատարի: Աստծուց վախեցող մարդը կարողանում է գտնել իր տեղն այս աշխարհում, իմանում իր պարտականություններն ու իրավունքները: Աստծուց երկյուղելով` կամաց-կամաց փրկվում է ադամական մեղքից: Շատերն են Աստծուն մերձենալուց խուսափում՝ պատճառաբանելով, որ իրենք անընդհատ մեղք են գործում:Գոյություն ունի քրիստոնեական մանկավարժություն: Եթե մեկը լավ չի հասկանում, թե մեղքն ինչ է, կարծում է, թե այն օգտակար է: Իսկ երբ Աստծուն հավատալով՝ իմանում է, որ պետք է հրաժարվի մեղքից, մտածում է, թե տակավին երիտասարդ է:

Այս դեպքում անհրաժեշտ է խոսել ոչ թե Աստծո երկյուղից, այլ բացատրել, որ մեղքը վնասակար է և մարդուն դժբախտության է մատնում: Եթե այս գաղափարը չի ընդունվում, ապա իզուր է վախի մասին խոսելը, քանի որ նա արդեն սխալ է պատկերացնում հավատքը, որովհետև Աստված ինչ որ պահանջում է, սարսափելի դժվար է նրա համար: Կա՞ն գործնական քայլեր այսպիսի դեպքերում:Երբ մեկն ուրիշին է վկայում քրիստոնեության մասին և իր կյանքը հիմնել է Աստծո դատաստանի, երկյուղի վրա, ուրեմն այդպես էլ կվկայի դիմացինին: Իսկ եթե նրա հավատքի կյանքը հիմնված է Աստծո սիրո վրա, Քրիստոսի սիրուց պիտի խոսի և ուրախ լինի: Իսկ վախեցած քրիստոնյան միայն սարսափազդու բաներ պիտի վկայի: Սիրո վարձքը սերն է, և Աստված մեզ այդ հարաբերության մեջ է ցանկանում տեսնել: Վախն սկսնակներին է անհրաժեշտ, ինչպես աշակերտներին, ում շատ են սիրում, բայց նաև խրատում, պատժում են: Դրակա՞ն է, երբ մարդը մարդուց վախենում է:Այո, կյանքն ապացուցում է, որ մարդը բոլոր գազաններից ամենասարսափելին է: Երբ ապրում ենք մեղքին գերի դարձած, մեղքն ու չարությունը մարմնավորած մարդկանց կողքին, պետք է զգույշ և ուշադիր լինենք, քանի որ մենք էլ ենք չարանում: Բայց Սուրբ Գրքում հիշատակված մարդիկ չեն վախենում մարդկանցից: Հիսուսն ասում է, որ պետք չէ վախենալ թագավորներից, կուսակալներից. «Եվ ով ինձ կուրանա մարդկանց առաջ, ես էլ նրան կուրանամ իմ Հոր առաջ, որ երկնքում է»: (Մատթ. 10:33): Հետևաբար, մարդկանցից պետք է ոչ թե վախենալ, այլ զգուշանալ:

Աղբյուր՝ Qahana.am