Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Համբերություն ցավի մեջ

Երբ հիվանդանում ենք, ապա ավելի լավ է մեզ լիովին Քրիստոսին հանձնենք: Պետք է մտածենք, որ ցավի պահին մեր հոգին համբերության և փառաբանության կարիքն ավելի շատ ունի, քան «պողպատե» մարմնում, որի օգնությամբ կարող ենք ֆիզիկական մեծ սխրանքներ գործել: Քանի որ, առանց հասկանալու, փառասիրության և պարծենկոտության վտանգի մեջ ենք հայտնվում այդ սխրանքների պատճառով, որովհետև մեզ կարող է թվալ, թե ունակ ենք սեփական «հեծելազորային գրոհով» դրախտը նվաճել:

Գիտե՞ք, թե քանի տարի է, որ այս ցավն ունեմ: Երբեմն հնարավոր է այն տանել, բայց երբեմն այն անտանելի է դառնում: Երբ հնարավոր է ցավին դիմանալ՝ դա կայուն վիճակ է: Գիտե՞ք, թե որքա՜ն եմ տառապել բրոնխոէկտազից* և կատարված վիրահատությունից: Այնուհետև աղիքների հետ կապված այդ պատմություններն սկսեցին: Դրանից հետո, կես տարի տառապեցի միջողնային ճողվածքի պատճառով և ուժեղ ցավեր ունեի: Չէի կարողանում այնքան անգամ ծնրադրություն անել, որքան նախկինում էի անում և չնայած, որ դժվարանում էի նույնիսկ ինքս իմ մասին հոգ տանել, պետք էր նաև ինձ մոտ եկած մարդկանց օգնել: Այնուհետև որովայնիս մեջ ինչ-որ պինդ բան գոյացավ և ինձ ասացին, որ դա ճողվածք է: Երբ ես հոգնում էի՝ այն սկսում էր ցավել և շատ էր ուռում: Մի անգամ, Սուրբ մարտիրոս Պանդալեոնի տոնի նախորդ օրը, ճողվածքն ուռեց ու սկսեց ցավել: Սակայն ես պետք է Պանդալեոնի Անապատը գնայի՝ գիշերային հսկման: «Կգնամ ու ինչ լինում է, թող լինի»,- որոշեցի ես, որովհետև անպայման պետք է ներկա գտնվեի այդ տոնին: Հսկման ժամանակ ուզում էի մի փոքր նստել, բայց մտածեցի, որ եթե նստարանի նստոցն իջեցնեմ ու նստեմ, ապա մյուս բոլորն էլ կնստեն: Այդ պատճառով էլ նախընտրեցի ընդհանրապես չնստել և կանգնած մնացի: Կարծում էի, որ տասներկուժամյա գիշերային հսկումից հետո վիճակս շատ կվատանա: Նոր էի իմ խուց վերադարձել, երբ մեկը թակեց ցանկապատի դռնակը: «Հա՛յր, բաց արա»,- լսեցի ինչ-որ մեկի ձայնը: Ծիծաղեցի: «Դե վերջ,- ասացի ինքս ինձ,- հիմա միայն հասցրու շարժվել»: Եվ իսկապես, շուտով ուրիշ այցելուներ եկան, հետո՝ էլի ու էլի: Իսկ երեկոյան, վերջին այցելուներին ազատ արձակելուց հետո, տեսա, որ ճողվածքս… լրիվ անհետացել է: Բայց հաջորդ օրը, այն բանից հետո, երբ հանգստացա, այն նորից հայտնվեց: Այնուհետև այն ցավում ու խանգարում էր ինձ, բայց նաև ուրախություն էր պատճառում: Քանի որ Քրիստոս գիտեր իմ դրության մասին, Նա գիտեր, թե ինձ համար ինչն օգտակար կլինի: Այդ պատճառով էլ թույլ տվեց, որ հինգ տարի այդ ճողվածքը մնա: Գիտե՞ս, թե որքան տառապեցի դրա պատճառով:

- Հա՛յր, իսկ հիշո՞ւմ եք, երբ ոտքերի հետ կապված խնդիրներ ունեիք:

- Դա ուրիշ պատմություն է: Ես չէի կարողանում ոտքի վրա կանգնել: Եվ երբ մարդիկ էին գալիս, հեշտ չէր լինում ինձ համար: Այնուհետև ոտքերի խնդիրներն անցան, բայց սկսվեցին արյունահոսությունները: Բժիշկներն ասացին, որ դա սուր-աղիքային բորբոքում էր: Մի նոր էջ բացվեց… Յոթ տարի ցավեր ու արյունահոսություններ… Բայց մի դառնացեք, միայն աղոթեք հոգուս առողջության համար: Ես ուրախանում եմ, որ Աստված պատվեց ինձ և շնորհեց այդ պարգևները և չեմ ուզում, որ Նա ետ վերցնի դա ինձնից: Փա՜ռք Աստծո, Նա թույլ է տալիս, որ ես հիվանդություններից օգուտ ստանամ: Այդ կերպ մենք համբերության քննություն ենք տալիս: Այսօր մի բան, վաղը՝ մեկ ուրիշը… «Ձեզ համբերություն է պետք» (Եբր. 10:34): Քանի որ, եթե չհամբերենք մե՛նք, մարդիկս, որ գոնե ինչ-որ չափով Աստծո երկյուղն ունենք, ապա ի՞նչ է մնում անել աշխարհիկ մարդկանց: Սակայն տեսնում եմ, որ աշխարհիկ շատ մարդիկ առաքինությունների հարցում գերազանցում են մեզ՝ վանականներիս: Ծնողներս պատմում էին, որ երբ ֆարասեցիները հիվանդանում էին, ապա միանգամից Հաջի-Էֆենդու** մոտ չէին վազում, որ բժշկի իրենց: Նախ համբերում էին ցավին: Համբերում էին որքան կարող էին, ըստ իրենց բարեպաշտության և համբերության աստիճանի, որովհետև տառապելն օրհնություն էին համարում: «Թող ես էլ հոգիս մի փոքր տանջեմ հանուն Քրիստոսի, եթե Քրիստոս մեծագույն տանջանքներ կրեց հանուն իմ փրկության»: Նրանք Հաջի-Էֆենդու մոտ էին գնում միայն այն ժամանակ, երբ տեսնում էին, որ հիվանդությունը խանգարում է իրենց աշխատանքին և ընտանիքի անդամներն սկսում են տանջվել: Տեսնո՞ւմ ես, թե ինչպիսի՜ բարեպաշտություն ունեին: Եթե այդ աշխարհիկ մարդիկ այդ կերպ էին մտածում ու համբերում էին, ապա ի՞նչ կերպ պետք է մտածեմ ե՛ս, վանակա՛նս: Քրիստոս ասաց. «Եվ ձեր համբերությամբ պիտի շահեք ձեր հոգիները» (Ղուկ. 21:19): Տեսեք. Հոբի ողորմություններն այնքան չգոհացրին Աստծուն, երբ նա բոլոր բարիքներն ուներ, որքան Հոբի համբերությունը՝ նրան պատահած փորձության ժամանակ***:

- Հա՛յր, երբ ասում եք, որ մարդ դիմանում է ցավին, ապա ի նկատի ունեք, որ ընդհանրապես ցույց չի՞ տալիս, որ ցավ է զգում:

- Ծայրահեղ դեպքում շրջապատին կարող է մի փոքր հասկացնել տալ, որ ցավ է զգում: Նա կարող է ասել իր ցավի մասին, բայց չասել, թե որքան ուժեղ է այդ ցավը: Քանի որ, եթե ընդհանրապես այդ ցավը թաքցնի ուրիշներից, ապա մարդիկ կարող են գայթակղության մեջ ընկնել նրա արարքների պատճառով: Օրինակ, եթե վանականը տառապում է ցավից և չի կարող ծառայության գնալ, ապա, եթե չասի մյուսներին իր վիճակի մասին՝ հնարավոր է, որ բարի մտքեր չունեցող մեկը վնասվի:

* Բրոնխոէկտազ - բրոնխների և բրոնխիոլաների լայնացում՝ երկարատեև բորբոքման կամ մանր բրոնխների խցանման հետևանքով:

** Ֆարասի բնակիչներն այդպես էին կոչում Սուրբ Արսեն Կապադովկիացուն:

*** Տե՛ս Հոբի գիրքը:

Պաիսիոս Աթոսացու «Ընտանեկան կյանք» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

Աղբյուր՝ Surbzoravor.am