Այսպէս է ասում Տէրը. «Արդ, մի՛ կորցրէք ձեր վստահութիւնը, որի մէջ մեծ վարձատրութեան հատուցում կայ: Ձեզ համբերութիւն է պէտք, որպէսզի Աստծոյ կամքը կատարելով՝ հասնէք նրա խոստմանը» (Եբրայեցիներ 10:35)

Արդարների խիզախումն առ Աստված

- Հա՛յր, նորընծա վանականներին ուղղված Ձեր նամակում գրում եք. «Չնայած ճշմարիտ վանականները հասկանում են, որ այն, ինչ այս կյանքում են ստանում՝ դրախտային ուրախության մի մասն է միայն և Դրախտում այն շատ ավելին է լինելու, սակայն իրենց մերձավորի հանդեպ տածած մեծ սիրուց ցանկանում են դեռ ապրել երկրի վրա՝ աղոթքով մարդկանց օգնելու համար, որպեսզի Աստված միջամտի աշխարհի գործերին ու աշխարհն օգնություն ստանա»*:

- Կարդա. «Վանականներն ուզում են երկրի վրա ապրել, որպեսզի տառապեն մարդկանց հետ միասին և աղոթքով օգնեն նրանց»:

- Հա՛յր, իսկ իսկական վանականը մյուս կյանքո՞ւմ էլ է մարդկանց իր աղոթքով օգնելու:

- Նա մյուս կյանքում էլ նրանց կօգնի իր աղոթքով, սակայն այն ժամանակ չի տառապի, ինչպես այժմ է նրանց ցավակից լինում: Նա երկրի վրա անհոգ կյանքով չի ապրում, «երջանիկ աչքերով ու փայլող դեմքով»: Սակայն, որքան մեծ ցավ է վանականն ապրում իր մերձավորի համար, այնքան մեծ է լինում աստվածային մխիթարությունը, և այդ փոխհատուցումն ինչ-որ առումով ազդակ է դառնում վանականի համար, որ նրա մերձավորն օգուտ է ստացել: Այդ դրախտային ուրախությունն աստվածային փոխհատուցումն է իր եղբոր համար կրած ցավի դիմաց:

- Հա՛յր, այսինքն, երբ սրբերից օգնություն ենք խնդրում՝ նրանք մեր տառապանքը չե՞ն կիսում:

- Ախր այնտեղ ցավ չկա, եղբա՛յրս: Որտե՞ղ տառապեն: Դրախտո՞ւմ: «Այնտեղ ո՛չ հիվանդություն կա, ո՛չ թախիծ, ո՛չ տրտունջ»**: Մի՞թե Դրախտի մասին այդպես չի խոսվում: Դրանից բացի սրբերը (փորձով) գիտեն այն աստվածային փոխհատուցման մասին, որ ստանում են այս կյանքում տանջվող մարդիկ և այդ գիտելիքը նրանց ուրախություն է պատճառում: Քանի որ, հակառակ դեպքում, Աստված Ինքն այդքան սեր, այդքան կարեկցանք ունենալով՝ ինչպե՞ս պետք է այդ մարդկային մեծ ցավը տաներ: Նա գիտի, թե տառապող մարդկանց աստվածային ինչպիսի փոխհատուցում է սպասվում և այդ պատճառով էլ կարող է այդ ցավը տանել: Այսինքն, մարդիկ որքան շատ են այստեղ տառապում, այնքան Աստված ավելի մեծ երկնային վարձք է նրանց համար Երկնքում պատրաստում: Իսկ մենք այդ ամենը չենք տեսնում և այդ պատճառով էլ ցավակցում ենք այն մարդկանց, ովքեր ցավի մեջ են: Բայց, եթե մարդ գոնե մի փոքր տեսնում է, թե տառապողներին մյուս կյանքում ինչ է սպասվում և գիտի նրանց ստանալիք աստվածային փոխհատուցման մասին, ապա նրա տառապանք այնքան էլ մեծ չի լինում:

- Հա՛յր, իսկ եթե Աստծուց օգնություն ենք խնդրում ննջեցյալի համար, ով դրա կարիքը չունի: Ապա մեր աղոթքն ապարդյո՞ւն է:

- Ինչպե՞ս կարող է այն ապարդյուն լինել: Երբ ասում ենք. «Խաղաղություն պարգևիր Քո ծառա (այսինչին)», իսկ այդ մարդն այն կյանքում Աստծո մոտ է գտնվում, ապա նա չի վիրավորվում մեզանից: Ընդհակառակը՝ մեր աղոթքը գորովանքով է լցնում նրա սիրտը: «Մի տե՛ս է,- ասում է նա,- ես Դրախտում, Աստծո մոտ եմ, իսկ նրանք անհանգստանում են»: Մեր աղոթքն այդկերպ ազդում է այդ մարդու բարեպաշտության վրա և մեզ համար Աստծուն աղոթելիս՝ մեզ ավելի շատ է օգնում: Սակայն, դրանից բացի, որտեղի՞ց գիտես, թե այս կամ այն ննջեցյալն ինչ վիճակում է գտնվում: Նախ և առաջ, իհարկե, պետք է աղոթես այն մարդկանց համար, ովքեր, ըստ քո իմացության, վշտացրել են Աստծուն իրենց երկրային կյանքում: Այնուհետև պետք է աղոթել նրա նման մյուս ննջեցյալների համար, իսկ դրանից հետո՝ ընդհանրապես բոլոր ննջեցյալների համար:

* Ծեր Պաիսիոս Աթոսացի: Նամակներ: Սուրբ Երրորդության Սերգիևյան մենաստան: 2001: Էջ 44:

** «Սրբերիդ հետ դասիր…» հոգեհանգստյան շարականից:

Պաիսիոս Աթոսացու «Ընտանեկան կյանք» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

Աղբյուր՝ Surbzoravor.am