Այսպէս է ասում Տէրը. «Այո՛, դարձէ՛ք ձեր Տէր Աստծուն, որովհետեւ նա ողորմած է եւ գթասիրտ, համբերատար եւ բազումողորմ եւ ափսոսում է մարդկանց չարիքների համար» (Հովել 2:13)

Լիլիկ Ստեփանյան․ Հեքիաթ ամենագեղեցիկ տիկնիկի մասին

Կար-չկար խաղալիք սարքող մի վարպետ կար: Նա ոսկե ձեռքեր ուներ և կարող էր ամենատարբեր խաղալիքներ սարքել, բայց գերադասում էր տիկնիկները, մանավանդ, որ դրանք ավելի լավ էին վաճառվում:

Մի օր, երբ վարպետը շատ տխուր էր, որոշեց մի հետաքրքիր տիկնիկ ստեղծել, այնպիսի տիկնիկ, որ կարողանա քայլել, գլուխ տալ ու պարել:

Շատ չարչարվեց վարպետը և ահա տիկնիկը պատրաստ է. սևաթույր գանգուրներով, գեղիրան, ժպտադեմ:

Վարպետը խնդրեց ծանոթ մի դերձակուհու՝ սև ու կարմիր ժանյակներից զգեստ կարել տիկնիկի համար: Հիմա պետք էր փորձել, թե ինչպես է նա պարում:

Վարպետի փոքրիկ տունը լեփ-լեցուն էր հետաքրքրասեր մարդկանցով:

Նա վերջին անգամ ուղղեց տիկնիկի մազերի ժապավենը և լարեց: Լսվեց մի պարզ, բայց շատ հաճելի մեղեդի ու տիկնիկը սկսեց պարել: Նա պարում էր ճիշտ և ճիշտ բալետի պարուհու նման, այնքա՜ն ճկուն, որ մարդիկ հաճույքից ծիծաղում և ծափ էին զարկում: Ա՜յ քեզ հրաշք տիկնիկ՝ միաբերան գնահատեցին բոլորը:

Վարպետը մի քանի օր հիացավ իր ստեղծագործությամբ, հետո տարավ խանութ, որտեղ տարբեր խաղալիքներ էին վաճառում:

Տիկնիկն անընդհատ շուրջն էր նայում, նա չգիտեր, թե իրեն ինչու են այդտեղ բերել: Շուտով մոտեցավ երկնագույն, կարճ խալաթով մի սիրունիկ աղջիկ և նրա փեշից մի թուղթ կախեց: «Հետաքրքիր է, ի՞նչ է գրված այդ թղթի վրա»,- մտածում էր տիկնիկը, երբ մի տղա մոտեցավ, նայեց թղթին և սուլեց. «Այ քեզ գիի՜ն…»: Տիկնիկը հասկացավ, որ թղթի վրա գրված է իր գինը և այն բավական բարձր է, որովհետև տղան շարունակեց.

- Շատ գեղեցիկ տիկնիկ է, ափսոս, այդքան փող չունեմ:

Տիկնիկն ուրախացավ, լսելով, որ ինքը շատ գեղեցիկ է: «Տեսնեմ, թե ինձ ո՞վ կգնի»,- մտածում էր նա ու նախօրոք հրճվում այն մտքից, որ կարող է իր տիրոջ համար ոչ միայն ակնահաճո լինել, այլև ուրախացնել՝ պարել ու զբոսանքի գնալ նրա հետ:

Այդ օրը տիկնիկին ոչ-ոք չգնեց:

Երկնագույն խալաթով աղջկա խնդրանքով տիկնիկը տեղում երբեմն-երբեմն պարային զանազան շարժումներ էր անում: Խանութի այցելուները խմբվում էին ցուցափեղկի առաջ, հիացմունքի ճիչերով դիտում պարը, հետո հարցնում էին՝ ինչ արժե և գլխիկոր հեռանում:

Հաջորդ օրը, ընդմիջումից առաջ, տիկնիկին մոտեցավ մի ծերուկ: «Աստվա՜ծ իմ, ես երբեք չեմ տեսել նման գեղեցկություն: Եվ մինչև հիմա ոչ-ոք չի՞ գնել: Տարօրինակ է: Ես ինքս հաճույքով կգնեի, բայց դե իմ ժամանակն անցել է, թոռներ էլ չունեմ, կասեն՝ ցնդել է ծերուկը»:

Հետո խանութ մտավ շքեղ հագնված կին՝ երեխայի ձեռքը բռնած: Փոքրիկ տղան երկար նայեց տիկնիկին, տեսավ, թե ինչ գեղեցիկ է նա պարում և խնդրեց մորը գնել:

- Ո՛չ, ո՛չ, դու այնքա՜ն անզգույշ ես, կարող ես ջարդել, ափսոս է: Տղան լաց եղավ, ոտքերը խփեց գետնին, բայց ոչինչ չօգնեց: Նա հետո մի քանի անգամ առանց մայրիկի խանութ եկավ՝ տիկնիկին տեսնելու, իսկ հետո մոռացավ:

Օրերն անցնում էին սպասումի մեջ:

Տիկնիկը հոգնում էր անընդմեջ պարելուց… Խանութի տնօրենը կարգադրեց հանել նրան առջևի ցուցափեղկից և տեղավորել վերջին շարքերում: Նրան դուր չէր գալիս, որ այցելուները պարող տիկնիկին նայելուց հետո մյուսներին չէին մոտենում, թեև նրանց գինը անհամեմատ մատչելի էր:

Տեղափոխումից հետո խանութն սկսեց ապրել առաջվա կյանքով: Խաղալիքները կամաց-կամաց վաճառվում էին: Միայն ամենագեղեցիկ տիկնիկն էր մնում տեղում: Մարդիկ կամ այդքան դրամ չունեին, կամ վախենում էին ջարդել (այդպիսի շքեղ տիկնիկ պահելու համար պետք է համապատասխան պայմաններ ունենալ), կամ էլ բավարարվում էին նայելով, թե նա ինչպես է պարում: Նայում էին, ծափահարում և գնում…

Միակ բանը, որ մխիթարում էր տիկնիկին՝ երկնագույն, կարճափեշ խալաթով աղջկա հավատն էր. «Դու շա՜տ լավն ես, դու մեր խանութի ամենագեղեցիկ տիկնիկն ես, գուցե և ամենագեղեցիկ տիկնիկն ամբողջ աշխարհում: Այ կտեսնես, քեզ անպայման կգնեն, միայն թե դու տեղում երբեմն պարային շարժումներ արա, թե չէ այստեղից այնքան էլ լավ չես երևում»: Նա ամեն առավոտ ուղղում էր տիկնիկի զգեստի ծալքերը և մի քանի հուսադրող խոսք ասում:

Որոշ ժամանակ անց տիկնիկը նկատեց, որ աղջիկը շատ ցրված է դարձել, իրեն քիչ է մոտենում, անընդհատ ժամացույցին է նայում, իսկ աշխատանքից հետո, խանութի մոտ, նրան միշտ մի երիտասարդ է սպասում:

Մի օր էլ աղջիկն աշխատանքի եկավ այդ երիտասարդի հետ և նրանք բոլորին շամպայն հյուրասիրեցին: Խանութի աշխատողները համբուրում էին աղջկան, շնորհավորում և բարի ճանապարհ մաղթում: «Նա երևի ինչ-որ տեղ է մեկնում»,- մտածեց տիկնիկը և նույն պահին էլ լսեց աղջկա ձայնը. «Արի՛, ես քեզ ցույց կտամ: Ահա, սա է: Իսկապես շատ գեղեցիկ է, չէ՞: Գիտե՞ս, նա քայլում և նույնիսկ պարում է»: Տիկնիկի աչքերն ուրախությունից փայլեցին: «Գուցե այս երիտասարդն ուզում է գնել ինձ իր հարսնացուի համար»,- մտածեց նա ու սկսեց պարել: «Այո, հրաշալի տիկնիկ է, երբ մենք երեխա ունենանք, նրա համար այսպիսի տիկնիկ կգնենք: Իսկ հիմա գնանք, թե չէ կուշանանք»:

Երկնագույն խալաթով աղջկան տիկնիկն այլևս չտեսավ:

Մյուս վաճառողուհիներն առանձնապես չէին սիրում նրան, առավոտյան ոչ-ոք չէր մոտենում, չէր ուղղում զգեստը, չէր բարձրացնում տրամադրությունը…

Հետո տիկնիկին ավելի հեռու և չերևացող մի անկյուն խցկեցին ու մոռացան:

Որոշ ժամանակ անցավ: Մի օր էլ խաղալիք սարքող վարպետը եկավ և հարցրեց՝ չի վաճառվել արդյոք տիկնիկը:

Ասացին, որ ինչ-որ խաղալիքներ վաճառվել են և բերեցին դրամը: «Դե ոչ, դրանք չէ, ես պարող տիկնիկի մասին եմ հարցնում»: Վաճառողուհիները, երկար փնտրելուց հետո, գտան և բերեցին տիկնիկը, որի վրա հաստ շերտով փոշի էր նստել: Նա այլևս չէր քայլում: Իսկ երբ զգեստը թափ տվեցին ու լարեցին, որ պարի՝ պարզվեց, որ նա չի էլ պարում: «Երևի ինչ-որ բան փչացել է», - ասաց վարպետն ու տիկնիկին տուն տարավ:

«Տարօրինակ է, իհարկե, որ քեզ չգնեցին, ախր այդքան գեղեցիկ ես և պարել գիտես: Չեմ հասկանում, ուրիշ ի՞նչ է պետք մարդկանց»,- քրթմնջում էր վարպետը,- դե լավ, տեսնենք ինչ է պատահել»:

Վարպետը հանեց տիկնիկի զգեստը, բացեց ներսն ու անսպասելիությունից քար կտրեց. տիկնիկի մետաքսից սիրտը վշտից ճաքել էր…

«Ահա թե ինչու էլ չես պարում, իմ խե՜ղճ տիկնիկ,- քեզ էլ ոչ-ոք չի գնի… Էհ, ոչինչ, մնա ինձ մոտ»:

Վարպետը տիկնիկին տեղավորեց իր համեստ տան ամենաերևացող տեղում՝ հին կոմոդի վրա:

Խաղալիքներ սարքող վարպետը մենակ էր ապրում: Իսկ հիմա նա երբեմն զրուցում էր տիկնիկի հետ կյանքի լավ ու վատից, թանկ ու էժանից, չարից ու բարուց… Նա շարունակում էր խաղալիքներ սարքել, միայն տիկնիկ այլևս չէր սարքում…

Աղբյուր՝ Granish.org