Այսպէս է ասում Տէրը. «Կին արարածը թող ուսանի լռութեամբ, կատարեալ հնազանդութեամբ։ Եւ ես թոյլ չեմ տալիս, որ կին արարածը ուսուցանի կամ էլ խօսքով իշխի տղամարդու վրայ, այլ թող լուռ մնայ. որովհետեւ նախ Ադամը ստեղծուեց եւ ապա՝ Եւան» (Տիմոթեոս 2:11-13)

Կորնեյ Չուկովսկի. Գողացված արևը

Երկնքի մեջ արևը տաք
Մեկ էլ կորավ ամպերի տակ:
Ամբողջ աշխարհը խավարեց:
Նապաստակի սիրտը մարեց:

Կաչաղակները բացբերան
Այդ լուրն իսկույն առան-թռան
Ու հասցրին կռունկներին.
«Կոկորդիլոսը սուրատամ
Կուլ տվեց մեր արևն արդար»:

Իջավ խավարը անգութ,
Ամենուր մութ էր ու մութ,
Տնից ով որ ելավ դուրս,
Կորավ անհետ ու անհույս:

Ճնճղուկը լաց է լինում.
«Այս ի՞նչ բան է, ի՞նչ են անում,
Առանց արև ո՞նց կլինի,
Մենք դաշտերում կուտ չենք գտնի»:

Շլդոները տրտնջացին,
Հնար չկա էլ տունդարձի,
Կորցրել են ճանապարհը,
Վերադառնալ չեն կարող:

Լոկ խեցգետինն է չռաչք
Շարժվում թե՛ հետ, թե՛ առաջ,
Ու դաշտերի մեջ հեռու
Սոված գայլերն են ոռնում:

Լուսածագին
Երկու մաքի
Դարպասները բախեցին.
Տրա-տա-տա՜ ու տրա-տա-տա՜:
«Հե՜յ, գազաննե՛ր, շուտ հավաքվեք,
Այդ հրեշի հախից եկեք,
Որ ավազակը աներես
Արեգակը հետ բերի մեզ»:

Վախենում են բրդոտները.
«Իսկ եթե նա հերսոտե՞լ է:
Շատ դաժան է ու սուրատամ,
Արևը մեզ հազիվ թե տա»:

Եվ ահա նրանք ուղիղ ծուռթաթի քարայրն են վազում.
«Վե՛ր կաց, Ա՛րջ ապեր, քո օգնությանն ենք այստեղ սպասում:
Հերիք է, ինչքան պառկել ես անգործ ու թաթդ ծծել,
Վե՛ր կաց, բարձրացի՛ր, պիտի մեր արդար արևը փրկես»:

Բայց դե Արջը կռիվ տալու հավես չունի,
Նույնիսկ վնաս տալ չի կարող նա մրջյունին:
Պտտվում է Արջը տխուր, ման է գալիս ու մռնչում,
Որջից վաղուց դուրս գնացած քոթոթներին է տուն կանչում.

«Ո՞ւր եք կորել, ծուռթաթիկներ, ո՞ւր եք կորել,
Ո՞ւմ հույսին եք դուք ծերուկիս այստեղ թողել»:
Արջ մայրիկն էլ է հառաչում,
Ե՛վ լալիս է, և՛ կանչում.
«Ախր, այդ ո՞ւր անհետացաք,
Թե՞ շներին բաժին դարձաք,
Գուցե ջրանցքը ձեզ առավ
Լափին տալով քշեց, տարավ»:

Եվ ամբողջ օրը այսպես անտառում
Կանչում էր, փնտրում ու չէր դադարում:
Լով բվերն էին աչքերով աննինջ
Հետևում անհույս դեգերող արջին:

Նապաստակն է ահա վազում
Եվ արջին այսպես է ասում.
«Դե հերիք է դու քեզ տանջես,
Հո շլդիկ չես, բրդոտ արջ ես:
Կոկորդիլոսն ո՞վ է, որ դու
Վախենում ես ու սարսափում:
Գնա նրան ճանկռոտիր,
Գնա նրան պատառոտիր,
Խփիր նրան աջից, ձախից,
Եվ ազատիր արևը մեր
Այդ հրեշի մեծ երախից:
Ու երբ կրկին երկրի վրա
Մեր մեծ արևը շողշողա,
Փոքրիկները քո հիմարիկ,
Բրդոտներդ ծուռ ու բարի,
Տուն կդառնան իրենք-իրենք,
Կասեն. «Պապիկ, ահա և մենք»:

Արջը
Վեր կացավ,
Արջը
Մռնչաց,
Դեպի մեծ գետը
Վազեց սրընթաց:
Իսկ այդ մեծ գետում
Հրեշն է լողում,
Նրա երախում
Կրակ չի շողում,
Արևն է պայծառ
Գերված-գողացված:

Արջը ծածուկ, ծառի տակից
Հրեց նրան թեթևակի.
«Քեզ եմ ասում, ա՛յ չարագործ,
Շուտ արա, մեր արևը թող:
Թե չէ հիմա կբռնեմ քեզ,
Կջարդեմ, կանեմ երկու կես,
Որպեսզի դու այսուհետև
Չգողանաս արևը մեր:
Սրա՜ն տեսեք, գողի՜ ծնունդ,
Արևը ո՜նց է փախցնում,
Կուլ տվել ու պառկել է կուշտ,
Փնչացնում է ապուշ-ապուշ:
Ո՜ղջ աշխարհը՝ խավարի մեջ,
Ասես սրա պետքն էլ չի հեչ»:

Բայց անխիղճը քրքջում է,
Փայտի նման ճռնչում է.
«Տե՛ս, հա՜, կելնեմ, թե գտա,
Լուսնյակին էլ կուլ կտամ»:

Արջը կատաղեց
Ու չդիմացավ,
Արջը թշնամու
Վրա սլացավ:

Քլոլեց նրան,
Տրորեց նրան.
«Մեր արևն իսկույն
Վերադարձրու»:

Կոկորդիլոսը սարսափեց,
Ատամներով կափկափեց
Ու երևի թե վախից
Նրա բացված երախից
Արևն ընկավ, գլորվեց,
Բարձրացավ թփուտներով,
Սաղարթներով, տերևներով:

Ծիտիկները ծլվլացին:
Միջատները թռվռացին:

Շլդիկները հովիտներում
Ցատկոտեցին ու պարեցին:

Տեսե՛ք, տեսե՛ք, քոթոթներն էլ
Փիսիկների նման ուրախ՝
Վրա տվին միահամուռ
Իրենց բրդոտ պապի վրա.
«Պապի՜կ, պապի՜կ, ահա և մենք»:

Տղաներն ու աղջիկները
Սկյուռիկներն ու շլդիկները
Համբուրում են Արջ պապիկին
Եվ ասում են սրտագին.
«Ուրախ ենք ու շնորհակալ,
Որ արևը բերիր կրկին»:

Բարև՛, բարև՛, ոսկի արև՛,
Անամպ երկի՛նք, բարև՛, բարև՛:

Թարգմանությունը՝ Յուրի Սահակյանի