Այսպէս է ասում Տէրը. «Ճշմարիտ, ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, ծառան աւելի մեծ չէ, քան իր տէրը, եւ ոչ էլ ուղարկուածը՝ աւելի մեծ, քան նա, ով նրան ուղարկեց։ Եթէ այս բաները գիտէք, առաւել երանելի էք, եթէ դրանք կատարէք» ( Հովհաննեսի 13:16-17)

ՀԱՎԵՐԺ ՓԱ՛ՌՔ ՔԵԶ, ԱՇՈՏ ՂՈՒԼՅԱՆ

Նրա անվան շուրջ բազմաթիվ լեգենդներ են հյուսվել, ու հաճախ դժվար է եղել զատել իրականի ու անիրականի սահմանը: Հավատալ, որ անհավատալին իրական է, շոշափելի…

1992թ.-ի օգոստոսի 24-ին Մարտակերտի շրջանի Դրմբոն գյուղի ազատագրման մարտերում ընկավ Արցախի հերոս, հրամանատար, զինագործ, զինվոր, անպարտելի Բեկորը, ով վիրավորվել էր 11 անգամ, մարմնի մեջ բազմաթիվ բեկորներ ուներ: Այդ անգամ, սակայն, մահացու էր խոցվել:

Ու արդեն տարիներ շարունակ Բեկորն ուղեկցում է մեզ` իր մշտական ներկայությամբ, հերոսական նկարագրով:
Նա այն եզակի անհատներից էր, ով շարժման առաջին իսկ օրվանից գիտակցեց, որ միայն զենքի ուժով ենք վերանվաճելու մեր իրավունքները: Եվ մարտական ընկերների աջակցությամբ ձեռնամուխ եղավ ինքնաշեն զենք պատրաստելու աշխատանքներին:

1991թ. Ստեփանակերտի առաջին վաշտի հրամանատարն էր, ու նրա առաջնորդությամբ վաշտն անօրինակ սխրանքներ էր գործում պատերազմի ամենաթեժ ճակատներում, ամենավտանգավոր կետերում:

Հերոսը մասնակցել է Ասկերանի, Հադրութի, Շահումյանի, Խոջալուի, Կրկժանի, Լեսնոյի, Քարինտակի, Լաչինի, Մարտակերտի, Սրխավենդի ինքնապաշտպանական ու ազատագրական մարտերին: Սխրանքների պսակն, անշուշտ, Շուշիի ազատագրման ռազմագործողությունն էր: Մայիսի 7-ի գիշերը Բեկորի վաշտն առաջինը մոտեցավ բերդի մատույցներին, լուսաբացին առաջինը մտավ բերդաքաղաք:

Մեր խնդրանքով հերոսի մասին իր հուշերը պատմեց Արցախյան գոյապայքարի մասնակից Արթուր Եղիազարյանը, ով թեպետ կարճ ժամանակով, սակայն ճանաչել է Բեկորին.

- Հիշում եմ Աշոտ Ղուլյանին` նիհարակազմ, բարակ ձայնով և կրակոտ հայացքով: Մինչ իրեն անձամբ ճանաչելը լսել էի նրա մասին ու երևակայությանս մեջ նա մի հսկա` հաղթանդամ մարդ էր պատկերվում:

Առաջին անգամ հանդիպեցի 1992-ի հունիսին: ՀՅԴ «Նիկոլ Աղբալյան» ուսանողական միության ընկերներիցս մեկի` Արտաշես Տոռոզյանի հետ Շուշիում վարժարան էինք ուզում հիմնել, բայց մի քանի օր անց սկսվեց Շահումյանի անկումը: Արտաշեսը վերադարձավ Երևան, իսկ ես մտա ՀՅԴ հայաստանյան առաջին վաշտ, որի հրամանատարը Ժիրայր Սեֆիլյանն էր, իսկ փոխհրամանա տարը` Պռոշյանցի Պետոն: Հենց սկզբից ուզում էի մեկնել ճակատ, բայց Պետոն թույլ չտվեց, ասաց` դեռ մարզվել է պետք: Ու, հիմնական ծառայությունս այդ օրերին` մեր ստորաբաժանման ժամապահային ծառայություն էր, քանի որ բոլոր փորձառու տղերքն արդեն մեկնել էին Արցախի հյուսիսային թեժ գիծ:

Հերթապահության ժամանակ արագընթաց մի մոտոցիկլետ մոտեցավ դարպասներին, որոնք այդ ժամանակ բաց էին: Հասկացա, որ ուզում է նույն վարգով զորամաս մտնել, վազեցի և զենքն ուսիցս իջեցնելով` փակեցի ճանապարհը: Հարցրեցի` ու՞ր, ասաց` Ժիրոյի մոտ: Ասացի` այստեղ սպասեք, հիմա կտեղեկացնեմ: Մի քանի քայլ անելուց հետո հիշեցի, որ չեմ ճշտել իր ով լինելը: Ասաց` փոխանցիր, որ Աշոտն է: Հարցրեցի` ինչպե՞ս իմանա` ո՞ր Աշոտը: Ասաց` Ղուլյան: Ես դեռ չգիտեի, որ Բեկորի ազգանունը Ղուլյան է: Մի որոշ ժամանակ անց, երբ դուրս եկան զորանոցից, մեր հրամանատարն ինձ նկատելով, կանչեց: Ապա իր արևմտահայկական առոգանությամբ հարցրեց` դու Աշոտին չե՞ս ճանաչում: Ասացի` արդեն մի ժամ է` դեմքով ճանաչեցի: Ծիծաղեցին, ապա շարունակեց` դու Ասկոլկայի մասին չե՞ս լսել: Ասացի` լսել եմ, բայց չեմ տեսել: Ասաց` դե տես: Իսկ ես զարմացած ասացի` այսքան նիհար Ասկոլկա՞: Կրկին ծիծաղեցին ու այս անգամ ինքը` Բեկորը պատասխանեց` Արթուր ջան, որ ասկոլկաները հաստ լինեին, Ասկոլկան հիմա չէր լինի: Նկատի ուներ բոլոր այն բեկորները, որ կային մարմնի մեջ:

Ասում են` երազում էր պատերազմից հետո տղերքի հետ նավով շրջել բոլոր ծովերով, տեսնել, թե ինչպես են ապրում տարագիր հայերը: Երազանքն անկատար մնաց, անցնելիք ծովեր մնացին…

Հերոսի կրտսեր որդին, ով ծնվել է հոր զոհվելուց հետո, Բեկոր անունն է կրում…

Դեռ նոր Բեկորներ են ծնվելու…

ՀԱՎԵՐԺ ՓԱ՛ՌՔ ՔԵԶ, ԱՇՈՏ ՂՈՒԼՅԱՆ:

Աղբյուր՝ Blognews.am

Տեսանյութի հեղինակ և բեմդրիչ՝ Սամվել Թադևոսյան։