Այսպէս է ասում Տէրը. «Կին արարածը թող ուսանի լռութեամբ, կատարեալ հնազանդութեամբ։ Եւ ես թոյլ չեմ տալիս, որ կին արարածը ուսուցանի կամ էլ խօսքով իշխի տղամարդու վրայ, այլ թող լուռ մնայ. որովհետեւ նախ Ադամը ստեղծուեց եւ ապա՝ Եւան» (Տիմոթեոս 2:11-13)

Լինել ու ապրել որպես երկրի աղ և աշխարհի լույս

Ցորենի հատիկը ընկավ հողի մեջ. վե՞րջ, ո՛չ. վերջապես եկավ և նրա՛ հերթը` իմաստավորվեց ի՛ր գոյությունը:
Իր մահը ծնունդ տվեց ամբողջ մի հասկի, ինչպես անձնազոհ մեկի մահը կարող է վերածնունդ տալ մի ողջ ազգի:

Ցորենի հատիկը շատ տառապեց, և արդեն ալյուր է ու հաց, բայց նա երջանիկ է. վայելեք և դո՛ւք այդ երջանկությունը և... կշտացե՛ք:

Լույսը բացվեց, ծագեց նոր օրվա, նոր հույսերի առավոտը, ցրվեց խավարը, ամեն բան ակնհայտ է: Բայց ո՞ւր է ինքը` լույսը:

Փառք քեզ, Աստված, որ կերակրում և լիացնում ես մեզ, շնորհակալություն աղի համար, որ անհետանում ու բացահայտում է կերակրի իմաստը` սեփական համը, ինչի շնորհիվ հասկանում ենք, թե ինչ ենք ուտում, այն լուծվում, բայց և լուծում է շատ հարցեր` իբրև պարարտանյութ, մաքրող ու հականեխիչ միջոց:

Ահա այս հայտնի ու անհայտ հատկությունների պատճառով է, որ Հիսուս Իր հետևորդներին հորդորում է նմանվել ցորենի հատիկին, լինել ու ապրել` որպես երկրի աղ և աշխարհի լույս: Մեռնել երկրի` հողի մեջ. խոնարհ լինել մարդկանց մեջ, մեռած լինել աշխարհի համար, աննկատ լինել լույսի պես և լույսի պես երևան հանել երևույթների էությունը, լինել լույսի նման բաղադրյալ և պարզ դարձնել իրականությունը, աղի նման համ ու հոտ շնորհել մարդկանց` լինելով ու մնալով աննկատ, բայց կարևոր, չմոռանալով չափի մասին:

Եթե ցորենը ցանում են, ցանում են, որ ստացված բերքը ոչ թե կրկին ամբողջությամբ հողին հանձնեն, այլ աղան, թխեն: Այսինքն` անձը զոհելը պետք չէ պարտադիր կերպով ֆիզիկական մահ հասկանալ, այլ նեղություն, զրկանք, «անանձնական» սիրո արտահայտություն:

Երբ լույսը բացվում է, սկսվում է նոր օր, մենք ստանում ենք ամեն ինչ նորից սկսելու, ավելի լավը լինելու ևս մեկ հնարավորություն:

Այսօր շատերից կարող ենք լսել. «Աղը սպիտակ մահ է», բայց նույնիսկ այդ մարդիկ աղի հանդեպ իրենց վերաբերմունքը պատճառաբանում են նրանով, որ սննդի մեջ արդեն իսկ անհրաժեշտ քանակով աղ կա, այսինքն` նրանք չեն մերժում աղը, նրանք առավել զգայուն են աղի նկատմամբ և առավել լավ են ընկալում նրա նշանակությունը:

Քրիստոնյա լինելը պատասխանատու է, պարտավորեցնող և պատվաբեր: Լինել քրիստոնյա նշանակում է լինել ամենաաննկատը, աննշանը, անտեսանելին, բայց... ամենակարևորը։

Տեր Ահարոն քահանա ՄԵԼՔՈՒՄՅԱՆ
Գորիսի տարածաշրջանի հոգևոր հովիվ
Աղբյուր՝ Irates.am