Այսպէս է ասում Տէրը. «Ով որ այս պատուիրաններից, փոքրերից անգամ, մի բան ջնջի եւ մարդկանց այդպէս ուսուցանի, երկնքի արքայութեան մէջ փոքր պիտի համարուի. իսկ ով կատարի եւ ուսուցանի, երկնքի արքայութեան մէջ նա մեծ պիտի համարուի» (Մատթեոս 5:19)

Հովհաննես Շիրազ. «Քառյակներ հայոց լեզվապատումի»

Ի սեր երգիս անմահության՝ Մաշտոց հայր էր հարկավոր,
Ի սեր ազգի՝ Վարդանի պես զոհվող այր էր հարկավոր,
Սփյուռքներում, աշխարհով մեկ, հայոց լեզվի փրկության
Ամենօրյա հազար ու մեկ Ավարայր էր հարկավոր…

* * *

Մեծ Մաշտոցի հավերժաթուր գրի նման կշողա,
Մասիս, ձյունդ Անդրանիկի թրի նման կշողա,
Անդրանիկը ելավ չարի սև մոռացման պատյանից,
Ախ երբ պիտի դու էլ ելնես, հույսն անսահման կշողա:

* * *

Օշականի անմահ մեռյալ, էլ քո մահից կախված չես,
Ծնվում՝ ամեն ծնողի հետ՝ ոչ մի հողի շաղված չես,
Ամեն մի հայ օրոցքի հետ օրօրում ես հավիտյան,-
Քո շիրմին էլ չեմ հավատում, մի վայրկյան էլ թաղված չես:

* * *

Աստվածընծա տաճարի հետ թե ամրոցը չլիներ,
Թե ամրոցի ամրոց՝ գրոցն ու բրոցը չլիներ,
Դեռ էն գլխից կցամաքեր՝ Սևանն ու Վանն էլ վրան,
Մաշտոցն ինքն էլ չէր հավերժի, թե Մաշտոցը չլիներ…