Այսպէս է ասում Տէրը. «Միայն թէ Աւետարանին արժանի ձեւով ընթացէ՛ք, որպէսզի ձեզ տեսնելու գամ թէ հեռու լինեմ, լսեմ ձեր մասին, որ հաստատուն էք մնացել մէ՛կ հոգով եւ որպէս մէ՛կ շունչ պայքարում էք Աւետարանի հաւատի համար» (Փիլիպեցիներ 1:27)

Ռաֆայել Իշխանյան. Հայ ազգի ստացած մեծ պարգևն էր նա

(Նկարում՝ Սեդա Ալաջաջյան, Հենրիկ Մալյան, Լուսինե Զաքարյան, Ստեփան Ալաջաջյան, Մելանյա Աբովյան, Խորեն Պալյան: Էջմիածին 1982 թ.)

Տարիներ առաջ էր: Էջմիածնի Մայր տաճարում կիրակի օրով պատարագ էի լսում: Երգչախումբն այդ օրը անսովոր գեղեցիկ էր երգում: Եվ զգացւում էր, խմբի ձայների մեջ իշխում է մէկը՝ բոլորից երաժշտական և ուժգին: Յետոյ նոյն ձայնը մեներգեց, և քիչ անց՝ ահա «Սուրբ-սուրբը»: Հրաշք էր: Մարդկային ձայնի մէջ այդքան զգացմունք, այդքան մեղեդիականութիւն, նաև մեղեդու այդքան ճշգրտութիւն: Երբևէ չէի լսել նման բան:
Հետաքրքրուեցի՝ ո՞վ է այդ հրաշագործը:

- Լուսինե Զաքարէան:

Չէի լսել, չէի ճանաչում:

Ծանոթացայ մի երկու տարի յետոյ: Ամուսինը՝ Խորէն Պալեանը, համալսարանի հայոց լեզուի ամբիոնի անդամներիս երբեմն առաջնորդում էր քաղաքից դուրս՝ մի քանի ժամ հանգիստ առնելու: Սովորաբար այդ քաղաքից դուրսը լինում էր որևէ վանքի մոտակայքում: Եւ ահա մի անգամ Խորէնի հետ եկել էր նաև Լուսինէն: Ծանօթացանք: Դրանից առաջ երկու թէ երեք անգամ էլ էի լսել նրան: Ու միշտ հմայւել, ապշել նրա անզուգական շնորհքով: Այդպիսի անօրինակ երգչուհին՝ մեզ հետ, անգոյն ու անհամ լեզուաբաններիս մէջ: Աչքերիս չէի հաւատում: Երբ մի փոքր զրուցեցի, աւելի զարմացայ: Լուսինէն իրեն պահում էր որպէս հասարակից հասարակ մէկը: Նոյնիսկ ստորադասում էր իրեն մեզնից: Մտքովս անցաւ՝ երևի ինքն էլ չի գիտակցում, թէ որքան մեծ երգչուհի է:

Ապա տաճարում Խորէնի հետ երգեցին: «Մի՞թէ այս երգչուհի- հրաշքը այն նոյն անձնաւորութիւնն է, որի հետ հէնց նոր զրուցում էի», - մտածեցի ես: Սովորական մարդու մէջ այդպէս թաքնուած է լինում հանճարը: Եւ առաւել գեղեցիկ է այն, որ այդ մարդը իրեն չի վերագրում իր ունեցած բացառիկ շնորհը, բնաւ չի հպարտանում դրանով:

Լուսինէի հետ խօսել եմ այդ մասին: Նա խոր համոզում ունէր, որ ինքը Աստծուց պարգև է ստացել իր ձայնն ու երաժշտութիւնը, ուրեմն և պարծենալու որևէ պատճառ չունի: Այլ փառք պէտք է տայ շնորհը տուողին:

Յետոյ շատ անգամ լսեցի Լուսինէին: Եւ ամէն անգամ կարօտով էի բաժանվում նրա երգից: Հայ ազգի ստացած մեծ պարգևն էր նա:

ՌԱՖԱՅԷԼ ԻՇԽԱՆԵԱՆ

Աղբյուր՝ Լուսինե-Զաքարյան ֆեյսբուկյան էջ: