Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Եսայի քհն. Արթենյան. Ինքնաճանաչումը՝ սիրո ու վստահության հիմք

Հնարավո՞ր է սիրել՝ առանց վստահելու: Առաջին հայացքից թվում է, որ՝ ոչ, սակայն լինում են այնպիսի իրավիճակներ, երբ համոզվում ենք, որ հնարավոր է սիրել, բայց՝ չվստահել:
Աստված սիրում է մեզ այնպիսին, ինչպիսին որ կանք, բայց միշտ չէ, որ կարող է մեզ վստահել: Ի՞նչ ենք մենք անում Աստծո վստահությանն արժանանալու համար. մենք խնդրում ենք, որ Աստված ների մեզ, իսկ հաջորդ պահին կրկին նույն մեղն ենք գործում: Այս դեպքում դժվար է խոսել վստահության մասին:

Մտերիմ մարդկանց հետ հարաբերություններում էլ առկա է նույն խնդիրը: Լինում է այնպես, որ դիմացինին սիրում ես, սակայն վստահել չես կարող: Դա կարող է լինել զավակդ, եղբայրդ, բարեկամդ կամ՝ ընկերդ: Հստակ է, որ իրական սերը ենթադրում է ընդունել մարդուն ոչ միայն իր դրական հատկանիշներով, այլև՝ թերություններով, ինչպես Քրիստոս մեզ ընդունեց:

Հատկանշական է նաև մարդու՝ ինքն իր հանդեպ ունեցած վստահության հարցը: Միշտ չէ, որ ինքներս մեզ վստահում ենք, բայց սիրում ենք գրեթե միշտ:
Մարդուն հատուկ է սիրո ու վստահության մասին տեսական մոտեցումներ մշակելը, սակայն միշտ չէ, որ այդ տեսական գիտելիքները գործնականում կիրառելի են: Օրինակ՝ մենք ունենք ճշմարտության ու առաքինության մասին տեսական գիտելիքներ, բայց այդ նույն գիտելիքները հաճախ գործնականում չենք կարողանում օգտագործել:

Հայտնի փաստ է, որ բոլոր ժամանակներում մարդը փնտրել է «ի՞նչ է ճշմարտությունը» հարցի պատասխանը: Հաճախ ճշմարտության փնտրտուքի ճանապարհին կուտակում ենք գիտելիքներ և փորձ, բայց չենք անում ամենակարևորը՝ ինչպես սիրո մեջ կարող է անվստահություն լինել, այնպես էլ մեր բացահայտած ճշմարտության մեջ կարող է և պետք է կասկած լինի: Ճշմարտության բացահայտման ընթացքում երբեմն պետք է կասկածել. արդյո՞ք ճիշտ ուղու վրա ենք: Միշտ չէ, որ մեր զգայարանները ամբողջական և ճիշտ ինֆորմացիա են փոխանցում մեզ: Սիրո և վստահության բացահայտումը ինչպես ճանաչողական, այնպես էլ գործնական ընթացք է: Եթե չենք ճանաչում, չենք կարող սիրել և վստահել:

Հոգևոր կյանքում կարևոր է կասկածը, հիասթափությունը սեփական անձի նկատմամբ, սեփական անզորության և տկարության գիտակցումը: Գիտենք, որ աշխարհը ստեղծվել է քաոսից: Որպեսզի մեր մեջ ծնվի նոր մարդ, մեզ քաոս է անհրաժեշտ: Այդ քաոսը մեր բոլոր հիասթափություններն են, կասկածները, մեր տկարությունները:
Սիրել սեփական անձը նշանակում է ճանաչել այն: Այս տեսանկյունից կարևոր է տեսնել ու հասկանալ սեփական կարիքները, ցանկությունները, կարողությունները, տկարությունները և դասակարգել դրանք ըստ առաջնահերթության: Սնվելու, քնելու, ինքնաարտահայտման և մարմնական այլ ցանկությունները վատ երևույթներ չեն, դրանք բնական են: Վատ է, երբ մարդը չի կարողանում դասակարգել դրանք ըստ կարևորության:

Քրիստոնեության մեջ ինքնաճանաչման գործընթացը հիմնված է ներկայի վրա: Այստեղ չի կարևորվում մարդու անցյալը, կարևոր է՝ ինչպիսին է մարդն այսօր, ինչ ձգտումներ ու ցանկություններ ունի այս պահին: Դժվար չէ այլ մարդկանց հետ ծանոթանալը, նրանց ճանաչելը, դժվար է սեփական անձի հետ ծանոթանալը:
Նախանձն ու չարությունը չեն, որ քանդում են մեր աշխարհը: Դրանք միշտ էլ եղել են: Մեր աշխարհը քանդում է այն փաստը, որ մենք մեզ չենք ճանաչում:
Սերը և վստահությունն այն արժեքներն են, որոնց մասին ոչ թե պետք է խոսել, այլ դրանցով ապրել: Սեփական անձի ճանաչումով միայն հնարավոր է, որ այդ արժենքերը դառնան մերը:

Աղբուր՝ Holytrinity.am