Այսպէս է ասում Տէրը. «Հայրե՛ր, մի՛ զայրացրէք ձեր որդիներին, այլ մեծացրէ՛ք նրանց Տիրոջ խրատով եւ ուսումով» (Եփեսացիներ 6:4)

Տ. Եսայի քհն. Արթենյան. Նրա խաչն ու մեր խաչերը

Ինչպես որ սերը խաչում են, այնպես էլ սերը խաչվում է: Սա շատ հրաշալի խորհուրդ է և սա կարող է անել միայն ճշմարիտ Աստված: Աստվածային սերը իրապես խաչում է, և Աստվածային սերը խաչվում է: Աստվածային սերը մեզ հնարավորություն է տալիս խաչի վրա գամելու ամեն տեսակ չարիք, մեղք, սնոտիապաշտություն, որոնք կարող են խանգարել մեր և Աստծո հարաբերությանը: Այսինքն, սերն առ Աստված հնարավորություն է տալիս, որ խաչենք մեր մեջ այն ամենը, ինչը մեզ խանգարում է: Խաչը հետևաբար այն վայրն է, որտեղից սերը բարձրանում է առ Աստված և նաև, որտեղից սերը բաշխվում է մարդկանց:

Ամեն մեկս ունենք մեր խաչը: Կարևոր չէ, թե այդ խաչն ինչպիսին է՝ ծանր է կամ ոչ, ամեն մեկիս համար մեր խաչն է, որ պիտի տանենք, մենք չենք կարող այդ խաչը փոխել կամ ուրիշի խաչը վերցնել: Միշտ էլ վստահ եղեք, որ ուրիշի խաչը ավելի ծանր է լինելու: Բայց կարևորը, որ այն խաչը, որը մենք կրում ենք նման լինի Քրիստոսի խաչին` նկատի ունենալով ոչ թե արտաքին ձևը, այլ բովանդակությունը: Այլապես մենք Երկնքի Արքայություն հասնել չենք կարող: Խաչի խորհուրդը մարդու վերականգնումն է հնից դեպի նորը: Սա շատ հեշտ է պատկերացնել, եթե մենք ունենք հավատք:

Փարիսեցիներից ոմանք Հիսուսին, դրամ ցույց տալով, հարցրեցին. «Օրենքի համաձայն կայսրին տուրք տանք, թե՞ ոչ»: Քրիստոս հարցեց, թե ու՞մ պատկերն է դրամի վրա, նրանք պատասխանեցին` կայսրինը, ուրեմն ասաց. «Տարեք ինչ որ կայսրին է պատկանում, տվեք կայսրին, և ինչ որ Աստծուն է պատկանում, տվեք Աստծուն» (Մատթեոս 22.15-23): Մեր կյանքի վերանորոգման ամբողջ ճանապարհին պետք է կարևորենք Քրիստոսի այս պատգամը, որովհետև կյանքում կան բաներ, որոնք պատկանում են Աստծուն և կան բաներ, որոնք պատկանում են այս աշխարհին: Պետք է կարողանանք Աստծո կնիքը այս աշխարհի մեջ հստակորեն տեսնել, որն Աստվածային սերն է, Քրիստոսի խաչի պատկերը և խորհուրդը:

Աստված հավատում է մեզ: Իսկ Աստված անիմաստ, հենց այնպես որևէ բան չի անում: Աստված մեզ չի ստեղծել պարզապես կործանվելու համար: Եթե Աստված մեզ ստեղծել է, ուրեմն հավատում, սիրում ու վստահում է մեզ` սպասելով մեր փրկությանը: Մենք պետք է սա կարևորենք: Իրականում Աստծո սերն է, որ մեզ ծնել և կյանք է տվել և այսօր էլ կյանք է տալիս, որքան էլ մենք այդ կյանքից դժգոհ լինենք: Հիշենք Սուրբ Գրքից Մանասե թագավորին, ով բազում սրբապղծություններ արեց, տաճարը վերածեց կռապաշտության մի վայրի, սղոցեց Եսայի մարգարեին, բայց նա վերջին պահին արդարացավ և փրկվեց: Եթե նման մարդիկ կարող են արդարանալ, ասում է Նարեկացին, ուրեմն մենք էլ պետք է հույս ունենանք, որ Աստծո սիրո համար անհնարին ոչինչ չկա: Պարզապես մենք շատ հաճախ ուղղակի չենք վստահում Աստծուն, Նրա սիրուն և արդյունքում չենք էլ հավատում ինքներս մեզ: Բայց չենք էլ կարող հերքել, որ մենք ապրում ենք Աստվածային սիրո շնորհիվ: Մարդը կորցրեց դրախտը, բայց Աստծո կողմից տրված իր առաքելությունը` ոչ: Մարդը երջանիկ էր դրախտում, որովհետև որպես այգեպան այն մշակում էր: Աստված մարդուն դրախտից հանելով` չզրկեց նրան այգեպան լինելու առաքելությունից: Սա է Աստվածային արդարությունը, այսինքն սրանով Աստված հնարավորություն տվեց մարդուն վերադառնալու և վերականգնելու դրախտը, այն նորից մշակելու և ծաղկեցնելու: Ուրեմն Աստված սրանով մարդուն չզրկեց վերջնականապես դրախտը տեսնելու հնարավորությունից, որովհետև վերջին հաշվով մեր կյանքում պայքարը միայն մեղքերի դեմ չէ, այլ` այդ դրախտը վերականգնելու: Տխուր կլիներ մեր կյանքը, եթե մեր ամբողջ կյանքում մենք միայն մեղքերի դեմ պայքարեինք: Թեև շատերս էլ հենց այդպես էլ անում ենք ու անիմաստ տխրում: Ցավոք մենք ավելի շատ նայում ենք մեր սխալներին, քան ձեռքբերումներին: Իսկ եթե միայն մեր սխալներին նայենք, երբեք լավը չենք լինի: Պարզապես պետք է առաջ գնալ, լույսից դեպի ավելի լույսը, առաքինություններից դեպի ավելի լավ առաքինությունները: Քրիստոնյան նա է, ով Աստծուց է սովորում սիրել, սիրել այնպես, ինչպես ոչ ոք չի կարող սիրել: Այս անկեղծ սիրով է մեր խաչը նմանվում Քրիստոսի խաչին:

Աղբյուր՝ Holytrinity.am