Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Երանի՜ խաղաղարարներին

Մատթեոս 5: 9

Խաղաղարարներն Աստծո որդիներ պիտի կոչվեն` սա Աստծո կամքն է, ողջ քրիստոնյա աշխարհի անմնացորդ ցանկությունն ու իղձը: Ի՞նչ կա ավելի փափագելի, սփոփարար, քան խաղաղությունը, որի բացակայությունն ավեր է, խռովություն և մեղապարտություն:

Աստված ստեղծեց մարդուն և օժտեց խաղաղ կյանքի: Բայց վերջինիս անհնազանդությամբ ամեն բան փոխվեց, եդեմական կյանքը վերածվեց թափառումների անվերջ շղթայի, մարդ արարածը զրկվեց երկնային խոստումներից և օրհնություններից: Ժամանակ անց Աստված կրկին կամեցավ խաղաղեցնել մարդու հոգին և աշխարհ ուղարկեց Իր Որդուն: Խաղաղահիմն ու խաղաղասեր Աստված Իր Միածին Որդուն ուղարկեց, որ աշխարհը Նրանով նոր կերպարանք ունենա:

Երկրի վրա երբևէ հնչած մեծագույն ավետիսը հրեշտակների ավետիսն է. «Փա՜ռք Աստծուն` բարձունքներում, եւ երկրի վրայ խաղաղութի՜ւն եւ հաճութի՜ւն` մարդկանց մէջ» (Ղուկաս Բ 14): Ինչպիսի՜ մխիթարություն տագնապած հոգիների համար, ովքեր կորցրել են խաղաղությունը: Հիսուս եկավ ոչ միայն որպես Փրկիչ, այլ Խաղաղության Իշխան` խաղաղեցնելով հոգիները, մտքերը, սրտերն ու կյանքերը: «Խաղաղութիւն եմ թողնում ձեզ, իմ խաղաղութիւնն եմ տալիս ձեզ. ձեզ չեմ տալիս այնպէս, ինչպէս այս աշխարհն է տալիս. ձեր սրտերը թող չխռովվեն» (Հովհաննես ԺԴ 27):

Հիսուս եղավ մեր խաղաղությունը. «… որովհետեւ նա է մեր խաղաղութիւնը, նա, որ երկուսը մէկ դարձրեց. (նկատի ունի հրեայի և հեթանոսի հակամարտությունը- Մ. Կ.) քանդեց իր մարմնի մէջ միջնորմը` թշնամութիւնը… Եւ եկաւ խաղաղութիւն աւետարանեց ձեզ` հեռու եղողներիդ, եւ խաղաղութիւն` մօտ եղողներիդ» (Եփես. 2 14,17):

Իրական խաղաղությունը բոլոր ժամանակներում մարդկանց սրտի ամենախոր և անկեղծ փափագն է եղել: Խաղաղությունն է, որ մարդու ստեղծագործ միտքը բարձրացնում է վեր, հոգին ազնվացնում, երջանկացնում: Խաղաղությունը սխալ հասկանալու դեպքում մարդկային հազարավոր կյանքեր վերածվում են քաոսի: Որքան ոճիրներ են գործվել և գործվում խաղաղության անունով: Մարդիկ, տառապելով տիրակալական, շահախնդրության, փառասիրության մոլուցքներով, քանդում են աշխարհի խաղաղությունը:

Արտաքին խաղաղությունը չի կարող իրագործվել աշխարհի մեջ, եթե չլինի ներքին խաղաղությունը, որն իրականացվում է սրտի գոհունակությամբ, մտքի ու խղճի հանգստությամբ: Խաղաղությունը հոգեկան այն վիճակն է, երբ մարդ անարատ հոգով մի կողմից կապված է Աստծո հետ, մյուս կողմից` իր նմանին, և ապրում է Աստծո կամքի համեմատ: Առանց խաղաղություն ունենալու հնարավոր չէ խաղաղարար լինել: Խաղաղարարն Աստծո որդի պիտի կոչվի, իր մեջ, իր մեջ եղած Աստծո աղավաղված պատկերը պիտի վերագտնի: Բավական չէ խաղաղասեր լինել, հարկավոր է նաև խաղաղարար լինել: Եղբայրատյացությունը, բամբասանքը, նախանձը, անհանդուրժողականությունը, չարությունը խաղաղության պակասի արդյունք են:

«Երանի խաղաղարարներին, որովհետև նրանք Աստծո որդիներ պիտի կոչվեն» երանին մեր կոչումն է և առաքելությունը: Քրիստոս քարոզած խաղաղությունը հոգիները շաղկապող կամուրջ է. «Եւ ձեր սրտերում թող հաստատուի Քրիստոսի խաղաղությունը, որին եւ կոչուեցիք մէկ մարմնով. եւ գոհութի՛ւն մատուցեցէք» (Կողոս. Գ 15):

Թող մեր սիրտն ու հոգին լինեն խաղաղության շտեմարան, որտեղ պիտի բնակվի Քրիստոս, որպեսզի իրարով զորացած` լինենք խաղաղարարներ, խաղաղություն հաստատողներ և խաղաղությամբ Աստված փառաբանողներ:

Պատրաստեց` Մարիամ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԸ

Աղբյուր՝ Qahana.am