Այսպէս է ասում Տէրը. «Երիտասարդական ցանկութիւններից փախի՛ր եւ գնա՛ արդարութեան, հաւատի, սիրոյ, խաղաղութեան եւ սրբութեան յետեւից նրանց հետ, որոնք մաքուր սրտով աղօթում են Տիրոջ անունով» (Տիմոթեոս 2:22)

Հայ եկեղեցին եւ հայ երիտասարդը դէմ առ դէմ. Դրախտին Ճամբաները

Դրախտն ու դժոխքը երկու տարբեր վայրեր են։ Վարձատրութեան ու պատիժի ընդհանուր շրջագծէն ներս կ’իմացուին այդ երկու վայրերը, մէկը արժանավայել գնահատանքներու ակնկալիքով, իսկ միւսը աներեւակայելի տանջանքներու սարսափով պարուրուած:

Այսօր պիտի անդրադառնանք դրախտային վայրին հետ կապուած դրուագի մը, որ բարոյագիտական իմաստով մեծ արժէք ունի, նիւթեղէն աշխարհին նկատմամբ մարդուն անկուշտ վերաբերումը սանձելու միտող:
Կեանքը ինք ցոյց կու տայ մեզի, թէ դէպի դրախտ առաջնորդուելու համար մարդ պէտք ունի ցուցատախտակներու: Անոնք կողմնացոյցներ ըլլան թէ պարզ ուղենիշներ, մեր քայլերը կրնան ճշդել դէպի ուղիղ ճամբայ, հասնելու համար Աստուածատունկ այն պարտէզը՝ եդեմական դրախտը, ուր նախքան իր մեղանչումը, մարդը կ’ապրէր երջանիկ կեանքով:

Եկեղեցին մեծ ու կարեւոր կողմնացոյց մըն է այս առումով: Աստուածաշունչը եւ կենդանի քարոզութիւնը դարձեալ կողմնացոյցներ են։ Քրիստոնէական կրօնքին հետեւորդները լաւ գիտեն, որ դէպի դրախտ առաջնորդող ճամբուն մէջ աւելի դիւրին է քալել ոտնահետքերու նայելով, քան՝ ցուցատախտակներուն…: Մարդոց օրինակը շատ աւելի խօսուն է, քան չոր փայտ մը, կամ երկաթի հարթ մակերես մը, որուն վրայ ուղղութիւններ գրուած ըլլան:

Աստուածաշունչը եւս չոր թուղթի խուրձ մը պիտի ըլլար, եթէ անոր մէջ Աստուծոյ ընտրեալ մարդոց կողմէ Անոր պատգամները փոխանցուած եւ այդ ընտրեալ մարդոց հաւատքի փորձառութիւնները արձանագրուած չըլլային: Այդ փորձառութիւնները լաւագոյն կերպով դրոշմուած ոտնահետքեր են, որոնց վրայէն քալելով, շատ աւելի դիւրին է գտնել դրախտին ճամբան: Քրիստոս չխօսեցաւ միայն ճշմարտութեան մասին, այլ՝ ճշմարտութի՛ւնը խօսեցաւ: Ան, միայն չխօսեցաւ կարեկցութեան մասին, այլ՝ ի՛նք կարեկից դարձաւ անկեալին, զրկեալին, անիրաւուածին ու անպաշտպանին: Ան միայն չխօսեցաւ ողորմածութեան մասին, այլ ի՛նք ողորմեցաւ աղքատին ու անտունին: Ուստի ինչքա՜ն աւելի դիւրին է Յիսուսի ոտնահետքերուն վրայ կոխելով մտնել դրախտ, քան ցուցանակները կարդալով, փնտռել անոր ճամբան:

Դրախտի ու դժոխքի գաղափարները, իրենց լայն իմացումով, երկնային ու երկրային երկու վիճակներու կ’անդրադառնան: Այս երկուքը, եթէ ոչ իրարու հակադիր, սակայն գէթ իրարու անմիազանցելի իրականութիւններ են: Ինչ որ հոգեկան իրականութիւն է, իր աննիւթեղէն ու յաւիտենական բնոյթով, գերակշիռ է նիւթեղէնին վրայ, որ ժամանակաւոր է, վաղանցուկ է ու ապականացու: Յիսուսի մտածողութեան մէջ յստակ է այն տեսակէտը թէ պէտք է մարդ գանձեր դիզէ երկնքի մէջ եւ ոչ թէ երկրի վրայ, «ուր ցեցը ու ժանգը կ’ապականեն, եւ ուր գողերը պատը կը ծակեն ու կը գողնան» (հմմտ Մտ 6.19): Իսկ երկնքի մէջ դիզուած գանձը փճացող տեսակէն պէտք չէ ըլլայ բնականաբար, այլ՝ աննիւթեղէն, հոգեկան: Ճիշդ է, որ բարիքին արդիւնքը կը տեսնենք այս երկրի վրայ, սակայն բարիքը ինք՝ գործողին հաշւոյն գանձուող հոգեկան հարստութիւն մըն է, որ կը դիզուի երկնքի մէջ:

Կը պատմուի թէ՝ մարդ մը, անտառի մը մէջ թափառած միջոցին, պահուած գանձ մը կը գտնէ: Բանալով կարասին կափարիչը, կը տեսնէ թէ մեծ քանակութեամբ ոսկի ի պահ դրած է մէկը, եւ որ իր բախտաւորութեան պատճառը կը դառնայ: Այնուհետեւ այս հարստութեամբ բախտաւորուած մարդը իր հետ կը տանի ոսկիի իր ամբողջ «մթերքը» ուր որ երթայ: Երկրէ երկիր կը տեղափոխուի՝ հետը կը տանի զայն, իբրեւ իր ամէնէն թանկագին գանձը: Նոյնիսկ իր անձնական այլ գոյքերը մէկդի դրած՝ միայն իր ոսկին կը տանի ան իր հետ ամէն տեղ: Եւ օր մըն ալ, զանոնք շալկած իր հետ կը տանի երկինք…:

Դրան մուտքին, պահապան հրեշտակը տեսնելով այս խեղճին ծանր բեռը, կը հարցնէ անոր.

- Ինչո՞ւ համար հետդ ասֆալթ բերած ես:

Մարդը շուարած, մէյ մը իր փայլուն բեռին կը նայի, մէյ մըն ալ, հրեշտակին դէմքին եւ ծայրագոյն աստիճանի ինքնավստահութեամբ կ’ըսէ.

- Ասիկա ասֆալթ չէ, ոսկի՛ է, ոսկի՜…:

Իսկ հրեշտակը ժպտելով կ’առարկէ.

- Մենք այդ նիւթը այստեղ գետինները ասֆալթապատելու կը գործածենք…:

Դրախտին ճամբաները, ոսկեպատ ըլլան անոնք կամ արծաթապատ, պարզապէս ասֆալթ են, որոնց վրայէն քալելով, պիտի կոխոտենք միայն:

Մարդկային սիրտն է, որուն բիւրեղութեան, ոսկեղէն մաքրութեան մէջ Աստուած արժէք կը տեսնէ:

Իսկ հոն հասնելու համար, ոսկեղէն ճամբաներէ անցելու կարիք չունիս, այլ՝ առաքինութեանց ՝՝երբեմն փշոտ ու փոշոտ ճամբաներէն՝՝ ուրկէ պիտի անցնիս ոտքերդ արիւնելով ու ցեխոտելով…:

19/11/2019

Աղբյուր՝ Vaticannews.va