Այսպէս է ասում Տէրը. «Վշտակի՛ց եղիր Քրիստոս Յիսուսի տառապանքներին որպէս նրա բարի զինուորը։ Ոչ ոք, զինուոր դառնալով, չի զբաղուի աշխարհիկ կեանքի գործերով, որպէսզի զօրավարին հաճելի լինի։ Եւ եթէ մէկը մրցամարտիկ է, պսակ չի ստանայ, եթէ ըստ օրէնքի չմարտնչի» (Տիմոթեոս 2:3-5)

Գդալը, որ ընկել էր լվացող մեքենայի մեջ

Այս փոքրիկ ու զվարճալի պատմվածքը պատմում է մի գդալի արկածների մասին: Շատակեր ու չարաճճի գդալը ընկել էր սպասք լվացող մեքենայի մեջ և բոլորովին չէր հասկանում, թե ինչ է կատարվում իր հետ:

Արթնացա ցավից, երբ խեղդող մի ձեռք ինձ գցեց ինչ-որ մետաղյա տարրայի մեջ: Զգացի սառնություն. պարզվեց ջուր է լցվում: Սկսեցի մրսել, փռշտացի: Արձագանք չկար, երևի ոչ մեկ չլսեց, չնայած նրան, որ կողքս սպիտակ իրեր կային, եթե չեմ սխալվում` իրենց ափսե են ասում:

Իմ ընկերները` մյուս գդալները, այնտեղ չէին, բարեբախտաբար թշնամիներս` ևս: Չեք պատկերացնի, թե այդ դանակ-պատառաքաղները ինչ կարող են անել ինձ հետ, մանավանդ, եթե լինեն խմբով. ուժեղ ծակում են, ցավեցնում, իսկ այդ հպումներից ես փշաքաղվում եմ: Իսկ ընկերներիս առկայության դեպքում մենք միասին կկարողանայինք դուրս պրծնել այստեղից:

Վերադառնամ տվյալ իրավիճակիս, որը, բնավ, նախանձելի չէ: Երբ հայտնվեցին պղպջակները, աչքերս սկսեցին մրմռալ: Մի քանի վայրկյան անց արդեն մոտս գլխապտույտ էր: Հետո հասկացա, որ ուղղակի աղմուկից եմ վատ զգացել: Մի քանի րոպեից աղմուկը դադարեց, բայց մի որոշ ժամանակ գլուխս դեռ դըմփդըմփում էր:

Բայց ունեմ լավ նորություն. երկար մարմինս ու գլուխս հիմա մաքուր են ու թարմ: Իսկ դա նշանակում է, որ կարող եմ չարաճճիություն անել և մշակել նոր, արդեն բարելավված ծրագիր, թե ինչպես հասնել սեղանին դրված աաաա՜յն համեղ հալած շոկոլադին, քանի դեռ ինձ կրկին այստեղ չեն գցել:

Լուս Հակոբջանյան
Աղբյուր՝ mocak.am։